죽음의 경계에서 돌아온 생명과, 민주주의의 사망을 고하는 역설의 장례식 > K-wave Trends

De terugkeer van Sherpa Dawa, die vermist werd op een hoogte van 7.200 meter boven zeeniveau, bekend als de 'doodszone' van de Everest, is werkelijk een wonderbaarlijk geval dat de grenzen van het menselijk voortbestaan op de proef stelde. Nadat hij geen zuurstoftanks meer had en in een gletsjerspleet was gestrand, overleefde hij zes dagen door te overleven op chocoladestukjes en ijs in een wanhopige situatie op de rand van de dood. Terwijl zijn familie in de hoofdstad Kathmandu een begrafenisceremonie hield ter herdenking van zijn dood, toonde hij bovenmenselijke vitaliteit door de sneeuw te overwinnen die door een lawine was opgestapeld en wanhopig neerdaalde. Deskundigen waren het erover eens dat zijn terugkeer levend van een hoogte waar overleven onder normale omstandigheden onmogelijk zou zijn geweest, onmogelijk zou zijn geweest zonder de unieke fysieke en mentale kracht van de sherpa.

Maar in tegenstelling tot het ontroerende nieuws van een overlijden dat ons herinnert aan de waardigheid van het leven, zijn institutionele begrafenissen in onze samenleving nog steeds verloren gegaan en rondzwervend. De uitvaartcultuur waarin bloedverwantschap centraal staat, heeft de veranderingen van de tijd, zoals de toename van het aantal eenpersoonshuishoudens en de geboorte van verschillende gemeenschappen, niet kunnen bijhouden. De realiteit dat mensen die geen bloedverwanten zijn, extreme juridische middelen zoals adoptie of huwelijksregistratie moeten gebruiken om elkaars laatste momenten te beschermen, laat duidelijk zien hoezeer ons rechtssysteem het recht van een individu op zelfbeschikking na de dood beperkt. De administratieve procedure om zonder nabestaanden een maand te moeten wachten op bevestiging van overlijden om erkend te worden als uitvaartondernemer is een dwarsdoorsnede van een falend systeem dat extra pijn toebrengt aan nabestaanden die afscheid moeten nemen van de overledene.

Ondertussen werd in Daegu een symbolische voorstelling gehouden genaamd ‘Democracy Funeral’, waarin het slechte verkiezingsmanagement aan de kaak werd gesteld. De controverse over slecht bestuur, zoals het tekort aan stembiljetten en het gelijktijdig stemmen en tellen tijdens de lokale verkiezingen van 3 juni, werd een trigger die ervoor zorgde dat zelfs gekozen functionarissen de straat op gingen. Ze beweerden dat het stemrecht van de kiezer fundamenteel was geschonden, afgezien van een simpele administratieve fout, en verklaarden de dood van de democratie terwijl ze zwarte kledij en militaire armbanden droegen. De aanblik van gekozen functionarissen, en niet van degenen die verloren, die rechtstreeks herverkiezing eisen en kransen leggen, geeft aan hoe diep hun woede is over de schade aan de procedurele adel van de democratie en niet over de legitimiteit van de verkiezingsresultaten.

Een complexe mix van politiek extremisme en verkiezingswantrouwen verscheen ook op de plaats van dit protest tegen de democratie-begrafenis. Naast hun wantrouwen jegens de Nationale Verkiezingscommissie bewijzen hun beweringen dat ze zelfs het stempercentage van een specifieke kandidaat gebruiken als bewijs van verkiezingsfraude hoe diep en gefragmenteerd de conflictstructuur in onze samenleving is. Omdat politici die in het verleden controverses hadden veroorzaakt de protesten bijwoonden en sommige burgers ongegronde vermoedens uitten, neigde het essentiële doel van de protesten, ‘herstel van procedurele rechtvaardigheid’, enigszins te vervagen. Dit blijft een voorbeeld van hoe legitieme kritiek op institutionele tekortkomingen in combinatie met politieke agitatie de sociale chaos kan vergroten.

Uiteindelijk vragen het wonder van de Everest en de begrafenis van Daegu ons ‘de waarde van onzichtbare dingen.’ De terugkeer van iemand die dood wordt geacht is een wonder van het fysieke leven, maar een democratische begrafenis symboliseert de geestelijke dood die een gemeenschap ervaart wanneer haar institutionele systeem het vertrouwen verliest. Net zoals de gestrande bergbeklimmer afdaalde door zich vast te houden aan een touw, heeft onze samenleving ook een nieuwe orde nodig om te ontsnappen aan de kloof van verouderde, bloedgerichte gewoonten en technische fouten in het verkiezingsmanagement. Tenzij er geen inclusieve wet wordt ingevoerd die het recht op zelfbeschikking na de dood garandeert, en een vast touw zoals een transparant verkiezingssysteem dat iedereen kan begrijpen, zullen we geen andere keuze hebben dan voortdurend in de zone van de dood rond te dwalen.