Finał French Open był krwawą bitwą, która dla Zvereva oznaczała coś więcej niż tylko zwycięstwo. Trwająca 4 godziny i 16 minut walka z debiutantem Włochem Flavio Coboli była etapem, który pokazał, dlaczego tak długo walczył na szczycie, a jednocześnie pokazał, jak pokonuje te ograniczenia. Zaczęli dobrze, wygrywając przeważającą przewagą pierwszego seta, jednak po mocnym kontrataku Koboli przegrali drugiego seta, a w czwartym pozwolili na tie-break, a mecz toczył się do ostatnich pięciu setów. W przeszłości Zverev mógł tu upaść, ale tym razem było inaczej. W ostatnich 5 setach od początku mocno naciskał na przeciwnika i robił serię przełamań, wygrywając z doskonałym wynikiem 6-1 i potwierdzając swój pierwszy tytuł Wielkiego Szlema.

W chwili, gdy Zverev pocałował trofeum mistrzowskie „Coupe de Musqueter”, stadion wypełnił się wiwatami i wzruszeniem. To zwycięstwo wykracza poza indywidualną karierę zawodnika i jest także historycznym wyczynem, który po 89 latach przywraca dumę niemieckiego tenisa na szczyt French Open. Stało się tak dlatego, że ponownie zdobył główne mistrzostwa w niemieckim tenisie mężczyzn w grze pojedynczej, na które czekał od czasu Borisa Beckera w 1996 roku. Zverev odniósł zwycięstwo po wejściu do finału swojego 41. dużego turnieju, co stanowi cenny wynik osiągnięty po drugim najdłuższym okresie w historii tenisa. Pokonał także bolesny próg zwycięstwa, jakiego doświadczały takie legendy jak Novak Djokovic podczas swojego 11. występu na Roland Garros, zdobywając w końcu zaszczytny tytuł „Major Champion”.

W szczególności Philippe Chatrier Court, miejsce tego zwycięstwa, jest fatalnym miejscem, w którym dla Zvereva współistnieją „rany i leczenie”. Bolesne wspomnienie konieczności transportu na wózku inwalidzkim po strasznej kontuzji zerwania więzadeł stawu skokowego w półfinale w 2022 r. oraz trauma związana z porażką pomimo zwycięstwa w finale w 2024 r. były tu obecne. W wywiadzie wspominał ból, jaki towarzyszył mu upadek na kort cztery lata temu i złamanie kości, i wyznał, że poczuł się wyjątkowo teraz, gdy ponownie podniósł trofeum w tym samym miejscu. Tak jak niepowodzenia z przeszłości uczyniły go silniejszym, tak dwór w Paryżu został dla niego na nowo zdefiniowany nie jako przestrzeń bólu, ale jako świątynia chwały, która symbolizowała najlepsze chwile jego życia.

Największą zmianą, jaką to zwycięstwo przyniesie Zverevowi, będzie przywrócenie pewności psychologicznej, a nie aspektu technicznego. Doświadczenie wielokrotnych porażek w finałach wywarło na samych zawodników ogromną presję psychologiczną, ale teraz całkowicie otrząsnęli się z „zaklęcia nieistotności”. Zaraz po meczu podkreślał, jak ważne było to trofeum jako punkt zwrotny w jego karierze i szczerze wyznał, że gdyby i tym razem przegrał, spadłaby jego pewność siebie, a jego życie mogłoby być w ogromnym niebezpieczeństwie. Uwaga fanów tenisa jest już skierowana na przyszły sezon, aby zobaczyć, jaką niszczycielską siłę Zverev, który uwolnił już swoje psychologiczne kajdany, pokaże w pozostałych dużych turniejach.