Największą cechą niniejszego protokołu ustaleń (MOU) jest jego wyrafinowany projekt finansowy, który minimalizuje obciążenia finansowe rządu USA, zapewniając jednocześnie Iranowi ulgę gospodarczą. Ogromne 300 miliardów dolarów przedstawiono jako alternatywę dla pierwotnego żądania Iranu dotyczącego reparacji wojennych w wysokości 400 miliardów dolarów, które miałyby być finansowane z globalnego kapitału prywatnego, a nie z dotacji rządowych. Obecnie międzynarodowe firmy, w tym Korea, Japonia, Singapur, Malezja i Stany Zjednoczone, zobowiązały się już do zainwestowania ponad 150 miliardów dolarów, czyli ponad połowę. Można to interpretować jako wolę prywatnych firm do generowania zysków poprzez bezpośredni udział w projektach mających na celu odbudowę podstawowej infrastruktury Iranu, takiej jak energia, logistyka, produkcja i transport. Z punktu widzenia rządu USA znalazł on optymalną „zachętę ekonomiczną”, aby skłonić Iran do zaprzestania rozwoju broni nuklearnej bez wydawania ani grosza z pieniędzy podatników.

Wciąż jednak nie jest jasne, czy fundusz ten zostanie pozyskany sprawnie. Według źródeł fundusz działa w oparciu o mechanizm odrębny od łagodzenia sankcji czy zwrotu zamrożonych aktywów i zacznie działać dopiero po podpisaniu ostatecznej umowy. W ciągu najbliższych 60 dni menedżerowie staną przed trudnym zadaniem współpracy ze swoimi irańskimi odpowiednikami w celu opracowania konkretnego zakresu projektu i szczegółowego planu. W przeszłości, nawet w czasie porozumienia nuklearnego z 2015 r., istniał precedens, w którym zachodnie instytucje finansowe wahały się przed podjęciem współpracy z Iranem ze względu na obawy dotyczące wtórnych sankcji ze strony Stanów Zjednoczonych po ich złagodzeniu. Dlatego w przypadku tego funduszu kluczową zmienną decydującą o powodzeniu lub porażce projektu będzie pokonanie przeszkód prawnych i politycznych, które mogą pojawić się na faktycznym etapie realizacji.

Wybór miejsca ceremonii podpisania symbolizuje dyplomatyczną wagę tych negocjacji. Powodem, dla którego na ostateczne miejsce wybrano ośrodek Bürgenstock w Alpach Szwajcarskich zamiast Genewy, która pierwotnie była mocnym kandydatem, wynikała z potrzeby zapewnienia całkowitego bezpieczeństwa. Jest on interpretowany jako strategiczny wybór mający na celu uniknięcie niestabilności bezpieczeństwa spowodowanej pobliskim szczytem G7 i późniejszym zgromadzeniem antywojennych demonstrantów oraz skoordynowanie stanowisk Kataru i Pakistanu, które są mediatorami. W szczególności fakt, że ceremonia podpisania umowy odbyła się w ośrodku należącym do państwowego funduszu majątkowego Kataru, wyraźnie pokazuje, jak głęboko Katar jest zaangażowany w ten proces arbitrażowy. Oznacza to, że poza zwykłym podpisem interesy społeczności międzynarodowej dążącej do reorganizacji nowego porządku na Bliskim Wschodzie są ze sobą powiązane.

Ponieważ dyskutuje się o możliwości udziału koreańskich firm, nasz rząd również zwraca na to szczególną uwagę. Choć nasz rząd podtrzymuje swoje zasadnicze stanowisko dotyczące odgrywania konstruktywnej roli w procesie odbudowy Bliskiego Wschodu, uważnie monitoruje sytuację w ramach ogólnych negocjacji między Stanami Zjednoczonymi a Iranem. Iran to rynek o ogromnym potencjale, posiadający drugie co do wielkości złoża gazu ziemnego na świecie i czwarte co do wielkości złoża ropy naftowej, ale niosący ze sobą znaczne ryzyko, gdyż przez ostatnie 40 lat był wykluczony z międzynarodowego rynku kapitałowego. Z punktu widzenia przedsiębiorstw muszą one podejmować wyrafinowane decyzje zarządcze pomiędzy możliwością udziału w infrastrukturze na dużą skalę a kryzysem niepewności geopolitycznej. Ostatecznie powodzenie tego funduszu będzie zależeć od tego, jak wiernie Iran wywiąże się ze swoich obietnic dotyczących akceptacji inspekcji nuklearnych i zapewnienia swobodnej żeglugi w Cieśninie Ormuz.