De start van Engeland was ronduit perfect. In de eerste wedstrijd van de groepsfase, die het verlies tegen Kroatië in de halve finales van het Russische WK acht jaar geleden moest wreken, won Engeland op overweldigende wijze met 4-2, aangevoerd door de vele doelpunten van Harry Kane. Kapitein Kane scoorde zijn tiende doelpunt in het WK, inclusief een strafschop, op gelijke hoogte met Gary Lineker, en de aanvallende kracht van het team leek zijn hoogtepunt te hebben bereikt toen jongeren als Jude Bellingham en Marcus Rashford de score aanvulden. Het record van 10 tot 22 schoten en 5 tot 11 effectieve schoten bewees dat Engeland de wedstrijd volledig onder controle had. Deze schitterende overwinning kan echter een gif zijn geweest dat ervoor zorgde dat het team in de wedstrijd tegen Ghana in de tweede game zijn waakzaamheid liet verslappen.

Ghana bewees daarentegen zijn waarde door in de eerste wedstrijd tegen Panama in de groepsfase een 'theatraal drama' te produceren. Ondanks het grote negatieve nieuws dat belangrijke middenvelder Thomas Partey uit het team werd teruggetrokken vanwege een visumweigering vanwege juridische problemen, won Ghana met 1-0 met het winnende doelpunt van Caleb Irenke in de 5e minuut van de extra tijd in de tweede helft. Ondanks het verlies van balbezit en schoten tegen Panama, leverden de tactische flexibiliteit en wisselkaarten van coach Carlos Queiroz het team drie punten op. Deze overwinning was meer dan slechts één overwinning, het leidde tot een sterk vertrouwen onder de Ghanese spelers dat ze de machtskloof met organisatie en concentratie konden overwinnen.

De wedstrijd tussen de twee teams in de tweede game was een game waarin het contrast tussen de speer en het schild duidelijk naar voren kwam. Engeland beukte voortdurend met 18 schoten op het doel van Ghana, maar Ghana bouwde gedurende 90 minuten een strakke verdedigingsmuur onder de duidelijke tactiek van 'tegenaanval na een strafschop'. Vooral Engeland kende pech, met een beslissende kopbal op de paal, en moest zich neerleggen bij een 0-0 gelijkspel. De Ghanese coach Carlos Queiroz juichte aan het einde van de wedstrijd alsof hij de overwinning had behaald, wat duidelijk laat zien hoe waardevol één punt voor hen was. Engeland moest pijnlijk het gevoel hebben dat het de gedetailleerde vernietigende kracht ontbeerde om de man-tegen-man-verdediging van Ghana te doorbreken.

Als gevolg van deze tweede wedstrijd raakte de situatie in Groep L in een mist waarin het onmogelijk was om de toekomst te voorspellen. Engeland blijft met 4 punten bovenaan de groep staan, maar hun momentum in de eerste game is afgenomen, waardoor er vraagtekens staan ​​bij hun prestaties. Ghana behaalde ook 4 punten, bekleedde een gunstige positie bij het doorgaan naar de ronde van 32, en bewees hun verdedigingsvermogen om zelfs tegen sterke teams niet in te storten. Ondertussen wordt verwacht dat ook Kroatië en Panama in dezelfde poule fel zullen strijden om het eerste punt, waardoor zij tot het einde van de groepsfase niet kunnen ontspannen. De simpele waarheid dat naamwaarde alleen de overwinning op het WK-podium niet kan garanderen, is opnieuw bewezen.