캄보디아 '스캠 범죄'의 늪: 보여주기식 단속이 키운 인권의 사각지대 > K-wave Trends

De bevindingen van Amnesty International laten een groot verschil zien met de statistieken die door de Cambodjaanse autoriteiten zijn vrijgegeven. De Cambodjaanse regering gaat er prat op dat zij sinds juli vorig jaar honderden frauduleuze werkplaatsen heeft gesloten en grote aantallen mensen heeft gedeporteerd, maar het aantal daadwerkelijk bevestigde repressielocaties bedraagt ​​slechts 24, een zeer klein deel van het door de regering aangekondigde aantal. Zelfs het aantal criminele complexen is met 23 toegenomen, van 53 vorig jaar naar 86 dit jaar. Dit betekent dat fraudeorganisaties, in plaats van door hardhandig optreden de wortel van de misdaad uit te roeien, hun overlevingsstrategieën hebben veranderd door zich te verspreiden of naar kleinere faciliteiten in de stad te verhuizen om hardhandig optreden te voorkomen. Als gevolg hiervan slaagde het harde optreden van de Cambodjaanse autoriteiten er niet alleen niet in om de verspreiding van de misdaad te voorkomen, maar had het zelfs het tegenovergestelde effect: het maakte het opsporen moeilijker.

De afschuwelijke realiteit van mensenrechtenschendingen binnen het criminele complex laat duidelijk zien hoe de menselijke waardigheid met voeten wordt getreden. Volgens de getuigenissen van overlevenden worden dwangarbeid, mishandeling en marteling routinematig gepleegd in gesloten ruimtes, en zijn seksueel geweld en verkrachting tegen vrouwelijke overlevenden bijzonder ernstig. Criminele organisaties houden slachtoffers gevangen en dwingen hen deel te nemen aan frauduleuze misdaden, zoals voice phishing en romantische oplichting, en daarbij treden er vreselijke bijwerkingen op, zoals zwangerschap. Hoewel zij volgens internationale normen duidelijk het slachtoffer zijn van mensenhandel, aarzelen de lokale autoriteiten niet om secundaire schade toe te brengen door hen als illegale immigranten te bestempelen en hen op te sluiten of te verwaarlozen, in plaats van hen als slachtoffers te erkennen.

Het ernstigste probleem is de samenzwering tussen de Cambodjaanse overheid en criminele organisaties. Nabestaanden gaven aan dat de politie regelmatig criminele complexen bezocht, maar in plaats van hardhandig op te treden, juist als facilitator optrad, bijvoorbeeld door vriendschap te tonen met managers of incasso-instanties. In feite wordt informatie over de repressie vooraf gelekt naar criminele organisaties, waardoor sleutelfiguren vaak vluchten of van locatie veranderen. Deze structurele samenzwering neutraliseert het surveillancenetwerk van de internationale gemeenschap en is een belangrijke oorzaak van het versterken van Cambodja als mondiaal centrum van transnationale misdaad. Dit doet twijfels rijzen over de vraag of de regering zich werkelijk inzet voor de uitroeiing ervan, en dit is niet alleen een Cambodjaans probleem, maar verspreidt zich in een mondiale mensenrechtencrisis.

Het ontbreken van een beschermingssysteem voor slachtoffers herhaalt een vicieuze cirkel die hen terugdrijft in de cyclus van criminaliteit. Slachtoffers die erin slagen te ontsnappen of worden gered, worden zonder steun van de overheid de straat op gedwongen of brengen voor onbepaalde tijd door in arme immigratiedetentiecentra. Degenen die geen hulp krijgen van de ambassade van hun land of geen financiële basis hebben, worden gedwongen zich tot andere criminele organisaties te wenden om te overleven of worden opnieuw het doelwit van mensenhandel. Dit is de fundamentele reden waarom de mensenhandel in Cambodja onverminderd voortduurt, en suggereert dat de fundamentele plicht van de staat om slachtoffers te identificeren en te beschermen volledig wordt verwaarloosd.

De Cambodjaanse regering houdt vol dat zij zich aan de wettelijke procedures houdt als reactie op deze kritiek, maar het bewijsmateriaal ter plaatse maakt de uitleg van de regering kleurloos. Tenzij de specifieke onderzoeksbasis en het transparante repressieproces om fraude uit te roeien bekend worden gemaakt, is het moeilijk om de kritiek te vermijden dat de prestatieaankondiging van de Cambodjaanse regering een mediaspel is om haar externe imago wit te wassen. Professionele organisaties zoals het Amerikaanse Center for Strategic and International Studies (CSIS) blijven ook waarschuwen dat het harde optreden van Cambodja een regering in oorlogstijd is die sleutelfiguren omzeilt. Uiteindelijk evolueert de Cambodjaanse online fraude-industrie op een meer geavanceerde en heimelijke manier, terwijl onschuldige burgers nog steeds lijden.