Obraz „Koncepcja Wikinga” zaprezentowany przez norweską reprezentację piłkarską przed Mistrzostwami Świata w Ameryce Północnej i Środkowej w 2026 r. stał się przedmiotem intensywnych kontrowersji wykraczających poza marketing sportowy. Widok graczy na langskipach niosących broń i tarcze zdawał się symbolizować ich silnego ducha walki, ale niektórzy ostro to skrytykowali, twierdząc, że jest to akt gloryfikujący historię Wikingów, którzy w VIII–X wieku często plądrowali i najeżdżali. W szczególności niektórzy intelektualiści wyrazili obawy, że obrazy te pokrywają się z symbolami nadużywanymi przez siły neonazistowskie, ostrzegając przed ryzykiem podżegania do nastrojów szowinistycznych. Trener Stale Solbakken jednak odrzuca tę kontrowersję jako „stratę czasu” i podtrzymuje swoje stanowisko, że jest ona jedynie wynikiem połączenia silnej woli zawodników i twórczych sugestii pisarza.

Pomimo kontrowersji, wrodzona siła Norwegii w piłce nożnej jest jej największym atutem. Trener Solbakken, który po 28 latach ma powrócić na etap Pucharu Świata, podkreślił, że Erling Haaland jest w doskonałej formie i wyraził dużą wiarę w pierwsze zwycięstwo drużyny z Irakiem. Złote pokolenie Norwegii, na czele którego stoi Holandia, która w europejskich kwalifikacjach wykazała się niesamowitą umiejętnością zdobywania punktów, a także powracający po kontuzji kapitan Martin Odegaard, może poszczycić się światowej klasy perfekcją taktyczną. Przeciwna drużyna, Irak, przewiduje praktyczny futbol oparty na solidnej obronie i umiejętnościach organizacyjnych, ale strategia Norwegii polega na uzyskaniu przewagi w tempie gry i intensywności presji poprzez wykorzystanie zawodników z dużym doświadczeniem w dużych ligach, takich jak Premier League i La Liga.

Rzeczywistość poza stadionem toczy się zupełnie odwrotnie niż historia sukcesu piłki nożnej. Najstarszy syn księżnej koronnej Mette-Marit, Marius Borg Højby, został skazany na cztery lata więzienia na podstawie około 40 zarzutów, w tym napaści na tle seksualnym i przemocy domowej, a norweska rodzina królewska stanęła w obliczu największego kryzysu moralnego od czasu jej powstania. Ujawnione w trakcie procesu uzależnienie od narkotyków i bezwstydne czyny przestępcze wobec ofiar wstrząsnęły opinią publiczną. Co gorsza, na światło dzienne wyszedł fakt, że księżna koronna utrzymywała intymne, osobiste interakcje ze znanym amerykańskim przestępcą seksualnym Jeffreyem Epsteinem, a zaufanie społeczne do rodziny królewskiej spadło do najniższego w historii poziomu 60%.

Podejrzenia co do rozluźnienia moralnego rodziny królewskiej i jej zaangażowania w zbrodnie wykraczają poza zwykłe indywidualne odchylenia i rozprzestrzeniają się na agendę społeczną kwestionującą istnienie monarchii norweskiej. Sama księżna koronna Mette-Marit również znalazła się w rozpaczliwej sytuacji, ponieważ musiała czekać na przeszczep płuc ze względu na pogłębianie się jej przewlekłej choroby, zwłóknienia płuc, a także musiała wziąć na siebie winę za zbrodnie syna i własne czyny z przeszłości. Wizerunek rodziny królewskiej został w niekontrolowany sposób nadszarpnięty, a ze strony obywateli nie ustaje ostra krytyka dotycząca granicy między odpowiedzialnością publiczną a życiem prywatnym. Proces utraty poparcia społecznego przez rodzinę królewską, symbol kraju, pozostawia głębokie blizny w społeczeństwie norweskim, wystarczające, aby przyćmić nawet emocje związane z Pucharem Świata, pomyślnym dla kraju wydarzeniem.