격변하는 세계 질서: 미국 패권의 균열과 신냉전의 서막 > 뉴스

Nalot przeprowadzony przez Stany Zjednoczone na obiekty nuklearne Iranu był czymś więcej niż zwykłą operacją wojskową; był to incydent, który wyraźnie pokazał wpływy i ograniczenia Stanów Zjednoczonych na Bliskim Wschodzie. Były prezydent Trump i inne siły amerykańskie głównego nurtu są przekonani, że to precyzyjne uderzenie będzie decydującym ciosem mającym na celu zaprowadzenie pokoju na Bliskim Wschodzie, ale rzeczywistość nie jest taka łatwa. Iran stosuje już zaawansowane strategie obronne, takie jak rozproszenie kluczowych zasobów swoich obiektów nuklearnych, i przygotowuje się do uznania ataku USA za wyraźną inwazję i przejście do systemu wojny totalnej na pełną skalę. Jest niezwykle wątpliwe, czy metoda krótkoterminowych bombardowań, stosowanych przez wojska lądowe, jak w poprzedniej wojnie w Zatoce Perskiej, byłaby skuteczna przeciwko Iranowi, który ma duże terytorium i nierówny teren. Blokada morska i wojna zastępcza wokół Cieśniny Ormuz spowodują gwałtowny wzrost międzynarodowych cen ropy, co prawdopodobnie wywrze poważną presję inflacyjną na światową gospodarkę.

Kolejną osią, na którą warto w tej sytuacji zwrócić uwagę, są działania Rosji i Chin. Choć narodowa potęga Rosji jest rozproszona w wyniku długotrwałej wojny na wyniszczenie z Ukrainą, Rosja stara się wykorzystać chaos na Bliskim Wschodzie jako okazję do korzyści dla własnych interesów gospodarczych. Strategia Rosji polegająca na zabezpieczaniu krajów-klientów i dążeniu do boomu gospodarczego poprzez wykorzystanie tanich surowców energetycznych, izolowanych przez zachodnie sankcje, pokazuje, jak słaba jest skupiona w USA sieć sankcji. Z drugiej strony Chiny wzmacniają swoje wsparcie dla Iranu i testują amerykańskie zdolności reagowania militarnego. Chiny rozszerzają swoje wpływy poza region Indo-Pacyfiku i na Bliski Wschód, tworząc stan „strategicznego przeciążenia”, w którym Stany Zjednoczone muszą reagować jednocześnie na wielu frontach. Potęgi te, umacniając swoją solidarność poprzez partnerstwa takie jak BRICS, wydają się deklarować, że skończyła się era Stanów Zjednoczonych w pojedynkę przewodzących porządkowi światowemu.

Tymczasem rachunek geopolityczny otaczający Indie jest również bardzo skomplikowany. Indie, które w przeszłości walczyły o utrzymanie równowagi między Stanami Zjednoczonymi a Chinami, obecnie poszukują własnej strategii przetrwania w zmieniającym się porządku światowym, wychodząc poza dawny konflikt z Pakistanem. Niestabilna sytuacja w Afganistanie stanowi bezpośredni cios dla bezpieczeństwa Indii, a przemieszczanie się sił talibskich przez granicę zwiększa napięcie w całej Azji Południowej. Indie nieustannie stąpają po linie między solidarnością z zachodnimi wartościami a własną pragmatyczną dyplomacją, co oznacza, że ​​ich wpływ na arenie międzynarodowej wzrósł nie do porównania z przeszłością. W zależności od tego, po której stronie staną Indie w rywalizacji o hegemonię między Stanami Zjednoczonymi a Chinami lub jaką niezależną drogę obrą, przyszły porządek azjatycki będzie płynął w zupełnie innym kierunku.

Konflikty toczące się na całym świecie mają jedną wspólną cechę. Oznacza to, że na całym świecie szerzy się przekonanie, że „Stany Zjednoczone nie mają już woli ani możliwości odgrywania roli światowego policjanta”. Od wycofania wojsk z Afganistanu, przez wojnę na Ukrainie, po ponowne rozpalenie Bliskiego Wschodu, Ameryka twierdziła, że ​​broni swoich wartości, ale rezultatem zawsze był chaos i zniszczenie. Weszliśmy w erę samowystarczalności, w której każdy kraj musi wziąć odpowiedzialność za własne bezpieczeństwo. W miarę jak konflikt demokratyczny w Hongkongu, kryzys polityczny w Birmie i klęski żywiołowe spowodowane zmianami klimatycznymi nakładają się na siebie, społeczność międzynarodowa ulega fragmentacji i traci wspólne wartości. W tym wielobiegunowym chaosie reorganizacja porządku międzynarodowego stała się nieuniknionym zadaniem czasów.