Zamek z piasku zbudowany z długów, lampka ostrzegawcza dla zadłużenia gospodarstw domowych i nieregularnej ekspansji kapitału. > Wiadomości

W maju kredyty dla gospodarstw domowych z sektora finansowego wzrosły aż o 9,3 biliona wonów, odnotowując największy wzrost od roku i 9 miesięcy od sierpnia 2024 r. Chociaż dynamika kredytów hipotecznych na cele mieszkaniowe, która w przeszłości odpowiadała za wzrost kredytów, nieco osłabła, „pozostałe kredyty”, w tym ujemne rachunki bankowe i kredyty, wzrosły o 5,3 biliona wonów, powodując wzrost całkowitego zadłużenia. Wykracza to poza zwykłe zapotrzebowanie na fundusze na co dzień i sugeruje, że agresywne inwestycje lewarowane dokonywane przez osoby próbujące podążać za wzrostami na giełdzie osiągnęły niebezpieczny poziom. Władze finansowe uznały tę sytuację za poważną sytuację nadzwyczajną i zainicjowały rygorystyczny system zarządzania polegający na cotygodniowych kontrolach przedsiębiorstw finansowych, które nie były w stanie osiągnąć celów pożyczkowych.

W miarę zaostrzania przepisów dotyczących kredytów dla gospodarstw domowych coraz bardziej widoczny staje się „efekt balonu”, w wyniku którego popyt na kredyty przesuwa się z banków do wtórnych instytucji finansowych. Podczas gdy regulacja całkowitego wskaźnika obsługi długu (DSR) w sektorze bankowym wynosi 40%, w drugim sektorze finansowym dopuszcza się go do 50%, więc kredytobiorcy, którzy desperacko chcą dotrzymać limitu, uciekają do firm ubezpieczeniowych, kas oszczędnościowych i firm kobiecych. To jednak dopiero początek błędnego koła, które narzuca pożyczkobiorcom wyższe stopy procentowe. Zdolność spłaty bezbronnych kredytobiorców osiągnęła już swój limit, a w obliczu możliwości podwyżki podstawowej stopy procentowej narastają ostrzeżenia, że ​​rosnące wskaźniki przestępczości i rosnąca niewypłacalność wtórnych instytucji finansowych mogą stać się detonatorem dla całego systemu finansowego.

Patrząc od wewnątrz sektora finansowego, zachowanie spółek papierów wartościowych emitujących „nowe kapitałowe papiery wartościowe” jest bardzo niepokojące. Kiedy spółki papierów wartościowych dotknęły limity wynikające z regulacji dźwigni finansowej, wybrały one nieregularną metodę zawyżania kapitału w swoich księgach poprzez emisję nowych rodzajów kapitałowych papierów wartościowych w formie obligacji wieczystych zamiast podwyższania kapitału za pomocą kapitału wpłaconego. Ponieważ zakupy tych ryzykownych obligacji były ograniczone w tej samej branży, napływały one w dużych ilościach do kas oszczędnościowych i spółek kapitałowych goniących za wysokimi stopami procentowymi. W rezultacie powstała struktura, w której instytucje przyjmujące obsługujące depozyty zwykłych ludzi ponoszą ryzyko niewypłacalności spółek papierów wartościowych, co działa jak potencjalna „bomba upadłościowa”, przypominająca koszmar z poprzedniego kryzysu kas oszczędnościowych.

Władze finansowe zaczęły kontrolować szybkość spłaty kredytu, obniżając limit kredytu dla osób o wysokich dochodach i zachęcając do spłaty kredytu poprzez zwolnienie z opłat za wcześniejszą spłatę. Przeważa jednak opinia, że ​​przy pomocy samych środków tymczasowych trudno jest zasadniczo kontrolować zadłużenie gospodarstw domowych w obliczu zmienności sytuacji na rynku akcji i niepewności na rynku nieruchomości. Eksperci podnoszą głosy, że nabywców nowych kapitałowych papierów wartościowych należy ograniczyć do instytucji zdolnych do poniesienia strat, takich jak PEF czy VC, a instytucjom depozytowym należy uniemożliwić inwestowanie w ryzykowne aktywa. Przede wszystkim, aby skorygować zakłócenia w systemie finansowym, nadszedł czas, aby organy nadzoru przejęły inicjatywę w praktycznym zarządzaniu ryzykiem, zamiast ukrywać się za Międzynarodowymi Standardami Sprawozdawczości Finansowej (MSSF).