반복되는 역사의 메아리: '골드러시'가 묻고 '인프라'가 답하다 > K-wave Trends

De gouden eeuw van koloniaal Joseon werd volledig versneld door externe behoeften en beleidsprikkels. Destijds transformeerde de ineenstorting van de gouden standaard als gevolg van de Grote Depressie en het Japanse industriële financieringsbeleid om de oorlog te financieren de hele Joseon-dynastie in een arena voor speculatie, en zelfs gewone burgers werden gedwongen zich vast te houden aan mijnontwikkelingsrechten in de hoop een fortuin te verdienen. Dit was niet alleen een beweging voor economische welvaart, maar was ook een tragisch product van de angst van de tijd en de koloniale uitbuitingsstructuur. De hedendaagse AI-rage impliceert een soortgelijke structurele rage. Het doel is echter alleen maar verschoven van het fysieke mineraal dat goud wordt genoemd, naar digitale activa zoals data en rekenkracht. Vage verwachtingen over technologie trekken speculatief kapitaal aan, en daarbij blijven bedrijven risicovolle gokken wagen door er astronomische hoeveelheden geld in te stoppen voordat ze hun essentiële winstmodel hebben bewezen.

Het huidige ecosysteem van de AI-industrie is duidelijk verdeeld in ‘bedrijven die naar goud graven’ en ‘bedrijven die schoppen en pikhouwelen verkopen’. Terwijl AI-bedrijven die basismodellen ontwikkelen mijnwerkers zijn die op zoek zijn naar goud, zijn fabrikanten van halfgeleiderchips zoals NVIDIA, geavanceerde geheugenbedrijven en infrastructuurbedrijven die datacentra bouwen belangrijke leveranciers die essentiële apparatuur aan de mijnwerkers leveren. Professor Andy Wu van Harvard University analyseerde dat bedrijven die de infrastructuur domineren in plaats van modelontwikkelaars op de lange termijn waarschijnlijk een sterkere onderhandelingsmacht zullen hebben. Modellen zijn gemakkelijk vervangbaar en de concurrentie is hevig, maar door AI aangedreven hardware en elektriciteitsnetwerken kennen hoge toetredingsdrempels. De reden dat Koreaanse halfgeleiderbedrijven zoals Samsung Electronics en SK Hynix als winnaars in het AI-tijdperk worden genoemd, is omdat zij de kern van deze ‘schop en pikhouweel’-strategie in handen hebben, en een structuur bezetten waarvan de waarde steviger wordt naarmate het AI-ecosysteem zich uitbreidt.

Achter de AI-goudkoorts vindt een nieuwe oorlog plaats om de macht veilig te stellen. Datacenters zijn moderne goudmijnen, en de enorme kracht die nodig is om ze te laten draaien is een van onze meest waardevolle strategische bezittingen geworden. Traditionele fabrikanten zoals Ford die de markt voor energieopslag betreden en de snelle groei van het aantal bestellingen van elektrische apparatuur door GE Vernova laten zien dat energie is geëvolueerd van een eenvoudige productiefactor naar een enorm handelsartikel en bedrijfsmodel op zichzelf. Dit fenomeen van oververhitting veroorzaakt echter bijwerkingen zoals weerstand van de gemeenschap en het mislukken van projecten. De inefficiëntie die ontstaat doordat te veel kapitaal wordt geconcentreerd in een beperkte energie-infrastructuur brengt het risico met zich mee dat we hetzelfde pad zullen volgen dat ertoe leidde dat veel mensen er tijdens de goudkoorts uit het verleden niet in slaagden goud te vinden. Nu zullen alleen bedrijven die verder gaan dan alleen het vergroten van de infrastructuur en technologische oplossingen combineren die energie-efficiëntie en ecologische duurzaamheid garanderen, de laatste overlevenden zijn.

Kapitaalmarkten verlaten geleidelijk de flitsende technische retoriek en keren terug naar het tijdperk van koude prestaties. Het toezicht van regelgevende instanties op bedrijven die alleen proberen de aandelenkoersen te verhogen onder het voorwendsel van de introductie van technologie wordt steeds intensiever, in die mate dat er een nieuwe term, ‘AI-washing’, is ontstaan. In plaats van eenvoudigweg te verklaren dat AI is geïntroduceerd, vragen investeerders zich nu af in hoeverre de technologie daadwerkelijk de arbeidsproductiviteit verhoogt en welke specifieke winsten deze genereert in de bedrijfswaardeketen. Nieuwe evaluatie-indicatoren zoals de door de auteur voorgestelde 'AI Value Index (AIVI)' suggereren dat net zoals ESG een standaard is geworden voor bedrijfsmanagement, AI-investeringen ook een objectief en gekwantificeerd verificatiesysteem vereisen. Een methode die de feitelijke productie meet, in plaats van het bezit van technologie, zal het enige filter zijn dat luchtspiegelingachtige bedrijven kan wegfilteren en de gezondheid van het industriële ecosysteem kan verbeteren.

Deze wind van verandering waait ook krachtig op financieel gebied. Nu de informatie-asymmetrie is opgelost met de ontwikkeling van mobiel financieren, verliezen verzekeringsplanners en financiële planners als louter productverkopers hun plaats. Nu moeten planners nieuwe waarden creëren op het gebied van ‘psychologische begeleiding’ en ‘geïntegreerd vermogensportefeuillebeheer’, gebieden die uniek zijn voor mensen en die AI niet kan bieden. Dit komt overeen met het feit dat tijdens het tijdperk van de goudkoorts financiële wijsheid bij het beheren en exploiteren van goud belangrijker werd dan alleen het delven ervan. Toekomstige experts kunnen alleen overleven door zich te transformeren in 'financieel psychologische adviseurs' die het hele leven van klanten coördineren op basis van drie kerncompetenties: veiligheid, investeringen en belastingbesparing. Technologie is slechts een hulpmiddel, en de rol van het gebruik van dit hulpmiddel om mensenlevens ten goede te ontwerpen blijft nog steeds een uniek domein voor mensen.