Schemat trzęsień ziemi na Półwyspie Koreańskim znacznie różni się od przeszłości. Według rocznego raportu Koreańskiej Administracji Meteorologicznej liczba trzęsień ziemi o sile 2,0 lub większej jest znacznie wyższa od średniej, a ich częstotliwość wzrasta. W szczególności po trzęsieniu ziemi w Gyeongju w 2016 r. i trzęsieniu ziemi w Pohang w 2017 r. pogłębiła się nierównowaga naprężeń na Półwyspie Koreańskim, co stało się czynnikiem pogłębiającym niestabilność skorupy ziemskiej. Eksperci analizują, że w następstwie wielkiego trzęsienia ziemi we wschodniej Japonii w 2011 r. grunt na Półwyspie Koreańskim rozszerzył się o około 3 cm w kierunku Japonii, czyniąc skorupę bardziej wrażliwą. To nie czas, aby po prostu ograniczać się do ram „kraju, w którym występuje niewielka liczba trzęsień ziemi” jak w przeszłości, ale czas na reorganizację systemu reagowania przy założeniu, że w dowolnym momencie może wystąpić silne trzęsienie ziemi o sile 6,5–7,0.

Niedawne trzęsienie ziemi o sile 4,8 w skali Richtera w Buan, Jeollabuk-do było decydującym wydarzeniem, które po raz kolejny przypomniało nam o ryzyku trzęsień ziemi na obszarach śródlądowych. Do tej pory sądzono, że zagrożenie trzęsieniami ziemi koncentruje się głównie w regionie południowo-wschodnim, ale ten incydent udowodnił, że nigdzie na Półwyspie Koreańskim nie jest strefą bezpieczną przed trzęsieniami ziemi. Zaraz po trzęsieniu ziemi doszło do znacznych zniszczeń, w tym zawalenia się ścian szkół, zniszczenia dóbr kultury, przekręcenia budynków mieszkalnych i braku możliwości otwarcia drzwi. To przykład, który pokazuje, jak odporna na trzęsienia ziemi konstrukcja naszych budynków jest niewystarczająca, aby zapewnić bezpieczeństwo w prawdziwym życiu. Obecnie rząd postawił sobie za cel zwiększenie wskaźnika odporności obiektów użyteczności publicznej na trzęsienia ziemi do 100% do 2035 r., jednak rzeczywiste zagrożenia występują nie tylko w obiektach publicznych, ale także w budynkach prywatnych, dlatego pilnie potrzebne są środki.

Kluczem do naukowej reakcji na trzęsienia ziemi jest zabezpieczenie informacji o błędach i unowocześnienie systemów wczesnego ostrzegania. Obecnie badania uskoków na Półwyspie Koreańskim są dopiero na wczesnym etapie, co ogranicza możliwość jasnego zrozumienia budowy geologicznej głęboko pod ziemią. Dopóki planowany na rok 2036 projekt badania uskoków krok po kroku nie zostanie ukończony, będziemy musieli stawić czoła trzęsieniom ziemi, dysponując niepełnymi informacjami. Niemniej jednak rząd przyspiesza rozwój technologii, aby skrócić czas wydania ostrzeżenia i zminimalizować szkody poprzez rozbudowę sieci obserwacyjnej. Ponadto uważnie monitorujemy sytuację w elektrowni jądrowej w Japonii, kraju sąsiadującym, i podejmujemy wieloaspektowe środki dyplomatyczne i techniczne, takie jak wysyłanie ekspertów, aby zapobiec wtórnym szkodom (wycieki promieniowania itp.) spowodowanym trzęsieniami ziemi.

Reakcja na trzęsienie ziemi nie może zostać ukończona po prostu poprzez politykę rządu. Oprócz zapewniania zachęt zachęcających do wzmacniania budynków prywatnych odpornych na trzęsienia ziemi, musimy także zwiększyć możliwości zapobiegania katastrofom społecznym poprzez uświadamianie samych obywateli, co robić w przypadku trzęsienia ziemi. Ponieważ istnieje możliwość, że częste trzęsienia ziemi występujące w Korei Północnej mają związek z osłabieniem gruntu spowodowanym przeszłymi testami nuklearnymi, potrzebny jest również system kompleksowego zarządzania ryzykiem geologicznym na Półwyspie Koreańskim. Trzęsienia ziemi są tym bardziej przerażające, że są nieprzewidywalne, ale szkody można wystarczająco kontrolować, jeśli poparte zostaną dokładne badania wstępne, konstrukcja wzmocnień i podręcznik systematycznego reagowania. Obecne wibracje mogą być dla nas ostatnim ostrzeżeniem.