민주주의의 근간이 흔들린다: ‘투표용지 대란’이 쏘아 올린 정치권의 대격변 > K-wave Trends

De essentie van deze situatie ligt in het grove wanbeheer van de verkiezingen. Een ongekend incident waarbij de stemming werd uitgesteld of stopgezet omdat de stembiljetten niet op tijd arriveerden, vond plaats op 67 plaatsen in het hele land. Dit had een politieke impact omdat het zich concentreerde in gebieden waar een specifieke politieke partij dominant was. De People Power Party verzet zich hier krachtig tegen en karakteriseert het niet als een simpele vergissing, maar als een ernstige schending van het kiesrecht die de verkiezingsresultaten zelf zou kunnen opschudden. Aan de andere kant heeft de Democratische Partij van Korea ook haar standpunt bekendgemaakt om de waarheid over dit incident te onderzoeken, maar is zij verwikkeld in een felle strijd over wie de leiding zal nemen in het overheidsonderzoek. De twee partijen dienden op verschillende manieren verzoeken voor een overheidsonderzoek in, maar achter de schermen was er een complexe mix van berekeningen om de andere partij ter verantwoording te roepen en hun eigen politieke legitimiteit te bewijzen.

De People Power Party ging nog een stap verder en riep krachtig op tot ‘herverkiezing’. De leiding, waaronder vertegenwoordiger Jang Dong-hyuk, brengt de mogelijkheid naar voren dat het tekort aan stembiljetten een beslissende invloed heeft gehad op de resultaten, en stelt dat de vervuilde verkiezingsresultaten niet kunnen worden erkend. In het bijzonder zijn er steeds meer stemmen die oproepen om de introductie van een speciale aanklager en volledige herverkiezingen voorrang te geven boven een overheidsonderzoek, op basis van het oordeel dat de vertraging bij het stemmen op het slagveld van Park Byeong de publieke opinie heeft vertekend. Zij beweren dat dit niet alleen een kwestie van verkiezingsmanagement is, maar de minimale maatregel is om de grondwettelijke waarde van het stemrecht te herstellen. Sommigen zijn zelfs bezorgd dat dit incident een ontsteker zou kunnen worden die de uitslag van de nationale verkiezingen volledig zou kunnen opschudden.

Te midden van deze strijd in de politieke wereld bestaat er een groeiende consensus dat een ‘grote operatie’ door de Nationale Verkiezingscommissie onvermijdelijk is. De Nationale Verkiezingscommissie, die zichzelf na de vervalste verkiezingen van 15 maart 1960 als een onafhankelijke constitutionele instelling heeft gevestigd, heeft bestaan ​​in een ‘windvrije zone’, vrij van extern toezicht. Als gevolg van dit incident kreeg het echter kritiek dat het beschermende schild van de onafhankelijkheid leidde tot lakse interne discipline en laks management. De status van de Nationale Verkiezingscommissie, die als een toevluchtsoord werd beschouwd, werd op het hakblok gezet, inclusief de structuur waarin een rechter van het Hooggerechtshof tegelijkertijd als voorzitter fungeert als niet-permanente voorzitter en de uitsluiting van de Raad van Audit en Inspectie van inspectietaken, en een wetgevingsoorlog begon de verantwoordingsplicht en transparantie van de Nationale Verkiezingscommissie te versterken, ongeacht de regerende en oppositiepartijen.

De bewegingen van de wetgevende macht zijn zeer veelzijdig en specifiek. Wetgevers van de regerings- en oppositiepartijen haasten zich om wetsvoorstellen in te dienen die erop gericht zijn om permanente leden van de verkiezingscommissie aan te stellen, een auditcommissie met externe leden op te richten en personeelshoorzittingen te verplichten. In het bijzonder stelden politieke figuren, waaronder Rep. Han Dong-hoon, een plan voor om verantwoordelijk management te versterken door de voorzitter van de Nationale Verkiezingscommissie om te zetten in een permanente positie en om de externe controle te versterken door de inspectie door de Raad van Audit en Inspectie te regulariseren. Dit is een uitdrukking van onze sterke wil om de organisatie genaamd de Nationale Verkiezingscommissie fundamenteel te reorganiseren om te voorkomen dat een situatie als deze zich opnieuw voordoet. De reden waarom de politieke wereld blijft aandringen op wetgeving, zelfs nadat de verkiezingen voorbij zijn, is omdat ze het gevoel hebben dat de publieke woede over dit incident een aanzienlijke impact zal hebben op de goedkeuringscijfers bij toekomstige verkiezingen.

De laatste opiniepeilingen van Realmeter laten duidelijk de impact zien van deze politieke situatie op de goedkeuringscijfers. De verkleining van de kloof tussen de Democratische Partij en de People Power Party tot 0,7 procentpunt wordt geïnterpreteerd als een gevolg van de weerspiegeling van de houding van beide partijen ten opzichte van de stemkwestie en de daaruit voortvloeiende trend in het publieke sentiment. Terwijl beide partijen verwikkeld zijn in een nauwe race binnen de foutenmarge, ontvouwt zich een spel op glad ijs waarbij één klein politiek probleem de algemene goedkeuringsscore kan opschudden. Politieke partijen uit de derde zone, zoals de Fatherland Reform Party en de New Reform Party, proberen ook hun aanwezigheid in deze kloof te laten gelden, maar uiteindelijk hangt het leiderschap in de politieke situatie af van wie duidelijker de waarheid over het tekort aan stembiljetten kan bepalen en wie verantwoordelijk is.