Odwrócenie kraju o dużej populacji i nadzieja dla obszarów lokalnych: wskazówka do wstrząsów w globalnym krajobrazie populacji i odbicia współczynnika urodzeń. > Wiadomości

Niedawny raport Indyjskiego Biura Spisu Ludności zwiastuje kluczową zmianę w globalnym krajobrazie populacji. Jest to bardzo symboliczne wydarzenie, że całkowity współczynnik dzietności w Indiach, które szczyciły się populacją wynoszącą 1,5 miliarda i były siłą napędową wzrostu gospodarczego, spadł do 1,9, poniżej linii Maginota wynoszącej 2,1 wymaganej do utrzymania populacji. Indie, które w przeszłości obawiały się przeludnienia na tyle, aby wdrożyć obowiązkową politykę kontroli populacji, obecnie stoją w obliczu gwałtownego spadku liczby urodzeń spowodowanego zmianami społecznymi, takimi jak poprawa poziomu wykształcenia kobiet i zwiększenie dostępności antykoncepcji. W szczególności ponieważ współczynnik umieralności noworodków wzrósł z 30 w 2019 r. do 24 w 2024 r., jedną z głównych przyczyn jest osłabienie dotychczasowej pilnej potrzeby posiadania większej liczby dzieci. Ponadto rosnące obciążenie kosztami edukacji spowodowane urbanizacją i rosnącymi cenami stało się katalizatorem fundamentalnej zmiany wartości dotyczących porodu w całym społeczeństwie indyjskim.

Z drugiej strony koreańskie prowincje Chungcheongbuk-do i Jeollanam-do pokazały niedawno nowe możliwości przezwyciężenia niskiego współczynnika urodzeń, pokazując, że całkowity współczynnik dzietności w pierwszym kwartale niedawno powrócił do poziomu 1 osoby po raz pierwszy od pięciu lat lub utrzymał się na najwyższym poziomie w kraju. Chungcheongbuk-do zanotowało w pierwszym kwartale współczynnik dzietności ogółem na poziomie 1,14, przekraczając po raz pierwszy od pięciu lat granicę 1 osoby, a Jeonnam utrzymała także pierwsze miejsce w kraju z wynikiem 1,30, osiągając znaczący wzrost liczby urodzeń w porównaniu z rokiem poprzednim. To odbicie nie jest po prostu efektem szczęścia, ale jest interpretowane jako wynik agresywnych i praktycznych działań wsparcia na szczeblu samorządowym. W przypadku Jeonnam główną rolę odegrał podstawowy dochód z urodzenia dziecka wypłacany co miesiąc przez 18 lat, rozbudowa publicznych ośrodków opieki poporodowej i pełne wsparcie medyczne dla niepłodnych par. Stanowi to mocny dowód na to, że spadkową krzywą wskaźnika urodzeń można przełamać, jeśli samorządy lokalne będą konsekwentnie wdrażać polityki wsparcia, które cieszą się dużym zainteresowaniem.

Jednakże eksperci zgadzają się, że zamiast dać się ponieść temu krótkotrwałemu odbiciu, potrzebna jest wyrafinowana strategia zapewniająca zrównoważony rozwój. Jak można zobaczyć w przypadku prowincji Chungcheong Północny, przez ostatnie pięć lat powtarzał się schemat przejściowych wzrostów w pierwszym kwartale, a następnie ponownego spadku w drugim kwartale, więc jest jeszcze za wcześnie, aby ocenić, czy to odbicie stanowi zmianę trendu. W szczególności, biorąc pod uwagę odstęp czasowy pomiędzy wzrostem liczby małżeństw prowadzących do porodu, priorytetem powinna być szczegółowa analiza szczegółowych statystyk bezpośrednio związanych z porodem, takich jak wzrost wieku zawierania pierwszego małżeństwa, procedury leczenia niepłodności czy wykorzystanie urlopów wychowawczych. Ponadto, jeśli nie będzie jej towarzyszyć infrastruktura opieki nad dziećmi, która może znacząco poprawić jakość życia rodzin wychowujących dzieci, wykraczająca poza zwykłą politykę wsparcia pieniężnego i zmianę kultury korporacyjnej na rzecz równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym, istnieje wysokie ryzyko, że nastąpi jedynie tymczasowe ożywienie liczbowe.

Istotą problemu populacyjnego nie jest po prostu liczba rodzących się dzieci, ale to, jak dobrze społeczeństwo może stabilnie przyjąć przyszłe pokolenia. Jak pokazuje przykład Indii, skokowi gospodarczemu towarzyszą zmiany w strukturze ludności, a powstające w związku z tym obciążenie kosztami edukacji i rosnące koszty alimentów na dzieci stały się powszechnym wyzwaniem na całym świecie. Zindywidualizowana polityka wsparcia prowadzona przez samorządy lokalne w Korei sugeruje kierunek, w jakim powinniśmy podążać w obliczu tego światowego trendu. Obecnie władze krajowe i lokalne muszą wyjść poza fragmentaryczną politykę i przyjąć zintegrowane podejście w celu poprawy ogólnej struktury społeczeństwa, w tym mieszkalnictwa, zatrudnienia i edukacji, tak aby młodzi ludzie mogli postrzegać małżeństwo i poród jako opcjonalne szczęście, a nie życiowy ciężar. Kryzys demograficzny jest szansą, a sposób, w jaki na niego zareagujemy, zadecyduje o dobrobytie przyszłych pokoleń.