격동하는 국제 질서의 중심에 선 대한민국: 이탈리아와의 동행과 미·이란의 긴장 완화 > 뉴스

Wizyta państwowa prezydenta Lee Jae-myunga we Włoszech podniosła stosunki między obydwoma krajami do rangi „specjalnego partnerstwa strategicznego” i zasygnalizowała początek nowej ery gospodarczej i bezpieczeństwa. Obydwa kraje przyjęły „strategiczny plan działania”, który będzie trwał od 2026 do 2030 roku i wyszły poza proste przyjacielskie stosunki, aby ustanowić system współpracy na poziomie praktycznego sojuszu, który obejmuje zaawansowaną technologię, przemysł obronny oraz gospodarkę społeczną i solidarną. Szczególnie zachęcający jest fakt, że Korea uczestniczyła jako oficjalny partner we włoskiej strategii rozwoju Afryki, „planie Matei”. Stworzy to synergię z projektami Koreańskiej Agencji Współpracy Międzynarodowej (KOICA) i stanie się podstawą do budowy infrastruktury i napędzania zrównoważonego wzrostu w regionie Afryki. Obydwa kraje zgodziły się na prowadzenie stałego organu doradczego w dziedzinie żywności przyszłości, takiej jak wymiana systemów małych i średnich przedsiębiorstw, sztuczna inteligencja i technologie kosmiczne.

Kolejnym kluczowym punktem tej podróży jest rozszerzenie wpływów dyplomatycznych Korei poprzez partnerstwo G7. Jako członek „Koalicji na rzecz Konsensusu” Włochy zdecydowały się współpracować z Koreą w celu zreformowania Rady Bezpieczeństwa ONZ, co odzwierciedla wolę Korei do bardziej aktywnego udziału w ustalaniu norm światowych. Blue House podkreślił, że głównym celem tej europejskiej podróży było gruntowne wzmocnienie relacji z krajami europejskimi oraz zwrócił uwagę na wartość i status Unii Europejskiej (UE) w zmieniającym się porządku handlowym. Wspólne oświadczenie Korei i UE potępiające nielegalną współpracę wojskową między Rosją a Koreą Północną stanowi publiczną deklarację podstawowych zasad, którymi kieruje się Korea, i będzie służyć jako solidny dyplomatyczny koordynat dla Korei w łagodzeniu napięć z Koreą Północną lub ustanawianiu stosunków z krajami sąsiadującymi w przyszłości.

Sytuacja na Bliskim Wschodzie również stoi przed poważnym punktem zwrotnym, począwszy od szczytu G7. Oczekuje się, że Stany Zjednoczone i Iran podpiszą protokół ustaleń (MOU) w Genewie w Szwajcarii już 14 stycznia, co ma być wskazówką do rozwiązania wieloletnich blokad morskich i napięć. Według doniesień głównych mediów zagranicznych oba kraje dążą do etapowego porozumienia, którego celem jest otwarcie Cieśniny Ormuz i zakończenie amerykańskiej blokady morskiej, co będzie swego rodzaju mapą drogową do osiągnięcia ostatecznego porozumienia pokojowego. W szczególności fakt, że prezydent USA Trump zasugerował możliwość porozumienia, wspominając o odwołaniu przez Iran nalotów, sugeruje, że zakulisowe kontakty między obydwoma krajami osiągnęły znaczny poziom, a w miarę zidentyfikowania konkretnych okoliczności logistycznych, takich jak przemieszczenie samolotu transportowego Sił Powietrznych USA do Europy, zaufanie do zorganizowania ceremonii podpisania porozumienia jeszcze bardziej rośnie.

Jednak za tymi osiągnięciami dyplomatycznymi kryją się zmienne, które w dalszym ciągu wymagają ostrożności. Główną niepewnością związaną z porozumieniem między Stanami Zjednoczonymi a Iranem pozostaje to, czy zostanie ono ostatecznie zatwierdzone przez najwyższego przywódcę Iranu, ajatollaha Mojtabę Chameneiego, a ponieważ w przeszłości zdarzało się wiele przypadków, w których porozumienie zrywało się tuż przed zawarciem porozumienia, społeczność międzynarodowa pozostaje czujna do ostatniej chwili. Tymczasem Kancelaria Prezydenta Korei również ostrożnie podchodzi do możliwości dwustronnego spotkania ze Stanami Zjednoczonymi podczas szczytu G7, podkreślając pierwotny cel europejskiej podróży. Jest to oświadczenie strategiczne, które uwzględnia krótki harmonogram i zmienną sytuację międzynarodową oraz ukazuje elastyczną postawę Korei w dążeniu do maksymalizacji interesów narodowych za pośrednictwem wielopłaszczyznowej sieci dyplomatycznej, a nie ograniczania się do konkretnego mocarstwa.