66년의 세월을 뒤로하고, 배우 김영옥이 마주한 ‘홀로 남겨진 시간’의 무게 > K-wave Trends

Kim Young-ok verscheen drie weken na de dood van haar man opnieuw voor het publiek, maar het dagelijkse leven dat ze deelde was aanzienlijk anders dan voorheen. De eerste merkbare verandering is het gevoel van hulpeloosheid aan tafel. Voor haar, die de maaltijden en het samen eten van haar man haar hele leven als vanzelfsprekend had beschouwd, werd de lege tafel nu een ruimte waar zelfs de ‘reden om te eten’ was uitgewist. Ze uitte eerlijk de hulpeloosheid die ontstond toen haar toewijding aan iemand ophield. Dit gaat verder dan alleen de kwestie van de voedingsinname, en vertegenwoordigt het diepe gevoel van verlies dat gevoeld wordt wanneer iemands rol in de zorg voor iemand verdwijnt. Ondanks de bezorgde blikken van de mensen om haar heen zei ze kalm: ‘Het is niet omdat ik diepbedroefd ben, maar omdat ik niet eet’, maar de leegte die in dat droge antwoord schuilt doet pijn in de harten van degenen die het zelfs nog meer zien.

Het meest hartverscheurende deel van haar bekentenis is de uiterst persoonlijke pijn bij het zien van een visioen van haar man. 66 jaar is genoeg tijd om de sporen van de ander in elke cel van iemands leven te laten doordringen. Ze bekende dat ze, toen ze nog leefde, steeds de rug van haar man op een stoel zag zitten en uit het raam keek, en dat ze het gevoel had dat het haar schuld was. Dit komt overeen met de ‘schuld van degenen die achterblijven’ die degenen die een rouwproces hebben meegemaakt vaak ervaren. Ondanks dat ze hun best doen om voor hen te zorgen en aan hun zijde te blijven, is het herbeleven van de laatste momenten van de overledene en het zichzelf de schuld geven de zwaarste last die de achtergebleven persoon moet dragen. Het visioen dat ze voelt is geen simpele waanvoorstelling, maar kan deel uitmaken van het rouwproces waarin de hersenen verlangen projecteren terwijl ze nog niet de realiteit accepteren dat de persoon met wie ze haar hele leven heeft gedeeld, verdwenen is.

De relatie tussen Kim Young-ok en wijlen omroeper Kim Young-gil begon tijdens hun dagen in de omroepklas aan de Chung-Ang Universiteit, en was letterlijk een filmachtig verhaal. Voor een echtpaar dat al 66 jaar samen was en een zoon en twee dochters kreeg nadat ze in 1960 trouwden, zou een rouwproces een schok zijn geweest die verder ging dan de simpele dood van één persoon, zoals het instorten van de fundamenten van hun leven. Als KBS-omroeper was de overledene geliefd bij het publiek vanwege zijn nette en betrouwbare imago, en was hij de sterke assistent en levenspartner van Kim Young-ok. Kijkend naar haar man, die overleed na een lange strijd tegen ziekte, zei Kim Young-ok dat ze zichzelf mentaal had voorbereid, maar in het licht van de naderende scheiding lijkt het zeggen van ‘het is oké’ niets meer dan een verdedigingsmechanisme om zichzelf te troosten. De hulpeloosheid van het feit dat ik niet eens een boek kon lezen en niet wist wat ik moest doen, was genoeg om het dagelijkse leven van een oude acteur, die zijn hele leven intens had geleefd, even stop te zetten.

Niettemin negeerde Kim Young-ok de warmte van fans en productiepersoneel die om haar gaven niet. Ze sprak haar dankbaarheid uit voor de ondersteunende opmerkingen en vergat niet de warme aandacht die ze besteedde aan het personeel dat niet aanwezig kon zijn bij de maaltijd voor degenen die achterbleven. Dit laat zien dat de pijn van het verlies die ze ervaart geenszins een egoïstisch verdriet is, en dat ze nog steeds de wil heeft om met de wereld te communiceren. Haar leven, dat voortdurend nieuwe uitdagingen aangaat, zoals het gooien van de eerste bal op 90-jarige leeftijd, is als een nobele strijd op oudere leeftijd om ondanks verdriet het dagelijkse leven voort te zetten. Hoewel het gapende gat in haar hart niet gemakkelijk te vullen is, ondergaat ze die eenzaamheid op haar eigen manier en vervolgt ze haar leven in stilte.