죽음으로 증명한 '아픈 교실'의 민낯: 사립유치원 교사의 비극이 던진 질문 > K-wave Trends

Deze erkenning van arbeidsongevallen is significant omdat het officieel de kwetsbaarheid van de werkomgeving van leraren bevestigt. Tijdens zijn leven had de overledene te kampen met zware werklasten, zoals de voorbereiding op schoolvoorstellingen en de introductie voor nieuwe leerlingen, en zelfs nadat de diagnose griep was gesteld, werd hij gedwongen naar zijn werk te gaan zonder ziekteverlof te kunnen opnemen vanwege de realiteit dat er geen vervangend personeel was. Volgens gegevens van de getroffen familie was de school gedwongen normaal te functioneren, ook al waren veel van de kinderen en leraren op de kleuterschool al besmet met de griep. Leraren raakten geïsoleerd onder structurele druk, waardoor ze niet konden rusten, zelfs niet als ze ziek waren, wat op zijn beurt niet alleen het recht van individuele leraren op gezondheid in gevaar bracht, maar ook de veiligheid van kinderen met een zwak immuunsysteem. Uiteindelijk erkende de Corporation dat de dood van de overledene een significant causaal verband had met het werk, en erkende zij juridisch dat de gezondheidsrechten van werknemers op onderwijsgebied niet werden beschermd.

De belangrijkste punten waarop de Koreaanse leraren- en onderwijsarbeidersvakbond en de lerarenvakbonden wijzen, zijn de ‘afwezigheid van een alternatief arbeidssysteem’ en de ‘gesloten particuliere managementstructuur voor kleuterscholen’. Als resultaat van een daadwerkelijke enquête onder leraren op particuliere kleuterscholen antwoordde bijna 90% van de respondenten dat ze de ervaring hadden dat ze naar hun werk kwamen terwijl ze zich ziek voelden. In een structuur waarin het klassenmanagement onmiddellijk verlamd raakt wanneer een leraar het klaslokaal verlaat, wordt in plaats van een vervangende leraar te regelen, een methode voor het leiden van de klas herhaald, waarbij collega-leraren of de directeur het werk overnemen. Deze omgeving heeft de intentie van leraren om ziekteverlof te gebruiken gereduceerd tot ‘iets om gezien te worden’, en heeft de tragische praktijk verankerd om leraren te dwingen maskers te dragen terwijl ze naar school gaan, zelfs in een situatie waarin infectieziekten welig tieren. Terwijl onderwijsautoriteiten de inspanningen hebben verwaarloosd om de transparantie van particuliere kleuterscholen te vergroten en hun publieke karakter via bedrijven enz. te versterken, zijn leraren gedwongen onafhankelijk te leven buiten het institutionele beschermingsnetwerk.

Ondertussen blijven de problemen op scholen niet beperkt tot ziektekwesties. Recentelijk wordt de onderwijswereld geconfronteerd met een nieuwe storm van willekeurige berichten over kindermisbruik door sommige ouders. Hoewel de vijf wetten ter bescherming van de onderwijsrechten zijn herzien en institutionele aanvullende maatregelen zijn genomen, leven leraren in het veld nog steeds in de angst dat valse berichten in de vorm van 'nee, nee' hun onderwijsactiviteiten op elk moment kunnen stopzetten. Er zijn regelmatig gevallen waarin kinderen worden aangegeven wegens kindermisbruik omdat ze een verzoek om correctie van hun geboorteakte hebben geweigerd, of omdat ze ervan worden beschuldigd een dader te zijn terwijl ze proberen het problematische gedrag van een leerling te stoppen. Deze situatie breekt niet alleen de wil van leraren om les te geven, maar vermindert ook de legitieme onderwijsbegeleiding, waardoor uiteindelijk de onderwijsfunctie van het klaslokaal wordt lamgelegd.

Deze twee trends, namelijk ‘gebrek aan institutionele bescherming’ en ‘dreiging met willekeurige klachten van buitenaf’ laten zien dat ons onderwijsveld met een ernstige crisis wordt geconfronteerd. Particuliere kleuterleidsters worden gedwongen om buiten hun fysieke grenzen te werken als gevolg van een gebrek aan vervangend personeel, en leraren in het basis- en middelbaar onderwijs worden blootgesteld aan institutionele mazen in de wet die het moeilijk maken om zelfs legitieme onderwijsactiviteiten te verdedigen. Beide problemen zijn het gevolg van de praktijk waarbij voor het onderwijs wordt vertrouwd op het 'opofferen van leraren'. De realiteit is dat het onderwijsveld, dat als een systeem geleid zou moeten worden, wordt ondersteund door de verantwoordelijkheid, toewijding of aandacht voor details van individuele leraren. Het is niet langer duurzaam. Dit is de reden dat onderwijsautoriteiten verder moeten gaan dan alleen het voorstellen van maatregelen nadat zich een incident heeft voorgedaan en praktische bestuurlijke macht moeten uitoefenen om de werkomgeving fundamenteel te verbeteren en de onderwijsrechten te beschermen.

Net zo urgent als academische discussies over het verbeteren van de professionaliteit van het curriculum, is het creëren van een omgeving waarin leraren veilig kunnen werken. Er wordt actief onderzoek gedaan naar spelgericht onderwijs en pedagogie op het gebied van voor- en vroegschoolse educatie, maar geen enkele onderwijsfilosofie kan op dit terrein floreren als het lichaam en de geest van de leraar die het onderwijs beoefent, kapot zijn. Het leggen van een institutioneel fundament, zoals het garanderen van daadwerkelijk ziekteverzuim bij een uitbraak van een infectieziekte, het berekenen van het aantal docenten op basis van het aantal klassen en de verplichte inzet van vervangend personeel, zijn taken die niet langer kunnen worden uitgesteld. Nu moeten we een einde maken aan de praktijk van het verwaarlozen van de offers van leraren door ze te verpakken in 'passie' of 'zin voor missie'. Het is tijd om van de uiterst gewone waarheid dat alleen gezonde leraren gezonde kinderen kunnen opvoeden, een topprioriteit voor het beleid te maken.