Miażdżąca porażka 1:5 ze Szwecją w pierwszym meczu fazy grupowej zadecydowała o zwolnieniu trenera Sabriego Ramouciego przez Tunezyjski Związek Piłki Nożnej. Ta niezwykle mocna decyzja, wydana zaledwie dzień po zakończeniu meczu, wynika z pilnej woli wzmocnienia wewnętrznej spójności drużyny i odnowienia atmosfery. Wyznaczony na jego następcę trener Herve Renard to sprawdzona postać, o której wspominano już w przeszłości jako kandydat na kolejnego selekcjonera reprezentacji Korei, a Tunezja liczy na to, że za jego pośrednictwem uda mu się uzyskać cudowne odbicie w pozostałych meczach z Japonią i Holandią. Całkowite odwrócenie przygotowanej taktyki i wszczepienie nowego przywództwa na tak dużej scenie, jaką jest Puchar Świata, nie jest jednak zadaniem łatwym, a to niesie ze sobą ryzyko wprowadzenia większego zamieszania w zdolnościach organizacyjnych zespołu.

Decyzja Tunezji w naturalny sposób przypomina nam mroczną historię koreańskiej piłki nożnej podczas Mistrzostw Świata w 1998 roku we Francji. W tym czasie trener Cha Bum-geun doświadczył hańby, ponieważ został zwolniony podczas turnieju po porażce z Meksykiem i miażdżącej porażce z Holandią, która pozostaje najbardziej bolesnym rekordem w historii koreańskiej piłki nożnej. W tym czasie Arabia Saudyjska i Tunezja również doświadczyły zamieszania, ponieważ mniej więcej w tym samym czasie zmieniły trenerów, co stanowiło wyraźny przykład tego, jak trudny był etap Pucharu Świata dla poszczególnych trenerów. Chociaż trener Cha Bum-geun ustąpił ze stanowiska po dwóch meczach, można ocenić, że surowość tej sytuacji pogłębiła się w związku z tym, że trener Tunezji Ramoussi musiał złożyć pałeczkę już po jednym meczu.

Tymczasem były trener Cha Bum-geun, uważany za legendę w świecie piłki nożnej, nadal wywiera ogromny wpływ poza boiskiem. Fakt, że podczas analizy występów Son Heung-mina wspomniał niedawno o „efektu Son Heung-mina”, dowodzi, że nie jest on po prostu postacią z przeszłości, ale mistrzem, który wciąż doskonale rozumie trendy współczesnej piłki nożnej. Jego wgląd w to, jak proces Son Heung-mina, polegający na wstrząsaniu obroną przeciwnika i tworzeniu przestrzeni, odegrał kluczową rolę w zwycięstwie zespołu, dał wielu ludziom nowe spojrzenie na piłkę nożną. Ponadto codzienne doniesienia dotyczące rodziny trenera Cha Bum-geuna, a zwłaszcza informacja, że ​​jego wnuczka odziedziczyła po dziadku silne geny i przypomina swoje sportowe zdolności oraz wygląd, stały się okazją do ponownego zaimponowania opinii publicznej ludzką stroną legendy piłki nożnej.

Zwolnienie trenera na mundialu wykracza poza zwykłe zrzucanie odpowiedzialności za słabe wyniki i często ujawnia niedojrzałość administracji piłkarskiej i ograniczenia zdolności zarządzania kryzysowego. Podobnie jak w przypadku reprezentacji Hiszpanii w 2018 roku, kiedy tuż przed turniejem trenera Lopeteguiego zwolniono z powodu „agresywnego ataku”, zmiana trenera, czy ma ku temu wyraźny powód, czy nie, jest ryzykownym przedsięwzięciem, które może zachwiać fundamentami drużyny. Ta ekstremalna metoda administracyjna powoduje zamęt psychiczny u zawodników, niszczy długoterminowe plany zespołu i ostatecznie decyduje o sukcesie lub porażce całych zawodów. Ten incydent w Tunezji, powtórzony po raz pierwszy od 28 lat, sugeruje, że świat światowej piłki nożnej wciąż nie jest w stanie uwolnić się z okowów dominacji seksualnej, i po raz kolejny potwierdza brak systemu ochrony i wychowania liderów.