Terwijl de Verenigde Staten en Iran een nieuwe fase ingaan van zestig dagen durende opschorting van de sancties op olie-export en vredesbesprekingen, vindt de energiemarkt orde te midden van chaos. Iran heeft afstand genomen van de indirecte exportmethode van exporteren via schaduwvloten en is nu begonnen met het agressief ontwikkelen van verkoopkanalen gericht op Aziatische landen, met als doel de normale wereldmarkt te betreden, inclusief betalingen in dollars. De reactie van de markt is echter kouder dan verwacht, omdat Aziatische olieraffinaderijen, die al voldoende voorraden hebben veiliggesteld ter voorbereiding op de gespannen situatie in de Straat van Hormuz, geen reden hebben om zich te haasten om Iraanse ruwe olie te kopen, die aan grote onzekerheid onderhevig is. Bovendien vormen het geopolitieke risico dat het Amerikaanse beleid opnieuw plotseling verandert en de complexe financiële en verzekeringsprocedures die gepaard gaan met het importeren van Iraanse ruwe olie nog steeds een hoge toegangsbarrière voor kopers.

In de binnenlandse economie worden de inspanningen om de prijzen te beheersen steeds groter, wat de volatiliteit van de internationale olieprijzen weerspiegelt. President Lee Jae-myung stelde een realistisch plan voor om het systeem van de maximale olieprijs voorlopig te handhaven en dit geleidelijk te verlagen, afhankelijk van de situatie. Dit was een maatregel om te voorkomen dat de daling van de leveringsprijzen van olieraffinaderijen ondanks de internationale olieprijsontwikkeling niet onmiddellijk aan de consumenten zou worden doorberekend. De regering is van plan de verwachte overtollige belastinginkomsten uit de halfgeleidersector te gebruiken om de consumptiekracht van gewone mensen te ondersteunen, en heeft een routekaart gepresenteerd om de druk van de olieprijzen substantieel te verminderen door de reikwijdte van de brandstofbelastingverlagingen vanaf augustus uit te breiden. Men kan zeggen dat dit het gevolg is van de sterke wil van de regering om de energiekosten, die in de nasleep van de oorlog enorm waren gestegen, tot een beheersbaar niveau terug te brengen.

Ondertussen worstelt de regio Ulsan, het centrum van de petrochemische industrie, om te overleven te midden van de dubbele klap van trage bedrijfsomstandigheden en instabiliteit van de werkgelegenheid. Terwijl de recessie in de petrochemische industrie voortduurt, streeft Ulsan City naar een plan om de aanwijzingsperiode voor Nam-gu als preventief responsgebied voor de werkgelegenheidscrisis met zes maanden te verlengen. Dit is bedoeld om overheidssteun te blijven aantrekken om te voorkomen dat de kern van de lokale economie instort. Zelfs in deze crisissituatie riskeren grote bedrijven als Kumho Petrochemical hun leven om het ESG-management te versterken en de toekomstige concurrentiekracht veilig te stellen. In het bijzonder specificeren ze een koolstofneutrale routekaart via duurzaamheidsrapporten, versnellen ze de ontwikkeling van milieuvriendelijke materialen en laten ze stappen zien om de sectorcrisis te overwinnen door middel van technologische innovatie.

Managementrechtenkwesties binnen het bedrijf zijn ook een opmerkelijk punt om in de gaten te houden. De aanblik van de vice-president van Kumho Petrochemical, Park Joo-hyung, die zijn controle consolideert door gestaag staatsobligaties te kopen in een situatie waarin de vonken van het geschil over de managementrechten nog niet volledig zijn gedoofd, geeft aanleiding tot verschillende interpretaties op de markt. Dit kan worden gezien als een eenvoudig onderdeel van verantwoord management, maar het suggereert ook dat de mogelijkheid van concurrentie om aandelen met voormalig algemeen directeur Park Cheol-wan, die nog steeds invloed uitoefent als grootste individuele aandeelhouder, niet volledig kan worden uitgesloten. Ondertussen implementeert de regering een alomvattend prijsstabilisatiebeleid, inclusief een aanzienlijke uitbreiding van de import om de prijzen van winkelmandjes onder controle te houden, zoals de eierprijzen, die rechtstreeks verband houden met de levens van gewone mensen. De huidige economische situatie, waarin externe energievariabelen uit de VS en Iran en werkgelegenheids- en managementrechtenkwesties in binnenlandse industrieën complex met elkaar verweven zijn, vereist een geavanceerd politiek oordeel en een strategische reactie van zowel de overheid als bedrijven.