De kern van de afzettingspetitie is het oproepen van sterke vragen over de ontbinding en functionele reorganisatie van het Contraspionage Commando van de strijdkrachten, dat wordt gepromoot door het Ministerie van Nationale Defensie. Het plan om de organisatie die al 49 jaar verantwoordelijk is voor de informatiebeveiligings- en contraspionagefuncties van het leger te ontmantelen en deze te verspreiden onder het hoofdkwartier van de defensiecontraspionage en het onderzoekshoofdkwartier, wordt zwaar bekritiseerd als een maatregel die de kerncapaciteiten van de nationale veiligheid ondermijnt. Hoewel de contraspionagefunctie een essentiële taak is die rechtstreeks verband houdt met het bestaan ​​van het land, zoals het blokkeren van spionageactiviteiten, het beschermen van militaire geheimen en het voorkomen van lekken van defensietechnologie, voert de regering herstructureringen uit tot het niveau van ontmanteling onder de rechtvaardiging van het versterken van de politieke neutraliteit. Het publiek maakt zich zorgen over de kwetsbaarheden in de beveiliging die worden veroorzaakt door een informatievacuüm, en vraagt ​​zich af of deze overhaaste reorganisatie werkelijk gebaseerd is op zorgvuldig militair oordeel.

De controverse over de fusie en afschaffing van militaire academies fungeert ook als een factor die de geloofwaardigheid van het veiligheidsbeleid scherp vermindert. Ondanks de rechtvaardiging voor het versterken van de saamhorigheid wordt er op gewezen dat het plan om een ​​‘Koreaanse Militaire Academie’ te creëren door de academies van het leger, de marine en de luchtmacht te integreren, de unieke identiteit van elke dienst en het opleidingssysteem voor eliteofficieren fundamenteel zou kunnen schaden. Met name de discussie over het verplaatsen van de Militaire Academie naar een regionaal gebied stuit op sterke tegenstand, omdat deze verder gaat dan een eenvoudige verplaatsing van faciliteiten en de geschiedenis en symboliek ontkent van het leger dat in de afgelopen decennia is opgebouwd. Het gebrek aan communicatie binnen het leger en het eenzijdige beleidsvormingsproces versterken het conflict nog verder, waarbij reserve-generaals en zelfs de alumnivereniging oproepen tot een herziening van het uitgangspunt.

De verslechtering van de externe veiligheidsomgeving maakt deze interne chaos nog kritieker. Noord-Korea gaat door met de versterkingswerkzaamheden nabij de militaire demarcatielijn en heeft de precisie van raketaanvallen dramatisch verbeterd op basis van feitelijke gevechtsgegevens die zijn verkregen tijdens de recente oorlog in Oekraïne. Bovendien zou, in een situatie waarin de strategische solidariteit met China en Rusland wordt versterkt en de Republiek Korea op alle fronten onder druk staat, het neutraliseren van de contraspionagecapaciteiten van ons leger ertoe kunnen leiden dat de gouden tijd voor veiligheid wordt gemist. Minister Ahn beloofde als burgerminister een sterk leger te zullen koesteren, maar in de praktijk is er voortdurend kritiek dat roekeloze experimenten die de basis van de veiligheid doen wankelen, worden herhaald.

Tot overmaat van ramp wordt de oprechtheid van het beleid in twijfel getrokken vanwege de inconsistentie in de woorden en daden van de leider die het defensiebeleid leidt en de controverse over zijn kijk op de geschiedenis. Minister Ahn Gyu-baek noemt het leuk om ‘gebrek aan respect voor iemands gedrag’ te noemen als zijn motto voor het reageren op crises, maar hij citeert de etymologie van de term feitelijk verkeerd als Mao Zedong, en niet president Chiang Kai-shek, wat controverse veroorzaakt over de basiskwaliteiten van leiderschap. Bovendien draagt ​​de verwarring binnen de regering rond veiligheidsopvattingen over Noord-Korea, zoals het conflict tussen het Ministerie van Nationale Defensie en het Ministerie van Eenwording over de kwestie van het specificeren van Noord-Korea als ‘vijand’ in het Nationale Defensie Witboek, bij aan de ongerustheid van het publiek over het veiligheidsbeleid. In deze situatie is de nationale petitie niet simpelweg een protest tegen administratieve procedures, maar een strenge waarschuwing aan het publiek dat de nationale veiligheid niet het onderwerp mag zijn van experimenten.