Twierdza na niebie spada na pustynię: tragedia i wyzwania związane z katastrofą bombowca strategicznego B-52 > Wiadomości

Do wypadku doszło rankiem 15-tego czasu lokalnego w bazie sił powietrznych Edwards w Kalifornii, około 160 km na północ od Los Angeles. Zaraz po starcie zamachowiec wykazywał nieprawidłowości i spadł na obszar pustynny w pobliżu pasa startowego. Zaraz po wypadku niebo pokryły ogromne płomienie i chmura czarnego dymu. Władze Sił Powietrznych natychmiast wysłały ekipę ratunkową i rozpoczęły akcję ratowniczą, ale biorąc pod uwagę fatalne warunki na miejscu wypadku, początkowo wydały tragiczną ocenę, że wszystkim ośmiu osobom na pokładzie będzie trudno przeżyć. Zastępca dowódcy James Hayes, który dowodził miejscem zdarzenia, oficjalnie ogłosił, że w tym wypadku zginęło ośmiu wspaniałych Amerykanów, i złożył głębokie kondolencje, przekazując tę ​​wiadomość pogrążonym w żałobie rodzinom ofiar.

Okazuje się, że misja ta nie była zwykłym lotem, ale precyzyjnym lotem testowym w ramach wsparcia programu modernizacji radarów. Na pokładzie samolotu, który uległ wypadkowi, znajdował się nie tylko personel wojskowy, ale także wykwalifikowani eksperci cywilni i pracownicy wykonawców rządowych, dlatego oczekuje się, że zostanie to odnotowane jako poważna strata dla krajowego przemysłu obronnego oraz dziedzin badawczo-rozwojowych. Po wypadku Baza Sił Powietrznych Edwards natychmiast zamknęła lotnisko, przekierowała wszystkie operacje lotnicze, zawiesiła wszystkie operacje wojskowe do 16 stycznia i rozpoczęła dochodzenie na pełną skalę w celu ustalenia przyczyny wypadku. Władze wojskowe przewidują, że dochodzenie to będzie prowadzone przy zachowaniu wszystkich możliwości, od usterek samolotu po czynniki zewnętrzne, a ostateczne wyniki zostaną opublikowane za co najmniej sześć miesięcy.

B-52 Stratofortress, który został rozmieszczony w latach pięćdziesiątych XX wieku, jest jedną z trójkątnych formacji amerykańskich sił nuklearnych i żywym świadkiem swojej historii czynnej służby przez ponad pół wieku, od wojny w Wietnamie po niedawny konflikt na Bliskim Wschodzie. Jednak od zakończenia produkcji w 1962 roku trudności w dostarczaniu części i starzenie się samolotu stale rosły, a Siłom Powietrznym USA udało się przedłużyć jego żywotność, pozyskując części ze zdemontowanych samolotów w bazie Davis-Monsun, tzw. „cmentarni samolotów”. Obecnie Siły Powietrzne USA realizują projekty nowej generacji silników nowej generacji i projekty poprawy osiągów na dużą skalę, dysponując budżetem wartym dziesiątki bilionów wonów, ale ten wypadek wyraźnie ujawnił ryzyko, z jakim będą musiały się zmierzyć samoloty w czynnej służbie do czasu zakończenia takich prac modernizacyjnych. Ten poważny wypadek, który miał miejsce 18 lat po katastrofie na morzu w pobliżu Guam w 2008 r., alarmuje władze wojskowe na całym świecie w związku z eksploatacją starych samolotów.

Ta tragedia wyraźnie pokazuje dylemat pomiędzy efektywnością operacyjną a bezpieczeństwem strategicznych aktywów Ameryki. Ponieważ wprowadzenie najnowszego bombowca kosztuje astronomiczną kwotę, desperackie działania władz wojskowych mające na celu maksymalne wykorzystanie istniejących zasobów są nieuniknione, ale poświęcenie w tym procesie cennych zasobów ludzkich nigdy nie może być usprawiedliwione. W szczególności fakt, że do wypadku doszło podczas lotu próbnego z wieloma ekspertami cywilnymi na pokładzie, sugeruje potrzebę ponownego przeanalizowania protokołów bezpieczeństwa. Jeżeli w trakcie przyszłego badania zostaną zidentyfikowane wady silnika płatowca lub problemy z pogorszeniem się konstrukcji, oczekuje się, że wprowadzone zostaną znaczące zmiany w szybkości i kierunku aktualnie realizowanego projektu poprawy osiągów B-52. Ten wypadek pozostanie bolesną lekcją, która pokazuje zarówno ograniczenia technologiczne stojące przed Stanami Zjednoczonymi, potęgą militarną, jak i wynikające z tego koszty ludzkie.