Szybko zmieniająca się sytuacja na Półwyspie Koreańskim: jasna i ciemna strona „teorii dwóch narodów” oraz nowe poszukiwanie pokoju > Wiadomości

Ostatnie działania Korei Północnej zwiastują zasadniczą zmianę paradygmatu w stosunkach z Koreą Południową. Za pośrednictwem Najwyższego Zgromadzenia Ludowego, które odbyło się w marcu ubiegłego roku, Korea Północna wzmocniła aspekt „dwóch obcych krajów” w definiowaniu Korei Południowej jako wyraźnego „obcego kraju” poprzez wprowadzenie nowej klauzuli terytorialnej do Konstytucji i usunięcie istniejących sformułowań związanych ze zjednoczeniem. Jest to interpretowane jako chęć wyjścia poza zwykłą zmianę retoryczną i konstytucyjnego ugruntowania faktu, że jesteśmy teraz odrębnymi, suwerennymi krajami graniczącymi z sobą, wykraczającymi poza wrogie napięcia istniejące w momencie uchwalania konstytucji, która jako stolicę określiła Seul. Wydaje się, że transformacja konstytucyjna Korei Północnej opiera się na strategicznej kalkulacji mającej na celu przedłożenie międzynarodowych prawnych stosunków między państwami nad jednorodność etniczną w przyszłych wymianach i negocjacjach między Koreą Północną i Południową.

Godne uwagi są także dyplomatyczne próby reakcji naszego rządu. Fakt, że minister zjednoczenia Chung Dong-young zaproponował dialog czterostronny, odnosząc się do Korei Północnej jej oficjalnej nazwy „Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna” podczas dialogu na temat bezpieczeństwa w Ułan Bator w Mongolii, ujawnia pragmatyczną wolę administracji Lee Jae-myunga, aby realistycznie uznać narodowość Korei Północnej i wykorzystać ją jako siłę napędową budowania systemu pokojowego. W szczególności wezwanie Korei Północnej do ponownego udziału w Planie Rozwoju Wielkiego Tumanu (GTI) i przedstawienie modelu współpracy gospodarczej łączącego sieć kolejową z arktycznym szlakiem morskim to strategia wysokiego szczebla, która ma na celu zinstytucjonalizowanie pokoju poprzez dzielenie praktycznych interesów wykraczających poza konfrontację polityczną. Podejście to jest interpretowane jako chwyt mający na celu zachęcenie Korei Północnej do członkostwa w społeczności międzynarodowej zamiast izolowania się i tworzenia pozytywnego cyklu bezpieczeństwa i gospodarki.

Przekrój tych zmian widać także w sektorze prywatnym i na scenie sportowej. Niedawny przypadek zorganizowania wspólnego zespołu dopingującego podczas meczu pomiędzy żeńską drużyną piłki nożnej z rodzinnego miasta Korei Północnej a drużyną Suwon FC z Korei Południowej w Lidze Mistrzów w piłce nożnej kobiet pokazał, że pokojowa wymiana zdań na poziomie prywatnym jest nadal skuteczna nawet w przypadku kryzysu politycznego. Elastyczne zmiany nastawienia i wspólny doping zawodników z Korei Północnej podczas meczu stały się małą iskierką nadziei, która może przełamać sztywne ramy stosunków międzykoreańskich. Oczywiście niektórzy krytykowali zasadność naliczania podatków czy wsparcia kontroli rządowej, ale można to ocenić jako ważny proces, który jednocześnie sprawdzał wartość i ograniczenia „wymiany kierowanej przez prywatną” w stosunkach międzykoreańskich.

Z drugiej strony struktura bezpieczeństwa społeczności międzynarodowej i twarda postawa Korei Północnej w dalszym ciągu utrudniają drogę do pokoju. Kiedy „Quad”, do którego należą Stany Zjednoczone, Japonia, Indie i Australia, wielokrotnie podkreślał denuklearyzację Korei Północnej, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Korei Północnej określiło to jako wrogi akt służący jednobiegunowej strategii dominacji Stanów Zjednoczonych i potwierdziło, że denuklearyzacja jest absolutnie niemożliwa. Sprzeciw Korei Północnej nie wynika jedynie z chęci zwiększenia jej sił nuklearnych, ale jest także typowym mechanizmem reakcji mającym na celu wzmocnienie wewnętrznej solidarności i zabezpieczenie legitymizacji reżimu poprzez naciski zewnętrzne. W obliczu pogłębiającej się strategicznej rywalizacji między USA i Chinami oraz osłabienia norm międzynarodowych Korea Północna trzyma się własnej, niezależnej polityki priorytetowego traktowania własnych wartości bezpieczeństwa i niedawania się wykorzystywać jako narzędzie polityczne lub dyplomatyczne przez potężne kraje.