비상장주식 재산분할의 딜레마, ‘현금 청산’ 관행에 쐐기 박은 대법원의 판결 > K-wave Trends

De belangrijkste kwestie in deze zaak was de destructieve invloed die de methode van eigendomsverdeling heeft op de bestuursrechten van bedrijven. In plaats van dat de man de niet-beursgenoteerde aandelen zou blijven bezitten, koos de lagere rechtbank voor een splitsingsmethode waarbij de vrouw contant geld moest betalen dat gelijk was aan de waarde ervan. De Hoge Raad oordeelde echter dat deze methode de echtgenoot dwong zijn aandelen te verkopen of buitensporige onderpandleningen af ​​te sluiten, wat uiteindelijk resulteerde in het verlies van de controle over het bedrijf. Omdat niet-beursgenoteerde aandelen niet actief worden verhandeld, is het realistisch gezien erg moeilijk om ze tegen een passende prijs uit te betalen. Uiteindelijk dreigden de vruchten van zijn jarenlange harde werk als manager teniet te worden gedaan door één enkele echtscheidingsuitspraak, die volgens de Hoge Raad een maatregel was die de gelijkheid tussen partijen ernstig ondermijnde.

Waar de Hoge Raad in deze uitspraak bijzondere aandacht aan besteedde, was de omvang van het beschikbare vermogen van de echtgenoot en de realistische mogelijkheid tot het betalen van vermogensverdeling. Het nettovermogen van de man, exclusief aandelen, bedroeg slechts ongeveer 10,3 miljard won, en het grootste deel daarvan was onroerend goed dat op gezamenlijke naam stond met zijn vrouw, dus het was onmogelijk om erover te beschikken zonder haar medewerking. Zelfs als alle bezittingen van de man in contanten zouden worden omgezet, was de 14,3 miljard won die hij aan zijn vrouw moest betalen niet genoeg, zodat de aandelen met de managementrechten op de markt moesten worden gebracht. Het Hooggerechtshof wees erop dat deze structuur managers dwingt eenzijdige offers te brengen en een onredelijke structuur is die managers dwingt alle economische risico's op zich te nemen, zoals schommelingen in de aandelenwaarde en belastingkwesties. Aan de andere kant werd er ook rekening mee gehouden dat de vrouw, die al aanzienlijke bezittingen bezit en kinderalimentatie ontvangt, niet het risico zou lopen in financiële problemen te komen, zelfs als een deel van de aandelen in natura zou worden uitgekeerd.

Tot nu toe heeft de rechtbank de praktijk voortgezet om voorrang te geven aan splitsing in naam van het vermijden van geschillen over beheersrechten vanwege het gesloten karakter van niet-beursgenoteerde aandelen en de moeilijkheid om deze te evalueren. Deze praktijk bracht echter het risico met zich mee dat de ‘substantiële billijkheid’, wat de essentie is van eigendomsverdeling, wordt verstoord. Met deze uitspraak maakte het Hooggerechtshof duidelijk dat target splitting weliswaar een methode kan zijn bij het splitsen van niet-beursgenoteerde aandelen, maar dat dit niet de enige oplossing is. Als er sprake is van bijzondere omstandigheden is het raadzaam om diverse splitsingsmethoden te hanteren, waaronder verdeling in natura, en heeft de rechtbank richtlijnen gegeven die een zorgvuldige afweging vereisen van de specifieke omstandigheden van partijen en de overlevingswaarde van de onderneming. Dit suggereert dat een uitspraak over de verdeling van onroerend goed niet los kan staan ​​van het aspect van de bescherming van de managementrechten van een onderneming.

Juridische experts voorspellen dat deze uitspraak een kans zal bieden om flexibiliteit bij de verdeling van eigendommen in soortgelijke echtscheidingszaken in de toekomst veilig te stellen. Dit komt omdat de behoefte aan een ‘gemengde divisie’ die de legitieme eigendomsrechten van de andere echtgenoot kan beschermen en tegelijkertijd de managementrechten van het bedrijf kan behouden, is toegenomen, waardoor wordt losgelaten op de methode van het mechanisch bestellen van contante betalingen zoals in het verleden. In sommige gevallen zijn er extreme gevallen waarin het hele bedrijf aan een private equity-fonds wordt verkocht om de managementrechten te beschermen. De beslissing van de rechtbank kan dus worden geïnterpreteerd als een poging om de ondernemerszin te beschermen en de buitensporige managementrisico's te verminderen die oprichters moeten dragen. Uiteindelijk werd nogmaals bevestigd dat de verdeling van het echtscheidingsvermogen niet eenvoudigweg een rekenkundige berekening van delende getallen is, maar een complex proces van het aanpassen van belangen, waarbij rekening moet worden gehouden met zowel de afwikkeling van het gezamenlijke leven van het paar als de toekomstige economische onafhankelijkheid.