Welwillend beleid en gestructureerde inefficiëntie liggen ten grondslag aan de snelle verslechtering van de Koreaanse begrotingsgezondheid. De afgelopen vijf jaar is de Koreaanse overheidsschuld in verhouding tot het bruto binnenlands product (bbp) in het op vier na snelste tempo gestegen van de 37 ontwikkelde landen, wat in schril contrast staat met de trend van de meeste ontwikkelde landen om hun schulden terug te dringen. Met name de aanvullende begroting, die vanwege politieke logica te veel werd gebruikt, werd een katalysator om de staatsschuld boven de gevaarlijke grens van 50% te brengen. Wat zelfs nog ernstiger is, is dat deze stijging van de schulden geen tijdelijk fenomeen is, maar een structureel probleem, gekoppeld aan demografische veranderingen en explosieve stijgingen van de sociale uitgaven. Nu is het geen noodmaatregel om eenvoudigweg te bezuinigen op de begroting, maar fundamentele hervormingen die de uitgavenprioriteiten opnieuw instellen zijn dringend nodig.

De uitbreiding van de basispensioenen en de begrotingen voor gezondheidszorg en welzijn als gevolg van de snelle toename van het aantal ouderen is de grootste ontsteker van financiële druk. Volgens een analyse van het National Assembly Budget Office zullen, als het huidige basispensioenstelsel ongewijzigd blijft, de daarmee samenhangende financiële behoeften in 2035 naar verwachting ruim 44 biljoen won bedragen, en zal het totale budget voor ondersteuningsprojecten voor senioren naar verwachting het maximum van 80 biljoen won benaderen. Onvoorwaardelijke uitbreiding van betalingsdoelstellingen is echter een fataal gif voor de financiën. Een ‘laag-laag-laag-laag-laag’-benadering die diepgaande steun biedt aan de lagere inkomensklasse, maar de algehele reikwijdte van vraag en aanbod aanpast, of een plan om de pensioenleeftijd geleidelijk te verhogen naar 68 jaar, komt naar voren als een sleutelkaart voor financiële besparingen. Uiteindelijk zou de kwestie van het waardeoordeel ‘hoe het systeem duurzaam te maken’ openbaar gemaakt moeten worden in plaats van ‘aan wie we meer moeten geven’.

Inefficiënties bij de begrotingsuitvoering zijn duidelijk zichtbaar in de plattelandssector. De realiteit dat honderden miljarden aan gewonnen begrotingsmiddelen niet elk jaar worden gebruikt of overgedragen, bewijst de incompetentie van de regering, die zelfs de veiliggestelde financiële middelen niet op de juiste manier aan het veld kan leveren. In het bijzonder zijn infrastructuurprojecten voor plattelands- en vissersgemeenschappen ofwel overgeorganiseerd, meer dan de vraag, ofwel ontworpen om zich te concentreren op conventionele civieltechnische projecten, die los staan ​​van het werkelijke leven van boeren. Deskundigen zijn het erover eens dat de speciale landbouwbelasting, een doelbelasting, in de algemene boekhouding moet worden opgenomen en flexibel moet worden beheerd, en dat er een strikt systeem van voorafgaande verificatie moet worden ingevoerd om betuttelende bedrijven eruit te filteren. We moeten loskomen van de oude manier van denken dat begrotingsverhogingen leiden tot meer steun, en in plaats daarvan innovatie nastreven die de uitvoeringsefficiëntie maximaliseert.

Het onderwijsveld wordt ook geconfronteerd met het toevluchtsoord van ‘lokale financiële subsidies voor onderwijs’ die al meer dan 50 jaar bestaan. Ondanks de scherpe daling van de schoolgaande bevolking heeft de structuur waarin een bepaald percentage van de nationale belastingen automatisch wordt verdeeld onder de onderwijsinstellingen ertoe geleid dat het overvolle onderwijsbudget is verspild. Het ministerie van Planning en Begroting dringt aan op een verplichte herstructurering van de uitgaven en probeert onderwijssubsidies opnieuw toe te wijzen, maar een enorme muur van tegenstand vanuit de onderwijsgemeenschap staat dat in de weg. De huidige structuur waarin investeringen voor toekomstige generaties alleen in het basis- en middelbaar onderwijs worden geconcentreerd, waarbij de sectoren hoger en levenslang onderwijs worden uitgesloten, moet echter duidelijk worden verbeterd. Uiteindelijk zijn het herstructureren van de uitgaven zonder toevluchtsoorden en het vooraf stopzetten van nieuwe projecten onvermijdelijke taken van deze tijd om beperkte nationale financiële middelen naar de meest productieve gebieden te sturen.