흔들리는 노동 현장과 공공 시스템: 참정권 사태부터 노동권의 재정의까지 > K-wave Trends

Het recente tekort aan lokale verkiezingsstembiljetten ging verder dan alleen maar onervarenheid bij het management en liet duidelijk zien hoe zelfgenoegzaam het systeem van de Nationale Verkiezingscommissie, een staatsagentschap, heeft gefunctioneerd. Het maatschappelijk middenveld, waaronder de Koreaanse Confederatie van Vakbonden, bekritiseert de Nationale Verkiezingscommissie krachtig omdat zij het stemrecht van het volk verwaarloost onder het voorwendsel van bezuinigingen en het onvermogen om de vraag te voorspellen. Ondanks dat vóór de verkiezingen een grote bereidheid om te stemmen (meer dan 70%) werd bevestigd, bewijst het feit dat er daadwerkelijk onvoldoende papier op de locatie werd verspreid, dat het administratieve inzicht van de Nationale Verkiezingscommissie verre van de basiswaarden van de democratie is. Nog ernstiger is de onverantwoordelijke houding van de leiding direct na het incident. De poging om de chaos in het veld door te geven aan lagere overheidsfunctionarissen is een bewijs van hoezeer de Nationale Verkiezingscommissie de eisen voor interne hervormingen heeft genegeerd, terwijl ze zich verschuilde achter het voorrecht een constitutionele instelling te zijn.

Aan de andere kant zijn er, zelfs te midden van deze administratieve ramp, veel stemmen die oproepen tot het trekken van een duidelijke grens tegen de ongegronde complottheorie van 'verkiezingsfraude'. De Koreaanse Confederatie van Vakbonden eist innovatie op het niveau van ontmanteling en een grondig onderzoek naar de waarheid over het slechte managementsysteem van de Nationale Verkiezingscommissie, maar benadrukt dat dit niet mag worden gebruikt als excuus om de verkiezingsresultaten zelf, die via democratische procedures zijn bevestigd, op te schudden. Dit suggereert dat verantwoordelijkheid en bescherming van de fundamenten van de democratie gescheiden moeten worden. Dit komt omdat het zonder onderscheid uiten van verdenkingen alleen maar bijdraagt ​​aan de sociale verwarring en niets doet om het essentiële probleem van de structurele hervorming van de Nationale Verkiezingscommissie op te lossen. Uiteindelijk moet dit incident worden gebruikt als een kans om de chronische bureaucratie van de Nationale Verkiezingscommissie te doorbreken door middel van sterke externe controle, inclusief een overheidsonderzoek, en strenge bestraffing van de verantwoordelijken.

De aandacht van de arbeidsgemeenschap wordt nu gericht op een nieuw gebied dat verder gaat dan het oude arbeidsrechtsysteem. ‘Toepassen van het minimumloon op speciale werkgelegenheid en platformarbeiders’, waar de twee grote vakbonden met één stem in de Nationale Assemblee over schreeuwden, is niet simpelweg een kwestie van het verhogen van de lonen, maar een existentiële vraag over hoe ver de definitie van een arbeider zal worden uitgebreid in een tijdperk waarin de vorm van arbeid snel verandert. Ongeveer 8,7 miljoen mensen, waaronder koeriers, bezorgers en verzekeringsplanners, bevinden zich momenteel in de blinde vlek van het juridische beschermingsnet onder de naam 'individuele ondernemers'. Ze eisen een realistisch minimumloon dat rekening houdt met reistijd en risicokosten in een stukloonwerkomgeving, en dringen sterk aan op herziening van de artikelen 2 en 6 van de Wet op het minimumloon. Dit is ook een oproep des tijds om een ​​einde te maken aan de discriminerende arbeidsstructuur die al veertig jaar bestaat.

De managementgemeenschap is nog steeds voorzichtig met deze eisen van de arbeidersgemeenschap. Naast het feit dat zij geen werknemers zijn in de zin van de Labour Standards Act, roept dit vragen op over de rationaliteit en objectiviteit van de berekeningsmethode voor het minimumloon die wordt toegepast op stukloonarbeiders. De rechtbanken erkennen echter al via verschillende precedenten de status van platformwerkers als werknemers onder de vakbondswet, en de arbeidersgemeenschap zoekt ook naar logische overtuigingskracht door verder te gaan dan eenvoudige eisen en specifieke rekengegevens te presenteren. De strijd tussen arbeid en management die plaatsvindt bij het Minimumlooncomité zal een belangrijk proces zijn bij het vaststellen van de normen voor de arbeidswaarde waarmee onze samenleving verder moet gaan. Uiteindelijk ligt de sleutel in ‘inhoud’ en niet in ‘vorm’. Het vaste standpunt van de arbeidersgemeenschap is dat er niet langer werknemers mogen worden uitgesloten van de bescherming van de wet vanwege verschillende soorten werk en speciale arbeidsmethoden.

Ondertussen werd in de juridische gemeenschap het toekomstgerichte oordeel van de rechterlijke macht geveld over de controverse over het gebruik van egoïstische uitingen rond de solidariteitsgeschiedenis van Noord-Koreaanse arbeidersgroepen. Het Hooggerechtshof van Seoul oordeelde dat de actie van het Amerikaans-Noord-Koreaanse Unificatiecomité om de solidariteitstoespraak op de website van de Koreaanse Confederatie van Vakbonden te verwijderen oneerlijk was, waarmee de grenzen tussen de vrijheid van meningsuiting en de National Security Act opnieuw werden bevestigd. De rechtbank benadrukte nogmaals het precedent van het Hooggerechtshof dat de algehele context en het doel in ogenschouw moeten worden genomen, in plaats van alleen de geschiktheid van specifieke uitdrukkingen te beoordelen. Tenzij het zich op een actief en agressief niveau bevindt dat het voortbestaan ​​van het land bedreigt, zijn wij van mening dat het verwijderen ervan buitensporige censuur kan zijn. Dit is een strenge waarschuwing van de rechtbank dat de opeenvolgende verzoeken tot verwijdering door de Nationale Inlichtingendienst en de Nationale Defensiecommissie niets meer zijn dan vage speculaties, en het betekent dat onze samenleving een stap verder moet komen dan het tijdperk waarin alles werd beoordeeld door ideologische normen.