De persoon die tijdens de openingsceremonie van dit WK de meest spraakmakende persoon werd, was zonder twijfel zanger Lee Jae. Ze bewees haar aanwezigheid als wereldwijd popicoon door hartstochtelijk het officiële themalied ‘DNA’ te zingen met de wereldberoemde zanger Andrea Bocelli. Wat vooral de aandacht van het publiek trok, was haar onconventionele modestijl. Onder een rijke jurk die een moderne herinterpretatie was van Hanbok, een traditioneel Koreaans kostuum, droeg ze stoutmoedig sneakers. Dit kreeg veel lof van fans toen werd onthuld dat het meer was dan alleen een modemix en -match, maar een doordachte keuze om te voorkomen dat het podiumgras tijdens het optreden beschadigd raakt. Deze nauwgezette houding is geëvalueerd omdat deze zowel esthetische schoonheid als praktische waarde weerspiegelt, en is een symbolisch voorbeeld geworden van de culturele volwassenheid van Koreaanse kunstenaars.

Ook op muzikaal gebied heeft dit WK een bijzondere betekenis. Onder de teksten van ‘DNA’, geschreven door Jae Lee zelf, resoneerde de Koreaanse uitdrukking ‘Zelfs als ik weer val, sta ik weer op’ over de hele wereld, wat bewijst dat de emoties en boodschappen van de Koreaanse taal worden geaccepteerd als de taal van de mondiale populaire cultuur. De Federatie van Internationale Voetbalbonden (FIFA) juichte ook het Koreaanse team toe door de woorden ‘num’, ‘uh’, ‘jeo’, ‘do’, ‘da’ en ‘si’ in de vorm van een dia te plaatsen, samen met foto’s van de spelers via haar officiële SNS. Dit ging verder dan een eenvoudige promotionele activiteit en toonde een geavanceerde communicatiemethode die de boodschap van het officiële WK-themalied leende om warme troost en hoop op herstel te bieden aan een team in crisis. Deze trend betekent dat K-pop is geëvolueerd van het simpelweg luisteren naar muziek naar een krachtig verhalend instrument dat een consensus vormt onder mensen over de hele wereld.

Ondertussen breidt de culturele invloed van Korea zich uit van het sportstadium van het WK naar de reguliere kunstwereld, zoals de Grammy Awards. De Grammy’s hebben onlangs de categorie ‘Best Asian Pop Music Performance’ ingesteld, waarmee officieel de invloed van de Aziatische muziekmarkt wordt erkend. Dit is het resultaat van de inspanningen van talloze K-popartiesten, waaronder BTS, en suggereert dat Aziatische populaire muziek een essentieel onderdeel van de wereldmarkt is geworden. Bovendien onderzoeken lokale overheden zoals Jecheon City de waarde van culturele bezittingen die aandacht kregen via de video van BTS en promoten ze de terugkeer ervan, waardoor een nieuwe positieve cyclus ontstaat die populaire cultuur en traditionele cultuur combineert om de waarde van de regio te vergroten.

Achter deze briljante prestaties schuilen echter ook punten waar we rekening mee moeten houden. Het explosieve, juichende enthousiasme van ‘Oh, Victory Korea’ dat de hele natie verenigde tijdens het Korea-Japan Wereldkampioenschap van 2002, vervaagt geleidelijk als gevolg van veranderingen in de mediaomgeving en een prestatiegericht perspectief gericht op topsport. Het publiek consumeert nu wedstrijden via gepersonaliseerde digitale platforms in plaats van gejuich op straat, en heeft de neiging herhaaldelijk nostalgie uit het verleden te consumeren in plaats van nieuwe cheersongs. Deskundigen analyseren dat dit fenomeen niet simpelweg betekent dat het enthousiasme is bekoeld, maar dat de manier van sporten zelf is verschoven van ‘collectief ritueel’ naar ‘individueel inhoudelijk genieten’. In deze omgeving vult K-pop de leegte als de belangrijkste prestatie-inhoud van het WK en fungeert het als een nieuwe motor die het Koreaanse merk in de wereld drukt.