Onlangs was er bij de speciale commissie voor regeringszaken van de Nationale Vergadering een felle strijd over de verantwoordelijkheid voor het tekort aan stembiljetten tijdens de lokale verkiezingen van 3 juni. Voormalig voorzitter van de Nationale Verkiezingscommissie, Noh Tae-ak, woonde de Nationale Vergadering bij en boog zijn hoofd vanwege zijn verwaarlozing van het management en het ontlopen van verantwoordelijkheid als voorzitter, en voormalig secretaris-generaal Heo Cheol-hoon sprak ook zijn diepe verontschuldigingen uit aan het volk. De oorzaak van dit incident was een wijziging in de managementrichtlijnen die de ondergrens voor het aantal gedrukte stembiljetten verlaagden van 60% van het aantal kiezers naar 50%. Toen dit proces echter door de secretaris-generaal werd afgehandeld, kwam aan het licht dat er niet goed over werd gerapporteerd aan de voorzitter, waardoor de ware aard van het rapportagesysteem en het gebrek aan communicatie binnen de Nationale Verkiezingscommissie aan het licht kwamen. Wetgevers die een regeringsonderzoek startten, concentreerden zich op de manier waarop de vertraagde reactie van de Nationale Verkiezingscommissie en het lakse verkiezingsbeheer het kostbare stemrecht van het volk schonden. Dit is een zaak die verder gaat dan eenvoudige administratieve fouten en duidelijk aantoont hoe lakse discipline en systemische tekortkomingen in de Nationale Verkiezingscommissie, een constitutionele instelling, het vertrouwen van het publiek aanzienlijk kunnen schaden.

Ondertussen nadert het conflict tussen de regerende en oppositiepartijen over de samenstelling van de Nationale Vergadering een afgrond zonder enige ruimte voor compromissen. De Democratische Partij van Korea verklaarde voor 100% bereid te zijn de positie van de voorzitter van de commissie voor wetgeving en rechterlijke macht te beschermen, en definieerde deze als een natuurlijke positie en niet als een voorwerp van onderhandeling. De leiding van de Democratische Partij, waaronder vertegenwoordiger Chung Cheong-rae, handhaaft een krachtig standpunt, noemt de stabiliteit van het staatsbestuur als rechtvaardiging, en is bereid te stemmen als er geen overeenstemming wordt bereikt. Aan de andere kant citeert de People Power Party elk van de eerdere gevallen van willekeurige operaties door de voorzitters van de rechterlijke commissie van de Democratische Partij, en verzet zij zich krachtig tegen het monopolie van de Democratische Partij op de rechterlijke commissie, waarbij zij zegt dat dit de normale werking van de Nationale Vergadering zal lamleggen. De leider van de People Power Party, Jeong Jeong-sik, voert zijn offensief op en zegt dat een ‘werkende Nationale Vergadering’ alleen mogelijk zal zijn als de Wetgevende en Rechterlijke Commissie wordt teruggegeven aan de regerende partij. Terwijl de regerende en oppositiepartijen het levensonderhoud van het volk verwaarlozen en verwikkeld zijn in de strijd om gevestigde belangen over de toewijzing van vaste commissies, liggen de productieve wetgevende activiteiten van de Nationale Vergadering, die het volk verwacht, stil.

In tegenstelling tot de ineenstorting binnen de Nationale Vergadering gaat de veiligheidssituatie buiten het Koreaanse schiereiland een precairder fase in. De voorzitter van de Noord-Koreaanse Commissie voor Buitenlandse Zaken, Kim Jong-un, bevestigde tijdens de plenaire vergadering van de Arbeiderspartij opnieuw het ambitieuze doel om kernwapens naar het hoogste niveau ter wereld te brengen. In het bijzonder is het erkennen van Zuid-Korea als 'twee vijandige landen' en het gelasten van de versterking van het grensgebied en de bouw van een nieuwe marinebasis in wezen een verklaring van het opgeven van het vreedzaam herstel van de inter-Koreaanse betrekkingen. Intern maximaliseert hij de controle over de partij en het leger door Cho Yong-won te benoemen als organisatiesecretaris, wat wordt geïnterpreteerd als een typische heersende strategie om de eenheid van het systeem te versterken in naam van externe bedreigingen. Onze militaire autoriteiten definieerden de plaatsing van obstakels langs de militaire demarcatielijn door Noord-Korea als een schending van het Wapenstilstandsverdrag en voorspelden een krachtige reactie, maar de flagrante nucleaire dreiging en confronterende houding van Noord-Korea zullen naar verwachting voorlopig een beslissende factor zijn in de toenemende spanningen op het Koreaanse schiereiland.

Zelfs in deze chaotische politieke situatie gaan de inspanningen om de rechtsstaat en de waarden van de mensenrechten te beschermen door. Onlangs heeft de politie besloten de voorzitter van de Nationale Mensenrechtencommissie, Ahn Chang-ho, en andere mensenrechtencommissarissen, die controversieel waren vanwege het veiligstellen van het recht om het afzettingsproces van voormalig president Yoon Seok-yeol te verdedigen, niet door te sturen, nadat ze hadden vastgesteld dat ze niet werden verdacht van propaganda of het aanzetten tot een burgeroorlog. De politie stelde vast dat de aanbeveling van de Mensenrechtencommissie slechts een meningsuiting was zonder juridisch bindende kracht en geen misdaad van rebellie of machtsmisbruik vormde. Het conflict binnen de Mensenrechtencommissie rond dit besluit verdiept zich echter. De interne onrust rond de onafhankelijkheid en neutraliteit van mensenrechtenorganisaties is nog steeds aan de gang, waarbij verschillende leidinggevenden het aftreden van voorzitter Ahn eisen en hun functie neerleggen. Hoewel de acties van overheidsinstanties juridisch onschuldig zijn, blijven de sociale verdeeldheid en het wantrouwen binnen de organisatie die daarbij ontstonden een andere taak die onze samenleving in de toekomst moet oplossen.