Podczas tego szczytu prezydent Lee Jae-myung przedstawił unikalne rozwiązanie Korei mające na celu rozwiązanie „luki rozwojowej” i „nierówności technologicznej”, które stanowią chroniczne problemy społeczności międzynarodowej. Obecnie społeczność międzynarodowa stoi w obliczu poważnego braku równowagi w zakresie zasobów, w wyniku którego zasoby oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA) nie są w stanie nadążyć za gwałtownie rosnącym popytem ze strony krajów otrzymujących pomoc. W związku z tym Prezydent Lee stanowczo przekonywał, że kraje-darczyńcy i odbiorcy pomocy powinni wyjść poza proste relacje polegające na wymianie wsparcia i ustanowić nowy model partnerstwa, który pobudza inwestycje prywatne i promuje niezależność gospodarczą. Jest to o tyle istotne, że proponuje praktyczny i zrównoważony plan rozwoju oparty na doświadczeniach Korei w zakresie przekształcenia się z byłego odbiorcy pomocy w dumnego uczestnika społeczności międzynarodowej.

Działania Prezydenta Lee wyróżniły się także w obszarze sztucznej inteligencji (AI), kluczowego tematu w dobie hegemonii technologicznej. Obawiając się zjawiska, w którym przepaść technologiczna między krajami wkrótce utrwali się w przepaści ekonomicznej między bogatymi i biednymi, Prezydent Lee podzielił się swoją ambitną wizją zbudowania „globalnego społeczeństwa opartego na sztucznej inteligencji”. Wykraczając poza zwykłe popisywanie się technologicznymi możliwościami, zaproponowaliśmy „globalne centrum sztucznej inteligencji”, które położyłoby podwaliny dla całej ludzkości, aby mogła w równym stopniu korzystać z dobrodziejstw sztucznej inteligencji i wspólnie rozwiązywać trudne problemy, takie jak kryzys klimatyczny, problemy zdrowotne i żywnościowe. Wizja ta jest interpretowana jako wyraz silnej woli Korei, aby ustanowić normy przyszłego porządku cyfrowego i objąć wiodącą rolę w przywracaniu korzyści płynących z technologii uniwersalnym wartościom ludzkim.

Atmosfera wewnątrz i na zewnątrz sali na szczycie była pełna bardziej napiętych i wyrafinowanych manewrów dyplomatycznych niż kiedykolwiek wcześniej. W szczególności krótkie, ale intensywne, 30-sekundowe spotkanie twarzą w twarz z prezydentem USA Donaldem Trumpem wystarczyło, aby uchwycić wszystkie kamery znajdujące się na miejscu. Choć szczegóły dotyczące ewentualnego spotkania dwustronnego są nadal negocjowane, krótkie powitania i uprzejmości między przywódcami stanowią podstawę do umocnienia pozycji Korei na wielostronnej scenie dyplomatycznej. Ponadto bliskie pozdrowienia i rozmowy, które odbyłem z prezydentem Francji Macronem, udowodniły, że stosunki oparte na zaufaniu między obydwoma krajami, które trwają od czasu mojej ostatniej wizyty w Korei, stały się solidniejsze, a także uświadomiły mi, że horyzonty dyplomatyczne Korei wobec Europy jeszcze bardziej się poszerzyły.

Kolejną strategiczną wartością uczestnictwa w G7 jest dywersyfikacja koreańskiej dyplomacji i wzmocnienie jej statusu. Zaproszenie na dwa kolejne lata jest dowodem na to, że Korea nie jest już uznawana za kraj peryferyjny, ale za „partnera niezastąpionego” niezbędnego do rozwiązywania problemów międzynarodowych. Wysiłki Błękitnego Domu na rzecz zarówno bezpieczeństwa, jak i gospodarki można dostrzec poprzez dwustronną dyplomację dbającą o korzyści gospodarcze, takie jak porządek w Kanadzie dla łodzi podwodnych, a także szeroką wymianę z kluczowymi przywódcami Stanów Zjednoczonych, Japonii i Europy. Oczekuje się, że dzięki możliwości wzięcia udziału w szczycie G7 w Stanach Zjednoczonych w przyszłym roku Korea będzie w dalszym ciągu rozszerzać swoją rolę kluczowego kraju na świecie i nadal odgrywać wiodącą rolę w przewodzeniu solidarności we wspólnocie międzynarodowej.