De kern van dit debat is het wijzen op de beperkingen van de 'inkomstenbrontheorie' die door het huidige inkomstenbelastingstelsel wordt aangenomen en het beargumenteren dat deze moet worden omgezet naar de 'nettovermogenstoenametheorie'. De inkomensbrontheorie gaat uit van de benadering om alleen de inkomsten te belasten die in de wet worden vermeld, wat duidelijke beperkingen aan het licht brengt bij het vastleggen van alle verschillende nieuw opkomende kapitaalinkomsten in een snel veranderende economische omgeving. Aan de andere kant beschouwt de theorie van de netto-activagroei de totale toename van de waarde van de activa die een belastingbetaler gedurende een specifieke periode aanhoudt als een verbetering van het economisch vermogen en definieert dit als inkomen. Deskundigen benadrukken dat deze perspectiefverschuiving een theoretisch superieur alternatief is dat de fiscale rechtvaardigheid kan vergroten en de ‘belastingkloof’ kan dichten waarin verschillende economische belangen aan de blinde vlek van de wet ontsnappen.

Het grootste probleem bij het technische aspect van belastingheffing is hoe het ‘lock-in-effect’ kan worden opgelost. Omdat het huidige systeem activa alleen belast als ze worden verkocht, hebben belastingbetalers de neiging activa voor langere tijd vast te houden om het betalen van belastingen te vermijden of uit te stellen. Dit bevriezingseffect wordt bekritiseerd omdat het de oorspronkelijke functie van de markt belemmert, die vereist dat kapitaal naar winstgevende en efficiënte bestemmingen stroomt, en uiteindelijk resulteert in een verstoring van de kapitaalallocatie. Daarom is de kernlogica van dit voorstel het corrigeren van deze vervorming door het belasten van niet-gerealiseerde winsten en het in staat stellen van belastingbetalers om investeringsbeslissingen te nemen op basis van de marktlogica van economische winstgevendheid en efficiëntie in plaats van op de kunstmatige prikkel van belastingbesparingen.

Natuurlijk zijn er realistische vragen over de vraag of belastingheffing op niet-gerealiseerde winsten onmiddellijk haalbaar is. Met name voor belastingbetalers die niet over het geld beschikken om belasting te betalen, ook al zijn de prijzen van hun activa gestegen, kan zich een tegenstrijdige situatie voordoen waarin zij gedwongen worden hun activa te verkopen om belasting te betalen. Om dit goed te maken, werden tijdens de discussiebijeenkomst verschillende compromissen gepresenteerd. Het erkennen van niet-gerealiseerde winsten als inkomen, maar het uitstellen van de daadwerkelijke belastingbetaling tot het moment van verkoop of het innen van rente door rente toe te voegen volgens de uitstelperiode, worden besproken als een krachtig alternatief. Bovendien wordt voor onroerend goed of niet-beursgenoteerde aandelen waarvan de marktprijs onduidelijk is, de bestaande belastingheffing op het moment van realisatie gehandhaafd, of wordt een methode om deze geleidelijk in te voeren, beperkt tot vermogende particulieren en bepaalde financiële activa, zorgvuldig overwogen.

De versterking van de belasting op inkomsten uit activa houdt niet op bij het simpelweg belasten van niet-gerealiseerde winsten, maar leidt tot oproepen tot alomvattende belastinghervormingen, waaronder de heropleving van de inkomstenbelasting op financiële beleggingen en een verhoging van het effectieve belastingtarief voor de ultrahoge inkomensklasse. De kritiek dat de relatief milde belastingstructuur op kapitaalinkomen vergeleken met arbeidsinkomen de inkomensongelijkheid vergroot, is ook een al lang bestaand probleem in de Koreaanse samenleving. Er zijn echter ook veel zorgen dat deze radicale belastinghervorming zou kunnen leiden tot een scherpe inkrimping van de activamarkt. In het bijzonder moeten we de waarschuwing van de economische gemeenschap niet lichtvaardig negeren dat als ongerealiseerde winstbelasting wordt ingevoerd op een onstabiele aandelenmarkt, dit de terugtrekking van investeerders kan versnellen en het vermogen van bedrijven om geld aan te trekken kan belemmeren.