멈춰 선 반도체 심장, 레미콘 파업이 드러낸 대한민국 산업의 아킬레스건 > 뉴스

Źródłem tej odmowy transportu betonu towarowego jest tradycyjny konflikt między pracownikami a kierownictwem, polegający na rosnących cenach transportu i uznaniu pozycji przetargowej związku. Początkowo w drodze mediacji Ministerstwa Gruntów, Infrastruktury i Transportu osiągnięto tymczasowe porozumienie w sprawie podwyższenia opłat za transport za synagogę, ale porozumienie zostało odrzucone w głosowaniu przez członków związku, co ponownie zaostrzyło konflikt. W odpowiedzi producenci betonu towarowego usilnie szukają rozwiązania tej sytuacji, twierdząc, że zmienią dotychczasowy zintegrowany system negocjacji na negocjacje regionalne. W szczególności beton towarowy ma fatalną wadę, polegającą na tym, że nie ma dla niego substytutu ze względu na to, że należy go wylać natychmiast po wyprodukowaniu, więc wszelkie zakłócenia w transporcie prowadzą bezpośrednio do przestoju na placu budowy. Obecnie dostawy dziesiątek tysięcy jednostek betonu towarowego są zakłócane w ponad 100 lokalizacjach, w tym w 25 dużych firmach budowlanych, a dominuje pesymizm, że jeśli strajk będzie kontynuowany w przyszłym tygodniu, całkowite wstrzymanie budowy będzie nieuniknione.

W miarę jak iskra strajku betoniarni rozprzestrzenia się na fabryki półprzewodników, narasta poczucie kryzysu na szczeblu krajowym. Bazy produkcyjne półprzewodników zlokalizowane w Pyeongtaek i Yongin prowadzą „wojnę szybkościową”, aby przyspieszyć tempo procesów w odpowiedzi na gwałtowny wzrost zapotrzebowania na pamięć. Firmy budowlane desperacko starają się minimalizować szkody, nadając priorytet procesom innym niż wylewanie betonu, ale na placu budowy fabryki półprzewodników, gdzie kluczowe znaczenie mają podstawowe prace inżynieryjne i budowlane, przerwa w dostawach gotowej mieszanki betonowej powoduje efekt łańcuchowy, który wstrząsa całym późniejszym procesem. Dlatego właśnie sześć grup gospodarczych we wspólnym oświadczeniu wezwało do znalezienia rozsądnego rozwiązania. Półprzewodniki stanowią podstawę koreańskiego eksportu i podstawę jej bezpieczeństwa gospodarczego. Jeśli zostanie zakłócony podstawowy łańcuch dostaw materiałów i opóźni się krajowe zadanie rozbudowy mocy produkcyjnych, szkody wyjdą poza poziom korporacyjny i doprowadzą do spadku konkurencyjności kraju.

Tymczasem, gdy ten incydent stał się okazją, ponownie wypływają na powierzchnię podstawowe obawy dotyczące strategii lokalizacji krajowych baz produkcyjnych półprzewodników. Fakt, że prezes SK Hynix Choi Tae-won wspomniał Japonię jako kandydata na nową bazę produkcyjną, pokazuje instynkt przetrwania firmy, aby znaleźć miejsce z pełnym dostępem do energii, wody i partnerskiego ekosystemu, niezależnie od tego, czy jest to kraj, czy zagraniczny. Okazało się, że pas produkcyjny skupiony obecnie w południowej części obszaru metropolitalnego jest bardzo narażony na przeciążenia infrastruktury i lokalne zagrożenia, takie jak ten strajk. W związku z tym część kręgów politycznych opowiada się za rozproszeniem baz do regionów takich jak Honam, ale firmy nie mają innego wyjścia, jak zachować szczególną ostrożność przy wyborze lokalizacji, ponieważ w przypadku fabryk procesów front-end niezbędna jest wielkoskalowa infrastruktura i koncentracja partnerów. Inne samorządy lokalne, takie jak Daegu, również kładą nacisk na konkurencyjność infrastruktury, aby przyciągnąć fabryki procesów front-end, i podejmują strategiczne kroki, aby osiągnąć większy efekt gospodarczy, a nie po prostu przyciągać bazy procesów back-end.

Podsumowując, incydent ten wyraźnie ukazał wyzwania strukturalne, którym Korea Południowa musi stawić czoła, aby utrzymać swój tytuł „potęgi półprzewodników”. Globalny rynek półprzewodników jest jak pole bitwy, na którym konkurencja toczy się w drugiej kolejności, ale nasz wewnętrzny ekosystem przemysłowy jest utrudniony przez niepewność w zakresie podstawowego zarządzania łańcuchem dostaw i relacji między pracownikami. Rząd musi zaproponować praktyczne rozwiązania łagodzące trudności na budowach, takie jak zwolnienie z kar umownych i usprawnienie systemu podaży i popytu na sprzęt budowlany, a także opracować silniejsze i rozsądniejsze plany mediacji, aby konflikty na linii pracownicy-zarząd nie zagrażały całej gospodarce narodowej. Ponadto nadszedł czas, aby firmy rozważyły ​​dywersyfikację swoich łańcuchów dostaw i strategiczne przeniesienie baz produkcyjnych w celu przygotowania się na ryzyka infrastrukturalne, a politycy wyszli poza regionalny egoizm i ponadpartyjną współpracę w budowaniu infrastruktury, która może zmaksymalizować efektywność produkcji całego kraju.