Korea Północna, zrzucając „maskę pokoju”, potwierdza swoje wrogie stanowisko wobec Korei Południowej, stawiając na pierwszym planie listę „10 krajów” Ministerstwa Spraw Zagranicznych. > Wiadomości

Iskrą do tego konfliktu było wspólne oświadczenie przyjęte przez Prezydenta Lee Jae-myunga i przywódców Unii Europejskiej (UE). Na szczycie w Brukseli obie strony dały jasno do zrozumienia, że ​​nigdy nie mogą uznać posiadania przez Koreę Północną broni nuklearnej i zdecydowanie potępiły nielegalną i niebezpieczną bliskość wojskową między Rosją a Koreą Północną. Korea Północna uznała tę współpracę społeczności międzynarodowej za poważny wrogi akt naruszający jej suwerenność. Wyrazili silne niezadowolenie, twierdząc, że było to oszustwo, które natychmiast odrzuciło takie zasady polityczne, jak „szacunek dla systemu” i „niestosowanie się do wrogości”, za którymi opowiadał się rząd koreański. Jest to interpretowane jako rażący wyraz przez Koreę Północną woli zaprzestania akceptowania uniwersalnego żądania społeczności międzynarodowej dotyczącego denuklearyzacji jako obszaru dialogu.

Najbardziej godną uwagi częścią tego dyskursu jest pojawienie się nowej organizacji zwanej „10 Biurami Ministerstwa Spraw Zagranicznych”. Korea Północna zredukowała Departament Frontu Zjednoczenia, który wcześniej był organizacją zajmującą się kontaktami z Koreą Południową, i utworzyła 10 nowych biur podlegających Ministerstwu Spraw Zagranicznych, całkowicie włączając sprawy z Koreą Południową do sfery dyplomatycznej. Po raz pierwszy w mediach północnokoreańskich ujawniono tytuł „Rzecznika 10 krajów”, co wynika ze strategicznego zamiaru reżimu Kim Dzong-una, jakim jest umocnienie stosunków międzykoreańskich jako relacji między wrogimi krajami, a nie specjalnych stosunków etnicznych. Organizacja ta, kierowana przez pierwszego wiceministra i dyrektora 10. Biura Jang Geum-cheola, w przyszłości przekazuje Koreę Południową ostrzejszym i bardziej dyplomatycznym językiem, sygnalizując, że będzie w pełni traktować Koreę Południową jako „wrogi kraj”, podobnie jak siły zewnętrzne.

Korea Północna podniosła poziom krytyki wobec Korei Południowej do najwyższego poziomu, używając nawet prymitywnych sformułowań w rodzaju „sztylet Ameryki za inwazję na kontynent azjatycki”. Wyśmiewali Koreę za ujawnienie jej prawdziwych barw ukrytych za jedwabną tkaniną zwaną pokojem i po raz kolejny podkreślili, że pokojowe współistnienie między Koreą Północną i Południową nigdy nie będzie możliwe. W szczególności, choć nie wymienił bezpośrednio nazwiska prezydenta Lee Jae-myunga, wykazał postawę zaprzeczania polityce całego obecnego rządu wobec Korei Północnej, używając wyrażenia „osoba sprawująca władzę”. Ta twarda postawa Korei Północnej wykracza poza zwykły sprzeciw wobec tego wspólnego oświadczenia i można ją odczytać jako mocny sygnał ostrzegawczy, że jakakolwiek forma dialogu lub pokojowa propozycja w przyszłości będzie postrzegana jako oszustwo podważające zasadę kontradyktoryjnego działania Korei.

Pomimo sprzeciwu Korei Północnej, nasz rząd podtrzymuje niezachwiane stanowisko w sprawie prowadzenia polityki pokojowego współistnienia. Urzędnicy Błękitnego Domu dali jasno do zrozumienia, że ​​to wspólne oświadczenie jedynie potwierdziło ogłoszone już zasady społeczności międzynarodowej i nie stanowiło prowokacji mającej na celu wywarcie nowej presji na Koreę Północną. Eksperci obawiają się jednak, że w miarę przekazywania przez Koreę Północną swoich spraw z Koreą Południową Ministerstwu Spraw Zagranicznych i utrzymywania systematycznego wrogiego stanowiska poprzez organizację 10 krajów, dynamika budowania zaufania między Koreą Południową a Koreą Północną w przyszłości znacznie spadnie. Niektórzy zwracają uwagę, że potrzebny jest szczegółowy przegląd, aby ustalić, czy pragmatyczna strategia dyplomatyczna, która priorytetowo traktuje potępienie Korei Północnej, może doprowadzić do zmiany nastawienia Korei Północnej, czy też będzie skutkować pogłębieniem napięć.