De wedstrijd tussen Portugal en de Democratische Republiek Congo zal de boeken ingaan als een van de grootste tegenslagen van het toernooi. Portugal, 5e gerangschikt op de FIFA-ranglijst, domineerde het spel met een overweldigend balbezit van meer dan 60% en bijna 800 passes gedurende de hele wedstrijd, maar leed onder de vernedering van een 1-1 gelijkspel met de Democratische Republiek Congo, 46e gerangschikt, vanwege slechts een ineffectief balbezit. De Democratische Republiek Congo, die voor het eerst in 52 jaar aan de finale deelnam, toonde een sterke organisatorische kracht ondanks de littekens van decennia van burgeroorlog, en versterkte de nationale trots met de historische gelijkmaker van Yoan Wisa. De reden dat Congolese figuren, zoals omroeporganisatie Jonathan, en fans enthousiast waren over de vechtlust van hun land, was omdat het meer was dan alleen een voetbalwedstrijd: het was een ontroerend verhaal waarin het lange wachten van 52 jaar werkelijkheid werd.

Aan de andere kant werd deze wedstrijd voor de Portugese aanvoerder Cristiano Ronaldo een record dat hij graag zou willen vergeten. Ondanks dat hij op gelijke voet stond met Lionel Messi toen hij voor de zesde keer op het WK speelde, leed Ronaldo aan een inzinking waarin hij niet in staat was één effectief schot te maken terwijl hij fulltime speelde. De stilte van Ronaldo, in schril contrast met Messi, die het team de dag ervoor naar de overwinning leidde door een hattrick te scoren, bewijst hoe rigide de aanvallende tactiek van Portugal was. Portugal, dat een gemakkelijke overwinning had voorspeld dankzij het vroege doelpunt van Joao Neves, werd beïnvloed door Congo's man-tegen-man verdediging en tegenaanval, en bevond zich in een lastige situatie omdat ze in de tweede game achterbleven zonder drie punten te kunnen verzamelen.

Een andere wedstrijd in Groep K tussen Colombia en Oezbekistan was een interessante wedstrijd tussen de expertise van het Zuid-Amerikaanse voetbal en de geest van een opkomende Aziatische grootmacht. Luis Dias van Bayern München leidde het team naar een 3-1 overwinning met een one-man-show van 1 doelpunt en 1 assist, wat duidelijk bewees waarom hij een spits van wereldklasse wordt genoemd. Oezbekistan, onder leiding van de Italiaanse verdedigingslegende Fabio Cannavaro, speelde praktisch voetbal op basis van een verdediging van vijf backs, maar kon de speer van Colombia niet tegenhouden en leed een nederlaag. Niettemin was het eerste doelpunt in de WK-geschiedenis, gescoord door de Oezbeekse Avosbek Faizulaev, een hoopvol gezicht dat aantoonde dat het Aziatische voetbal voldoende competitief is op het wereldtoneel.

Aan het einde van de eerste ronde van de groepsfase behaalden de negen landen van de Asian Football Confederation (AFC) in totaal 2 overwinningen, 4 gelijke spelen en 3 verliespartijen. Zuid-Korea en Australië kenden een goede start met overwinningen, maar de rest van de landen speelde gelijk of verloor van sterke teams, wat de hoge lat in het wereldvoetbal aantoont. Vooral de Husanov-generatie uit Oezbekistan moet hun gebrek aan ervaring op het internationale toneel scherp hebben gevoeld door deze nederlaag, die een essentiële basis zal worden voor het Aziatische voetbal om in de toekomst naar grotere hoogten te springen. Met uitzondering van Zuid-Korea, dat in de eerste wedstrijd van de groepsfase een 'come-from-behind'-overwinning behaalde, streden de meeste teams fel, dus de verwachting is dat er vanaf de tweede wedstrijd nog meer onvoorspelbare wedstrijden zullen volgen.