Największym problemem jest to, że w miarę kontynuowania protestów poważnie naruszane są konstytucyjne wartości, takie jak bezpieczeństwo publiczne i wolność prasy. Incydent, w którym 5 stycznia reporter JTBC relacjonujący scenę liczenia głosów został otoczony przez protestujących, pobity, a jego telefon komórkowy uległ uszkodzeniu, sugeruje, że protesty te wykroczyły poza zakres pokojowego wyrażania opinii. Policja zidentyfikowała podejrzanych, zabezpieczając nagrania wideo i inne dowody, po czym rozpoczęła dochodzenie, ale przemoc fizyczna wobec mediów stanowi poważne zagrożenie, które paraliżuje funkcję nadzoru dźwiękowego w naszym społeczeństwie. Władze policyjne potraktowały ten incydent poważnie i zapowiedziały szybkie śledztwo, jednak okupacja na miejscu trwa nadal, jakby kpiąc z prawa i porządku, budząc wątpliwości co do granic władzy publicznej.

Następstwa protestów to nie tylko bitwa polityczna, ale także zniszczenie codziennego życia w świecie sportu. Reprezentacja narodowa w szermierce musiała wziąć udział w Mistrzostwach Azji, które rozpoczynają się 18 stycznia w Indiach, ale stanęła w obliczu absurdalnej sytuacji polegającej na tym, że nie mogła zabrać ze sobą własnego miecza i sprzętu ze względu na zamknięcie biur na stadionie. Ostatecznie gracze w pośpiechu pożyczyli sprzęt innych graczy i opuścili kraj, powodując fatalną porażkę przed międzynarodowymi rozgrywkami. Sparaliżowana została nie tylko funkcja zawodowa urzędników Koreańskiej Rady Sportu, ale także naruszone zostało prawo do treningu sportowców reprezentujących kraj. W rezultacie pojawiają się mocne głosy krytyczne, czy uzasadnienie dla zagwarantowania prawa wyborczego jest rzeczywiście na tyle uzasadnione, aby deptać prawo innych do przetrwania i pracy.

Wysiłki mediacyjne rządu i polityków mające na celu rozwiązanie sytuacji również bezradnie kończą się fiaskiem w obliczu twardej atmosfery na miejscu. Wydawało się, że 16 stycznia osiągnięto porozumienie w sprawie wejścia urzędników organizacji sportowych do biura zgodnie z planem mediacji przedstawiciela Partii Władzy Ludu Jang Dong-hyuka, ale wszystkie plany spełzły na niczym ze względu na sprzeciw tylko jednego protestującego na miejscu. Ze względu na charakter spontanicznych protestów bez organizatora nie ma przywódcy, który mógłby kontrolować scenę, a chaos powtarza się, gdy skrajny opór jednostek obala ogólny konsensus. To wyraźnie pokazuje, jak bezsilne są wysiłki polityczne mające na celu mediację w konfliktach za pomocą procedur demokratycznych w obliczu masowego szaleństwa i nieporządku.

W oświadczeniu skierowanym do społeczeństwa pod pseudonimem Ministra Administracji Publicznej i Bezpieczeństwa rząd przestrzegł, że zagwarantuje legalne zgromadzenia, ale do końca będzie ponosił odpowiedzialność za czyny burzące prawo i porządek, takie jak okupowanie obiektów i kontrolowanie posesji prywatnych. W szczególności wyraźnie stwierdzili, że rozpowszechnianie fałszywych informacji i nieuprawnione okupowanie obiektów publicznych stanowią poważne przestępstwa pod pretekstem wyborów, i że przyjmą twardą reakcję. Jednak na miejscu protestujący noszący amerykańskie flagi nadal walczą z władzą publiczną, blokując drzwi wejściowe i wyjściowe taśmą klejącą, a policyjne programy ostrzegawcze są bezużyteczne. Obecnie sytuacja pogrąża się w skomplikowanym bagnie sporów prawnych i konfliktów społecznych, a grupy obywatelskie składają skargi w związku z „haniebnymi” uwagami komisarza Agencji Policji Metropolitalnej w Seulu Parka Jeongbo.