De grootste vraag die door commissaris Park Ji-sung werd opgeworpen is ‘de tactische identiteit van het nationale team.’ Hij wees erop dat Korea geen duidelijke offensieve blauwdruk kon vinden voor de overwinning in de drie groepsfasewedstrijden. Het is begrijpelijk dat het team zich concentreerde op de verdediging, maar gedetailleerd werk voor het doel of georganiseerde bewegingen om ruimte te creëren ontbraken. Met name de passieve reactie van het niet verhogen van het aantal aanvallen, zelfs nadat er een doelpunt was gescoord, was een onbegrijpelijke tactische keuze op weg naar het toernooi, waar punten hard nodig waren. Hij verbergde zijn spijt niet en zei dat het risico op uitschakeling hetzelfde was, ongeacht of het team met 0-1 of 0-2 verloor, dus ze hadden moeten proberen het tij te keren door gedurfde risico's te nemen.

De tactische incompetentie van het isoleren van Son Heung-min ondanks het feit dat hij een aanvaller van wereldklasse heeft, was ook een belangrijk doelwit van kritiek. Commissaris Park wees erop dat hoewel Son Heung-min alleen in de frontlinie worstelde en intensieve controles kreeg van de verdediging van de tegenstander, zelfs het pad naar hem niet goed beveiligd was. De analyse is dat het hele team niet goed had nagedacht over hoe de ruimte te openen om de grootste kracht van Son Heung-min, zijn afwerkingsvermogen, te maximaliseren. Bovendien mislukte de beslissing van Manager Hong Myung-bo om Son Heung-min vroegtijdig te vervangen uiteindelijk, waardoor duidelijk werd dat de manager de dupe moest worden van de kritiek vanwege zijn vaardigheden als huurling.

Commissaris Park Ji-sung stelde vast dat deze ramp niet simpelweg een prestatiedaling was, maar werd veroorzaakt door chronische problemen in het hele Koreaanse voetbalsysteem. Ondanks het feit dat er ruimschoots tijd was voor verbetering door het mislukken van het WK van 2014 in Brazilië als les te gebruiken, bewijst de herhaling van hetzelfde vallen en opstaan ​​de structurele tekortkomingen van de hele voetbalwereld, inclusief de Koreaanse voetbalbond. Hij benadrukte dat er geen magische manier bestaat om het probleem in één keer op te lossen, en dat een systeemhervorming op lange termijn van minstens tien jaar nodig is om het Koreaanse voetbal de goede kant op te laten gaan. Zijn nuchtere inschatting is dat de huidige crisis niet wordt veroorzaakt door een gebrek aan individuele spelerscapaciteiten, maar door het ontbreken van tactisch en administratief leiderschap dat dat vermogen niet volledig naar voren brengt.

Zelfs de mogelijkheid van een wedstrijd van de eeuw tussen Korea en Japan kan een extravagante veronderstelling zijn voor het huidige nationale team. Terwijl Japan in opkomst was in de groepsfase op basis van stabiele organisatorische vaardigheden, verloor Korea het vertrouwen vanwege hun fluctuerende prestaties in elke wedstrijd. Commissaris Park ontkende niet dat Japan op dit punt voorloopt op Korea. Dit is meer dan alleen maar een simpele rivaliteit; het is een pijnlijke indicatie van hoe ongeorganiseerd ons voorbereidingsproces is geweest. Voordat we de droomwedstrijd tussen Korea en Japan in de achtste finales bespreken, bevindt ons nationale team zich in een onzekere situatie met betrekking tot zijn onmiddellijke toekomst na de wedstrijd tegen Zuid-Afrika, en dit is een realiteit die het Koreaanse voetbal kalm onder ogen moet zien.