Dit planningstoezicht werd uitgevoerd tegen dertig lokale overheden met frequente gevallen van vermoedelijke splitsing van contracten, en de resultaten waren werkelijk schokkend. Op 28 van de onderzochte locaties werden maar liefst 113 gevallen van schending van de Arbeidsverhoudingswet ontdekt, wat bewijst dat de wijdverbreide werkgelegenheidsinstabiliteit binnen de publieke sector een institutioneel kwaad is dat verder gaat dan eenvoudige praktijken. In het bijzonder was het ‘364-dagencontract’ een duidelijke, opportuun poging om opzettelijk een dienstjaar te belemmeren, wat de vereiste is voor een ontslagvergoeding, en 1.833 werknemers werden al na één dag van hun eerlijke vergoeding beroofd. Deze korte termijn en repetitieve contracten zijn niet simpelweg een kwestie van ontslagvergoedingen, maar houden rechtstreeks verband met het recht van werknemers om te overleven. Het is moeilijk om de kritiek te vermijden dat publieke instellingen het voortouw nemen bij het ondermijnen van de waarde van arbeid.

De ontdekte schendingen bleven niet beperkt tot kwesties met betrekking tot ontslagvergoedingen. Ondanks dat ze hetzelfde of soortgelijk werk verrichtten, werden er veel gevallen ontdekt waarin werknemers werden uitgesloten van verschillende toelagen, zoals baantoelagen, gezinsbijslagen en vakantiebonussen, simpelweg omdat ze deeltijdwerkers waren. Maar liefst 66 werknemers kregen te maken met een discriminerende behandeling ter waarde van ongeveer 100 miljoen won. Er werd onthuld dat zelfs de basisbehandeling van arbeiders werd genegeerd, zoals het niet eens verstrekken van welzijnspunten aan 44 mensen. Dit laat zien hoe sterk de onzichtbare muur tussen reguliere en niet-reguliere werknemers in de publieke sector is, en suggereert dat het fundamentele arbeidsmarktprincipe van gelijk loon voor gelijk werk zelfs binnen publieke instellingen niet in acht wordt genomen.

Het ‘pre-screeningsysteem voor rekrutering’ dat in 2018 werd ingevoerd om misbruik van illegale werknemers te voorkomen, was ook niet effectief. Zeven instellingen voerden het systeem zelfs helemaal niet in, en sommige instellingen namen 240 mensen aan zonder het screeningproces, ook al hadden ze een formeel systeem ingevoerd. Dit toont aan dat de wil van de regering om de willekeurige verspreiding van irreguliere werknemers te voorkomen in de praktijk helemaal niet werkt. Het feit dat veel organisaties betrapt zijn op het niet nakomen van zelfs maar fundamentele wettelijke verplichtingen, zoals het niet geven van trainingen ter preventie van seksuele intimidatie, laat duidelijk zien hoe laks de geest van naleving in de publieke sector is. Deze tegenstrijdige situatie, waarin het systeem bestaat maar de werking ervan wordt verwaarloosd, trekt de geloofwaardigheid van de publieke sector naar de bodem.

De arbeidersgemeenschap bekritiseert de publieke sector krachtig vanwege dit incident en zegt dat deze in werkelijkheid niet verschilt van ‘slechte werkgevers’, en verheft haar stem en roept op tot fundamentele structurele verbeteringen om het totale aantal niet-reguliere werknemers terug te dringen. Als reactie hierop komt het kabinet met een aanvullende maatregel die een bepaald bedrag aan ‘billijke vergoeding’ betaalt aan werknemers met een contractduur van minder dan een jaar, maar het risico is groot dat het slechts een kortzichtig voorschrift zal zijn zonder fundamentele verbetering van de werkgelegenheidsstructuur. Omdat minister van Werkgelegenheid en Arbeid Kim Young-hoon heeft beloofd dat gesplitste contracten niet langer zullen worden getolereerd, zullen er strenge administratieve sancties en correcties moeten worden geïmplementeerd via grootschalige, regelmatige inspecties van maximaal 200 locaties in de tweede helft van het jaar. Naast het simpelweg opsporen van wetsovertredingen moet de institutionele diagnose over de vraag waarom de publieke sector geen andere keus heeft dan regelmatig illegale werknemers te misbruiken, voorrang krijgen.