Niszczycielska moc 168 km/h, redefinicja „Maddoxa” napisana przez nową legendę Major League Baseball > Wiadomości

Występ praworęcznego miotacza Milwaukee Brewers Jacoba Misiorowskiego przeciwko Philadelphia Phillies jest naprawdę „historyczny”. Całkowicie zablokował linię ataku przeciwnika za pomocą zaledwie 1 trafienia i żadnych runów w 9 rundach, co zaowocowało zwycięstwem 6-0. W szczególności całkowicie przejął kontrolę nad grą, rzucając bezprecedensową szybką piłkę z prędkością 104,5 mil na godzinę (około 168,2 km) od pierwszej rundy. Jest to najwyższa prędkość zarejestrowana przez miotacza rozpoczynającego grę od czasu wprowadzenia systemu śledzenia narzutu, co pobiło dotychczasowy rekord i ustanowiło nową tożsamość „szybkiego startera”. Jeszcze bardziej zaskakujące jest to, że był nie tylko szybki, ale także wykazał się niesamowitymi umiejętnościami zadając 15 strikeoutów, co dowodzi, że nawet filadelfijscy pałkarze dysponujący mocną linią uderzenia byli bezradni wobec jego rzutów.

Rekord Misiorowskiego „Maddux” w liczbie przestojów poniżej 100 narzutów to jeden z najrzadszych technicznych szczytów współczesnego baseballu. Zakończył grę zaledwie 95 narzutami, udowadniając, że precyzyjna kontrola i przytłaczający miotacz mogą współistnieć. Jest pierwszym zawodnikiem w historii największej ligi, który od 1988 roku miał 15 strikeoutów w meczu kończącym mecz składającym się z mniej niż 100 narzutów, co z łatwością pobiło poprzedni rekord Tarika Skubala, który wynosił 13. W szczególności fakt, że przeciwnicy w ogóle nie byli w stanie odpowiedzieć, mimo że 73% wszystkich narzutów to szybkie piłki, pokazuje, jak bezkompromisowa jest jakość jego szybkiej piłki. Nie jest to kwestia krótkotrwałego szczęścia czy stanu, ale sugeruje, że mechanizm narzucania i sam narzut fizycznie przewyższają szybkość reakcji pałkarza.

Wynik tego meczu pozostaje monumentalnym wydarzeniem w historii drużyny z Milwaukee. Rekord ten, uznawany za najdoskonalszy boisko od chwili powstania klubu, pobił wszelkie dotychczasowe rekordy ustanowione przez Chrisa Bosio i Kyle’a Rossiego i ustanowił nowy standard. Dodatkowo fakt, że młody miotacz dopiero drugi rok w dużych ligach prowadzi ligę w sezonie ERA i strikeouts oznacza, że ​​zmiana pokoleniowa w najważniejszych ligach nabiera tempa. Obecność Misiorowskiego wywołuje ogromny alarm w całej lidze do tego stopnia, że ​​nawet Bryce Harper, czołowy strzelec drużyny przeciwnej z Filadelfii, przyznaje, że uległ swojemu przytłaczającemu boisku. Te występy wykraczają poza indywidualne osiągnięcia, podnosząc oczekiwania co do tego, jak wysoko wskoczy jako czołowy as ligi w przyszłości.

Oczywiście nie są to tylko elementy napawające nadzieją, takie jak występy Misiorowskiego w najważniejszych ligach. W całej lidze po 32 latach ponownie pojawiły się dyskusje na temat wprowadzenia górnego pułapu wynagrodzeń, co przewidywało nierównowagę finansową pomiędzy klubami i konflikt dotyczący sposobu zarządzania ligą. Ponieważ współistnieją różne problemy, takie jak zmiany w ERA supergwiazd takich jak Ohtani, występy zawodników takich jak Hye-sung Kim oraz zacięta rywalizacja po sezonie pomiędzy Mets i Phillies, kluby rozważają bardziej efektywne zarządzanie zawodnikami i strategie wygrywania. Pojawienie się Misiorowskiego stało się wyraźnym przykładem na to, jak zawodnik o ogromnym talencie może odmienić losy drużyny nawet w tak złożonym środowisku ligowym. Ostatecznie baseball to bitwa na systemy i strategie, ale przede wszystkim widzimy, że duch walki, który rzuca wyzwanie fizycznym granicom tego, co ludzie mogą zrobić, wciąż jest u szczytu.