Koniec bezpieczeństwa, jaki zapewnia sztuczna inteligencja, czy można przeprojektować zaufanie do zasobów wirtualnych? > Wiadomości

Kluczem do incydentu Zcash jest to, że sztuczna inteligencja natychmiast odkryła lukę w protokole, której nawet eksperci nie byli w stanie znaleźć przez długi okres czterech lat. „Claude Opus 4.8” firmy Entropic precyzyjnie wypełnił lukę w obwodzie odpornym na wiedzę zerową Zcash i udowodnił, że możliwe jest nieograniczone fałszowanie tokenów. Chociaż z technicznego punktu widzenia był to triumf badań nad bezpieczeństwem, stał się bezpiecznikiem, który wywołał strach na rynku. Inwestorzy zdali sobie sprawę, że wartość marki Zcash jako „potęgi bezpieczeństwa”, która została zbudowana do tej pory, szybko stała się mirażem i zaczęli panikować. Chociaż dzięki wysiłkom białych hakerów natychmiast dokonano łatki, a kolejny model „Mythos” potwierdził, że nie ma żadnych dodatkowych defektów, nie wystarczyło to do przywrócenia zaufania, które zostało już nadszarpnięte.

Ten incydent wyraźnie pokazuje, że kontrola bezpieczeństwa przy użyciu sztucznej inteligencji to miecz obosieczny. Pozytywną stroną sztucznej inteligencji jest nadzieja, że ​​może proaktywnie blokować potencjalne zagrożenia, przeprowadzając analizę kodu wykraczającą poza ograniczenia poznawcze człowieka. Jednak z drugiej strony, jeśli złośliwi hakerzy wykorzystają sztuczną inteligencję do napisania bardziej wyrafinowanego i destrukcyjnego kodu ataku, istnieje duże ryzyko, że obrońcy będą ścigani w nieskończoność. Eksperci tacy jak Ben-Sasson ostrzegają, że to odkrycie miało szczęście i najpierw wpadło w ręce białych hakerów, a czarni hakerzy wkrótce użyją sztucznej inteligencji do przeprowadzania jeszcze bardziej śmiercionośnych ataków. Teraz dziedzina bezpieczeństwa przekształciła się w nieskończoną bitwę między ludzką inteligencją a mocą obliczeniową sztucznej inteligencji.

Rynkiem wirtualnych aktywów wstrząsa nie tylko szok związany z Zcashem, ale także ogromną falą zmian wokół jego włączenia do systemu instytucjonalnego. Wraz z pojawieniem się spotowego ETF Bitcoina aktywa wirtualne nie są już odrębnym ekosystemem, ale są głęboko zintegrowane z systemem zarządzania ryzykiem na Wall Street. Podniosło to status instytucjonalny aktywa, ale jednocześnie wzmocniło jego charakter jako „aktywa ryzykownego”, który reaguje wrażliwie na globalne zmienne makroekonomiczne i trendy na giełdzie. Ponadto charakter aktywów wirtualnych na całym świecie ulega szybkiej reorganizacji ze „zdecentralizowanego cyfrowego złota” na „regulowane aktywa finansowe”, a kraje wschodzące, takie jak Zimbabwe, ustanawiają ramy regulacyjne w celu wprowadzenia wirtualnych aktywów z rynków nieformalnych do systemu instytucjonalnego.

Wśród tych zmian bardzo godnym uwagi wskaźnikiem jest reakcja chińskiego sądownictwa. Chiny kategorycznie zaprzeczają statusowi aktywów wirtualnych jako prawnego środka płatniczego, wykazują jednak podwójną postawę, stosując kradzież w przypadkach kradzieży i wyraźnie uznając wartość ich majątku. Jest to realistyczna strategia mająca na celu ustanowienie podstawy prawnej do dyspozycji sądowych, takich jak sprzedaż, spalenie i zwrot skonfiskowanych aktywów wirtualnych. Ponadto, jak widać w przypadku utrzymania w mocy wyroku więzienia założyciela FTX Bankmana-Frieda, światowa społeczność prawnicza zaczęła traktować przestępstwa związane z oszustwami związanymi z wirtualnymi aktywami jako poważne przestępstwa na tym samym poziomie, co ogólne przestępstwa finansowe. Inaczej mówiąc, procesowi przechodzenia wirtualnego rynku aktywów z miejsca bezprawia do obszaru objętego prawem towarzyszy bardzo bolesny i rygorystyczny proces kontroli.