De kernlogica van de hervorming van de overheidssubsidies is 'vermindering van de schoolgaande bevolking' en 'financiële efficiëntie'. De financiële autoriteiten zijn van mening dat de huidige structuur van automatische verdeling, gebaseerd op een bepaald percentage (20,79%) van de binnenlandse belastingen, als neveneffect heeft dat het onderwijsbudget aanzienlijk stijgt als de belastinginkomsten stijgen. In plaats daarvan toont de regering haar wil om flexibiliteit in het begrotingsbeheer te garanderen en onnodige uitgaven te beteugelen door een methode te introduceren die gekoppeld is aan het economische groeitempo. Dit is gebaseerd op de economische rationaliteit dat de omvang van de begroting redelijkerwijs moet worden aangepast aan veranderingen in de bevolkingsstructuur, in plaats van het onderwijsbudget onvoorwaardelijk te verhogen in een krappe nationale begrotingssituatie.

Daarentegen zijn de stemmen van scholen in de frontlinie heel verschillend. De Raad van Directeuren wijst erop dat een vermindering van het aantal leerlingen niet noodzakelijkerwijs de vaste kosten van het runnen van een school evenredig verlaagt. Een school is een enorme infrastructuur die verder gaat dan de ruimte om één leerling les te geven en die onderhoudskosten voor het klaslokaal met zich meebrengt, zoals arbeidskosten voor personeel, veiligheidsbeheer van oude faciliteiten en airconditioning en verwarming. Zelfs als het aantal leerlingen afneemt, blijven de vaste uitgaven constant zolang de fysieke ruimte die school wordt genoemd bestaat. Er zijn veel meer investeringen nodig dan in het verleden om een ​​AI-onderwijsinfrastructuur op te bouwen en zorg- en middelbareschoolkredietsystemen op te zetten die aansluiten bij het tijdperk van digitale transformatie. Daarom is er sterke kritiek dat het plan om de onderwijsfinanciering te verminderen, gebaseerd op een eenvoudige indicator zoals het aantal studenten, een typisch ijdel praatje is dat de realiteit ter plaatse negeert.

Een andere as van het conflict ligt in de ‘procedurele legitimiteit’ die het systeem bevordert. De onderwijsgemeenschap spreekt grote bezorgdheid uit over het feit dat, hoewel het een belangrijke kwestie is die de toekomst van het nationale onderwijs bepaalt, de financiële autoriteiten dit eenzijdig aandringen zonder voldoende communicatie met de scholen of stedelijke en provinciale onderwijskantoren die er feitelijk bij betrokken zijn. Hoewel onderwijs niet slechts een eenvoudige uitgave is, maar de meest waardevolle investering voor toekomstige generaties, is het moeilijk de geldigheid van beleid veilig te stellen door dit uitsluitend op economische logica te baseren. De schooldirecteuren roepen met één stem op om een ​​officieel 'overleg onderwijsfinanciering' te vormen waarin belanghebbenden uit het onderwijs ook daadwerkelijk kunnen participeren en om een ​​redelijk alternatief te vinden dat de stemmen uit het veld weerspiegelt.

Ondertussen, terwijl de grieven van bestuurders, zoals het vermijden van promoties door schooldirecteuren, op scholen toenemen, zijn er ook groeiende zorgen over de ineenstorting van het onderwijsveiligheidsnet, inclusief het risico van sluiting van faciliteiten voor levenslang onderwijs. Dit laat zien dat de complexe verantwoordelijkheden van de directeur, zoals het reageren op civiele klachten en het oplossen van conflicten, zijn toegenomen dan alleen het afhandelen van administratieve taken, terwijl de feitelijke autonomie wordt verminderd in een structuur die is gecentreerd rond het Office of Education. In deze context zal de verlaging van de subsidies waarschijnlijk een nieuwe druk uitoefenen die de autonomie op scholen en de verbetering van de kwaliteit van het onderwijs belemmert. Uiteindelijk is de algemene mening in de onderwijswereld dat als we de echte crises op onderwijsgebied, verborgen achter de rechtvaardiging van financiële efficiëntie, over het hoofd zien, de schade onvermijdelijk op de studenten zal vallen.