로봇의 옷을 짓는 시대: 기술적 유토피아와 노동의 불투명한 미래 > K-wave Trends

Hansae’s ‘Wear the Future’-project is een goed voorbeeld van hoe de mode-industrie proactief moet reageren op de vooruitgang op het gebied van kunstmatige intelligentie en robotica. In plaats van simpelweg de vorm van een robot na te bootsen, ontwierpen ze een kledingstuk dat perfect voldoet aan de functionele eisen op het gebied van warmteafvoerbeheer, bewegingsbereik van de gewrichten en duurzaamheid. Dit werk gaat verder dan het concept van kleding die door mensen wordt gedragen en herdefinieert kleding als een soort ‘exoskelet-interface’ die de hardware van de robot beschermt en hem in staat stelt te communiceren met de omgeving. Het proces van virtuele sampling tot daadwerkelijke productie door het combineren van digitale ontwerpmogelijkheden en AI-technologie vertegenwoordigt de vooruitgang van de mode-industrie en omvat zelfs humanistische zorgen om de intimidatie te verminderen die kan optreden wanneer mensachtigen in het dagelijks leven worden geïntroduceerd en om intimiteit te creëren.

Afgezien van de flitsende buitenkant van de technologie wordt de werkgelegenheidsstructuur van onze samenleving echter geconfronteerd met een enorm keerpunt. Zoals professor Seo Yong-seok van KAIST opmerkte, voorspelt de snelle ontwikkeling van AI en robots een onvermijdelijke golf van massale werkloosheid voor de meerderheid van de jongeren, met uitzondering van bepaalde groepen deskundigen. De productiviteit zal worden gemaximaliseerd, maar als de bevolking die via arbeidsinkomen blijft consumeren afneemt, zal de markt uiteindelijk krimpen en zullen bedrijven ook te maken krijgen met een bedreiging voor hun voortbestaan. Discussies over de sociale verdeling van de welvaart die door technologische innovatie wordt gecreëerd, zijn nu een kwestie van overleven geworden in plaats van van keuze. Dit is precies de reden waarom het debat over prestatiegebaseerde beloning moet worden gelezen als een strijd om de sociale ongelijkheid te verminderen en een institutioneel raamwerk te creëren om de vruchten van de technologische ontwikkeling te delen, en niet simpelweg als een conflict binnen een bedrijf.

De instabiliteit van de arbeidsmarkt wordt niet alleen in realtime gezien in de hightechindustrieën, maar ook in de traditionele detailhandel. Net als in het geval van Homeplus zorgen winkelsluitingen tijdens bedrijfsrehabilitatieprocedures ervoor dat talloze werknemers van de ene op de andere dag de straat op gaan. Dit gaat verder dan eenvoudige maatregelen om de efficiëntie van het bedrijfsmanagement te verbeteren, en veroorzaakt sociale kosten in de keten, zoals de ineenstorting van de lokale economie en de levensonderhoudscrisis van werknemers in winkels. In situaties waarin de arbeidszekerheid onduidelijk is, verliezen werknemers de drang om plannen te maken voor hun toekomst, waardoor een vicieuze cirkel ontstaat die tot een consumptieklif leidt. In tegenstelling tot de mooie toekomstvisie die voortkomt uit de technologische vooruitgang, vertegenwoordigt de huidige werkplek de pijnlijke realiteit van het elke dag moeten overleven te midden van de harde wind van de herstructurering.

Bovendien zijn genderdiscriminatie en mensenrechtenkwesties op de werkplek een andere realiteit waarmee we rekening moeten houden. Volgens gevallen van counseling bij de Women's Workers' Association zijn de obstakels waarmee werknemers worden geconfronteerd die hun baan opzeggen vanwege seksuele intimidatie of pesterijen op de werkplek buitensporig hoog bij het aanvragen van een werkloosheidsuitkering. De huidige administratieve procedures die direct bewijs vereisen, komen neer op harde eisen aan de slachtoffers om risico's te nemen. Dit is een blinde vlek in het systeem en vormt een ernstige inbreuk op het recht van werknemers op arbeidsveiligheid. Het is een pijnlijke paradox van onze samenleving dat, hoewel de technologie geavanceerd genoeg is geworden om zich zorgen te maken over de kleding van robots, de fundamentele mensenrechten en de werkomgeving van de menselijke samenleving die de robots ontwikkelt en exploiteert nog steeds gevangen zitten in het verouderde raamwerk van vroegere gebruiken en discriminatie.

Waar we ons uiteindelijk op moeten concentreren is het sociale vangnet, dat net zo snel moet veranderen als de snelheid van de technologische ontwikkeling. Er is een dringende behoefte aan politieke verbeeldingskracht om te erkennen dat geschoolde arbeidskrachten een kernwaarde van de industrie zijn en om een ​​daarvoor passend compensatiesysteem op te zetten, en om te bemiddelen in sociale conflicten die kunnen ontstaan ​​als gevolg van de introductie van AI en robots. Een samenleving waarin bekwame technologie niet wordt overgedragen, zal ongetwijfeld haar toekomstige concurrentievermogen verliezen, en deze waarheid geldt in gelijke mate voor alle arbeidsgebieden, en niet alleen voor de belangrijkste hightech-industrieën zoals halfgeleiders. Bedrijven moeten niet stoppen met innoveren om nieuwe markten zoals robotkleding te pionieren, maar ze moeten ook hun sociale verantwoordelijkheid in overweging nemen om het lijden van werknemers die daarbij worden gemarginaliseerd niet te negeren.