거대 자본의 갈림길: 퇴직연금의 대전환과 국민연금의 딜레마 > K-wave Trends

De reorganisatie van het ouderdomspensioenstelsel gaat verder dan alleen het veranderen van de werkwijze en is een onvermijdelijke keuze om het feitelijke pensioeninkomen van mensen te verhogen. Het huidige contractuele ouderdomspensioen is een methode waarbij bedrijven en financiële bedrijven individuele contracten aangaan, maar het rendement is laag vanwege structurele beperkingen die abonnees verplichten zelf producten te kiezen. Om dit te ondervangen proberen arbeid, management en overheid een ouderdomspensioen van het fondstype in te voeren en dit om te vormen tot een systeem dat wordt geïntegreerd en beheerd door een groep experts. Vooral gezien de realiteit dat het adoptiepercentage van kleine bedrijven met minder dan 30 werknemers slechts ongeveer 20% bedraagt, is de wil van de regering om schaalvoordelen te realiseren door de operationele capaciteiten van publieke instellingen zoals de Nationale Pensioendienst te combineren zeer groot. Er bestaan ​​echter ook zorgen dat buitensporige interventies in de publieke sector de zelfredzaamheid van de particuliere financiële sector zouden kunnen aantasten.

De kern van het debat rondom deelname aan de Rijkspensioendienst is het conflict tussen ‘openbaarheid’ en ‘efficiëntie’. De Nationale Pensioendienst heeft zijn overweldigende managementcapaciteiten bewezen door tijdens de laatste hausse op de aandelenmarkt een hoog rendement van bijna 20% te behalen. Aan de andere kant hebben veel van de pensioengerechtigden hun activa vastgezet in gegarandeerde hoofdsom- en renteproducten, en het rendement ligt vaak slechts in het bereik van 2-3%. Daarom wordt de Nationale Pensioendienst aangewezen als een oplossing om deze lage-rendementsstructuur te doorbreken. Hoewel het Nationale Pensioen een structuur is die grote fondsen in één structuur integreert en beheert, ligt het ouderdomspensioen dichter bij een structuur met vaste bijdragen (Defined Contribution, DC), waarbij beheer op individueel accountniveau van cruciaal belang is. Vanwege deze verschillen in managementfilosofie bestaat er scepsis over de vraag of de Nationale Pensioendienst dezelfde prestaties kan bereiken met een geïndividualiseerde strategie voor activaspreiding.

Ondertussen maken ongunstige macro-economische factoren zoals hoge wisselkoersen en volatiliteit op de aandelenmarkten de managementstrategie van de Nationale Pensioendienst ingewikkelder. Toen de wisselkoers onlangs de 1.500 won overschreed en de onrust op de markt toenam, hervatte de Nationale Pensioendienst de verkoop van buitenlandse valuta op termijn, die begin dit jaar was opgeschort, en begon zij met het afdekken van valuta (risicovermijding). Dit is een veelzijdige truc om het fonds te beschermen tegen de wisselkoersvolatiliteit van buitenlandse beleggingsactiva en om de opwaartse druk op de wisselkoersen te verlichten door dollars aan de markt te leveren. Afgelopen april heeft de Nationale Pensioendienst via het 'Nieuwe Raamwerk' de dekkingsratio voor buitenlandse valuta van 10% naar 15% verhoogd en deze zo ontworpen dat dekking tot 20% mogelijk is, afhankelijk van de situatie. Deze maatregelen dragen bij aan het stabiliseren van de wisselkoers op de korte termijn, maar vormen op de lange termijn een moeilijke uitdaging bij het vinden van een passend evenwicht tussen beleggen in buitenlandse activa en het afdekken van buitenlandse valuta.

De scherpe daling op de binnenlandse aandelenmarkt legt ook een enorme last op de herbalanceringsstrategie (herallocatie van activa) van de Nationale Pensioendienst. Nu de KOSPI-index onder de 8.000 punten zakt en de binnenlandse aandelenwaardering van de Nationale Pensioendienst op één dag met tientallen biljoenen gewonnen is verdampt, zit de Nationale Pensioendienst voor een dilemma: verkopen of vasthouden. Dit komt omdat als het herbalanceren wordt afgedwongen door binnenlandse aandelen te verkopen om het aandeel van de buitenlandse activa te vergroten, er een groot risico bestaat dat de waarde van de gewonnen waarde daalt en de wisselkoers stijgt. Dienovereenkomstig probeert de Nationale Pensioendienst de marktschokken te minimaliseren door strategische ambiguïteit te hanteren, zoals het geheimhouden van het bovenste deel van de binnenlandse aandelen. Dit laat duidelijk zien met welke moeilijkheden de Nationale Pensioendienst te kampen heeft, die verder moet gaan dan eenvoudig vermogensbeheer en moet dienen als vangnet voor de nationale economie.

Politieke kringen stellen voor om het tempo van de discussies over pensioenhervormingen aan te passen op basis van de prestaties van het fondsbeheer van de Nationale Pensioendienst. De recente stijging van de aandelenmarkt heeft tot gevolg gehad dat de waardering van het staatspensioen is gestegen en dat het tijdstip van uitputting van de fondsen is uitgesteld, wat de angst van de jonge generatie enigszins zou hebben weggenomen. Dit is echter slechts een tijdelijk herstel als gevolg van de marktomstandigheden en lost de problemen van structurele veranderingen in de bevolkingsstructuur en het lage geboortecijfer niet fundamenteel op. Het is moeilijk om de kritiek te vermijden dat het uitstellen van de pensioenhervormingen vanwege politieke belangen een daad zou kunnen zijn van het doorgeven van schulden aan toekomstige generaties. Daarom zijn er, afgezien van de huidige inspanningen om het rendement te verhogen, krachtige stemmen die oproepen tot een combinatie van sociaal akkoord en structurele hervormingen voor een duurzaam pensioenstelsel voordat het te laat is.