Kluczową kwestią podkreśloną przez dwa główne związki zawodowe na tej konferencji prasowej jest „stabilność zatrudnienia bez luki w dochodach”. Fakt, że 88,3% społeczeństwa opowiedziało się za wydłużeniem wieku emerytalnego w badaniu percepcji przeprowadzonym przez Federację Koreańskich Związków Zawodowych, dowodzi, że wydłużenie wieku emerytalnego nie jest już egoistycznym żądaniem konkretnego pokolenia, ale jest zadaniem, które zyskało konsensus w całym społeczeństwie. Obecnie pięcioletnia różnica między wiekiem emerytalnym wynoszącym 60 lat a wiekiem emerytalnym wynoszącym 65 lat spycha emerytów na przepaść dochodową, co prowadzi do mizernych sprawozdań z najwyższym wskaźnikiem ubóstwa wśród seniorów w OECD. Środowisko robotnicze argumentuje, że rząd i partia rządząca muszą porzucić obojętną postawę polegania na opinii publicznej i podjąć decyzję o zasadniczym zagwarantowaniu pracownikom emerytur w drodze natychmiastowej nowelizacji prawa.

Istnieje jednak napięcie pomiędzy światem pracy, polityką i zarządem w związku z metodologią wydłużania wieku emerytalnego. Społeczność zawodowa wyraża silny opór wobec planów „równoległego ponownego zatrudnienia” i „reformy systemu płac”, o których wiadomo, że są poddawane przeglądowi przez Specjalną Komisję Partii Demokratycznej ds. Wydłużenia Wieku Emerytalnego. Dwa główne związki zawodowe krytykują tę metodę jako „standaryzację w dół warunków pracy” pod pozorem wydłużenia wieku emerytalnego i nic innego jak przyznanie długo oczekiwanego projektu społeczności zarządzającej. W szczególności istnieje duża obawa, że ​​niekorzystne zmiany w zasadach zatrudnienia bez zgody związku mogą stać się toksycznymi przepisami, podważającymi prawa pracowników. Społeczność zawodowa obawia się, że wydłużenie wieku emerytalnego stanie się sposobem na zmniejszenie kosztów przedsiębiorstw, a nie na poprawę życia pracowników, i za swój najwyższy priorytet uważa zagwarantowanie zatrudnienia poprzez obowiązek prawny.

Środowisko zawodowe również bezpośrednio odrzuciło podnoszone przez niektórych kontrowersje dotyczące „wkraczania w miejsca pracy młodych”. Yang Kyung-soo, przewodniczący Koreańskiej Konfederacji Związków Zawodowych, zwrócił uwagę, że struktura zatrudnienia już się zmienia niezależnie od wydłużenia wieku emerytalnego ze względu na automatyzację produkcji i duże korporacje, i odrzucił wskazanie wydłużania wieku emerytalnego jako przyczyny bezrobocia wśród młodych osób jako logiki przesłaniającej istotę. Stanowisko jest raczej takie, że wydłużenie wieku emerytalnego jest środkiem zapewniającym dochody emerytalne, a tworzenie wysokiej jakości miejsc pracy dla młodych ludzi to zadanie, które należy rozwiązać w drodze odrębnego podejścia politycznego. Innymi słowy, z analizy wynika, że ​​zamiast zachęcać do konfliktów zawodowych między pokoleniami, pierwszeństwo powinna mieć kompleksowa reforma rynku pracy dostosowana do zmian w strukturze przemysłowej.

Ta konferencja prasowa Zgromadzenia Narodowego wykracza poza zwykłe życzenie przyjęcia ustawy, ale zawiera w sobie wolę osądzenia nieodpowiedzialnych działań rządu i partii rządzącej. Ponieważ dyskusje na temat wydłużenia wieku emerytalnego, które rząd obiecał jako zadanie narodowe, utknęły w martwym punkcie na ponad sześć miesięcy, niepokój pracowników zbliżających się do wieku emerytalnego osiąga swój szczyt. Kim Dong-myeong, przewodniczący Federacji Koreańskich Związków Zawodowych, zażądał zaprzestania opiniotwórstwa powodującego dalszy chaos społeczny i przedstawienia konkretnego wniosku legislacyjnego, który będzie zrozumiały dla społeczeństwa. To jakby ultimatum ze strony środowiska związkowego, że na tegorocznej zwyczajnej sesji Zgromadzenia Narodowego trzeba osiągnąć wymierne rezultaty, a teraz piłka znów jest w rękach rządu i polityków.