Het grootste probleem met het systeem van arbeidsstimulansen zijn de verouderde inkomens- en eigendomsnormen die de veranderingen van de tijd niet weerspiegelen. Momenteel zijn de inkomenseisen voor eenverdieners al vier jaar onveranderd, waardoor een 'paradoxale situatie' ontstaat waarin zij worden uitgesloten van het ontvangen van uitkeringen of hun uitkeringen worden verlaagd als gevolg van stijgende prijzen en nominale lonen. Dienovereenkomstig heeft de Nationale Belastingdienst een voorstel ingediend bij het Ministerie van Financiën en Economie om de eisen sterk te versoepelen tot minder dan 25 miljoen won voor alleenstaande huishoudens, 37 miljoen won voor alleenverdieners en 50 miljoen won voor tweeverdieners. In het bijzonder is er voortdurende kritiek dat de huidige methode om leningen als activa op te nemen bij het berekenen van rijkdom op onredelijke wijze mensen met een laag inkomen uitsluit die erfpachtleningen hebben, en er is een sterke vraag naar systeemverbetering om depositobedragen uit te sluiten van de totale activa.

De complexiteit van het betalingsproces en de terugbetalingsproblemen die zich voordoen tijdens het vereffeningsproces vormen een enorme last voor zowel de frontlinie als de begunstigden. Momenteel kunnen loontrekkenden naast de reguliere aanvraag kiezen voor het halfjaarlijkse aanvraagsysteem, wat het voordeel heeft dat de kloof tussen inkomensgeneratie en vraag en aanbod wordt verkleind, maar er is ook de administratieve rompslomp die gepaard gaat met het moeten terugvorderen van het te veel betaalde bedrag op het moment van verrekening. Bovendien oefent de structuur van het verminderen van 5% van het berekende bedrag bij aanvragen na de deadline ook druk uit op aanvragers om de reguliere aanvraagperiode niet te missen. Gelukkig werd het automatische aanvraagsysteem, dat beperkt was tot ouderen of ernstig gehandicapten, vanaf dit jaar uitgebreid naar alle leeftijden, waardoor het toepassingsgemak aanzienlijk werd verbeterd, en de introductie van een AI-chatbot-consultatiedienst verbeterde de toegankelijkheid van informatie verder.

Een andere pijler van de systeemverbetering is het waarborgen van gelijkheid per huishoudenstype en het bieden van krachtige steun aan de kwetsbaren. Momenteel worden eenoudergezinnen bij het berekenen van de stimuleringsmaatregelen geclassificeerd als eenverdieners, ook al zijn zij als enige verantwoordelijk voor het levensonderhoud en de kinderopvang, en er zijn veel stemmen die zeggen dat de grenzen van de steun duidelijk zijn. Onder politici en deskundigen worden specifieke wijzigingen besproken, zoals het geven van een voorkeursbehandeling aan eenouderhuishoudens op hetzelfde niveau als huishoudens met twee inkomens, of het verhogen van het betalingsbedrag zelf om het inflatiecijfer weer te geven. Dit gaat verder dan alleen het verhogen van het bedrag en betekent een verschuiving naar 'gerichte welvaart', waarbij wordt getracht meer gerichte steun te bieden aan degenen die het sociale vangnet het meest nodig hebben.

Naast directe steun, zoals werkprikkels, wint de mening dat aanvullende werkgelegenheidszekerheidsnetprojecten die zijn toegesneden op regionale kenmerken parallel moeten worden geïmplementeerd. Het 'Bu-Ul-Gyeong grootstedelijk woon-werkarbeidersondersteuningsproject', gepromoot door Ulsan City en de Ulsan Kamer van Koophandel, gaat bijvoorbeeld verder dan alleen inkomensbehoud en verbetert de feitelijke levensomstandigheden door transportkosten en lokaal geld te verstrekken aan werknemers die de fysieke ontberingen ervaren van het woon-werkverkeer over lange afstanden. Dit beleid speelt een aanvullende rol bij het oplossen van specifieke problemen op lokale industrieterreinen die niet kunnen worden bereikt door de werkprikkels van de centrale overheid, en draagt ​​bij aan het voorkomen van de uitstroom van menselijke hulpbronnen tussen regio's en het verbeteren van de kwaliteit van de werkgelegenheid.