비닐하우스의 두 얼굴: 생계의 터전인가, 방치된 사각지대인가 > K-wave Trends

Niedawny pożar, który miał miejsce w Angang-eup, Gyeongju-si, Gyeongsangbuk-do wyraźnie ujawnił fizyczną wrażliwość szklarni. Ogień natychmiast pochłonął szklarnie i kontenery, a nawet uderzył w pobliską farmę melonów, powodując rozległe szkody materialne przekraczające 40 milionów wonów. Na szczęście nie było ofiar śmiertelnych, ale w kolejnym pożarze, który miał miejsce w Hoengseong, doszło do poparzenia pierwszego stopnia na skutek nieostrożności podczas używania latarki, a ryzyko pożaru w obiektach rolniczych osiągnęło punkt krytyczny. Zielone szklarnie zbudowane są z materiałów palnych, których konstrukcja jest bardzo podatna na ogień, a ponieważ sprzęt elektryczny i grzewczy są często niewłaściwie konserwowane, mają one ograniczenia konstrukcyjne, które nieuchronnie zwiększają skalę zniszczeń pomimo wysiłków władz strażackich mających na celu ich ugaszenie.

Oprócz kwestii bezpieczeństwa rolników powstrzymujeją sztywne przepisy dotyczące gruntów rolnych i przepisy budowlane, które nie nadążają za rzeczywistością. Podobnie jak w przypadku miasta metropolitalnego Gwangju fakt, że nawet miejsca do przechowywania materiałów rolnych niezbędnych w rolnictwie są piętnowane jako „nielegalny obiekt” i nakazano ich wyburzenie, wyraźnie pokazuje rozdźwięk między głosem rolników a prawem. Przestrzeń w chatach rolniczych jest niewielka i niewystarczająca, aby pomieścić maszyny i materiały rolnicze, a obciążenie finansowe drobnych rolników jest zbyt duże, aby budować formalne magazyny. Rolnicy proszą po prostu o minimum wygody w rolnictwie, a władze administracyjne skupiają się na represjach opartych wyłącznie na zasadach, co skutkuje łamaniem woli rolników osiedlenia się.

Cień szklarni nie kończy się tylko na trudnościach ekonomicznych rolników, ale także wkracza w życie pracowników migrujących, którzy wspierają swoją pracę na najniższych poziomach naszego społeczeństwa. Jak ukazuje praca powieściopisarza Kim Suma „Teoria truskawek”, wielu pracowników migrujących jest konsumowanych jedynie jako „siła robocza”, bez zagwarantowania humanitarnych praw mieszkaniowych w szklarniach. Tragedia pracownika migrującego, który w przeszłości zmarł na mrozie na farmie w Pocheon, obnaża okropności naruszeń praw człowieka, które mają miejsce, gdy szklarnie ogranicza się zarówno do miejsc pracy, jak i do najuboższych kwater. Chociaż są one niezbędne, aby zrekompensować niski wskaźnik urodzeń i starzenie się społeczeństwa koreańskiego, nadal znajdują się w cieniu dyskryminacji ze względu na brak komunikacji werbalnej i niesprawiedliwe traktowanie.

Szklarnie winylowe mogą stać się magazynami, w których więzieni są nie tylko żywi ludzie, ale także ślady naszej historii. To szokujące, że cenne prehistoryczne artefakty wydobyte z terenu Legolandu w Chuncheon przez prawie 10 lat były przechowywane pod czarnym namiotem w szklarni, a nie w muzeum. Ze względu na trudności finansowe inwestycji utworzenie obiecanego skansenu zostało odroczone na czas nieokreślony, a cenne zabytki są narażone na zniszczenie na pustej, zarośniętej chwastami działce. To dowód, że szklarnie przekroczyły swoje pierwotne przeznaczenie rolnicze i stały się miejscem symbolicznym, pokazującym, jak nasze społeczeństwo ignoruje i zaniedbuje wartości historyczne.

W związku z tym szklarnie borykają się z wielopoziomowymi problemami, takimi jak fizyczne ryzyko pożaru, realistyczne bariery przepisów administracyjnych, alienacja praw człowieka pracowników migrujących i zaniedbanie wartości historycznej. Rozbudowa infrastruktury przeciwpożarowej w celu zapobiegania pożarom jest pilnym zadaniem, ale potrzebna jest elastyczność polityki, aby zrozumieć złe środowisko rolnicze, z jakim borykają się rolnicy, a nie po prostu wymuszać ulepszenia obiektów. Ponadto wzrost świadomości społecznej w zakresie traktowania pracowników migrujących jako równych osób, a nie maszyn, musi iść w parze z odpowiedzialną administracją samorządów, która przenosi zaniedbane zabytki do nienaruszonych muzeów. Szklarnie muszą teraz wykraczać poza proste obiekty produkcyjne na obszarach wiejskich i stać się miernikiem dobrobytu, praw człowieka i odpowiedzialności kulturowej, do których powinno dążyć nasze społeczeństwo.