De sleutel tot de huidige Homeplus-situatie is dat de twee assen ‘financiering’ en ‘verantwoordelijkheid van grootaandeelhouders’ parallel lopen. Homeplus beweert dat het de dringende brand heeft geblust door ongeveer 120 miljard won aan fondsen veilig te stellen via de recente verkoop van Homeplus Express, maar dit bedrag is veel minder dan de 200 miljard won die nodig is voor een algehele heropleving. Dienovereenkomstig verzoekt Homeplus met klem om een ​​lening voor een noodoperatiefonds (DIP) van Meritz Financial Group, maar Meritz, de schuldeiser, blijft bij zijn standpunt dat steun onmogelijk is tenzij de meerderheidsaandeelhouder, MBK Partners, duidelijk de verantwoordelijkheid deelt. Met name de strijd tussen de schuldeisers, die gezamenlijke garanties eisen van MBK-voorzitter Kim Byeong-ju en aanvullende bijdragen uit particuliere fondsen, en de grootaandeelhouders, die al genoeg hebben gedaan, wordt gezien als een onverantwoorde strijd die het voortbestaan ​​van het bedrijf garandeert.

Degenen die het meest te lijden hebben onder de machtsstrijd tussen deze gigantische hoofdsteden zijn niemand minder dan de kleine en middelgrote handelaren die zaken doen met Homeplus. Volgens een onderzoek uitgevoerd door de Koreaanse Federatie van Kleine en Middelgrote Bedrijven kampen maar liefst 8 op de 10 bedrijven met ernstige managementcrises als gevolg van vertragingen bij de betalingsafwikkeling, waarbij het gemiddelde onafgewikkelde bedrag maar liefst 770 miljoen won bedraagt. Bedrijven die voor meer dan de helft van hun omzet afhankelijk waren van Homeplus, kunnen al enkele maanden geen betalingen meer innen, waardoor het niet alleen moeilijk wordt om de grondstoffen, maar ook de arbeidskosten te betalen. Voor hen is de heropleving van Homeplus niet simpelweg het lot van een zakenpartner, maar een beslissing over leven of dood die het voortbestaan ​​van morgen bepaalt.

Naarmate de situatie ernstiger wordt, zijn ook de regering en de rechtbanken druk bezig. Het ministerie van Landbouw, Voedsel en Plattelandszaken kwam met een financiële steunmaatregel ter waarde van 30 miljard won om een ​​reeks faillissementen onder productie- en distributiebedrijven te voorkomen, en de rechtbank dreigde de rehabilitatieprocedure af te schaffen als er op de 30e geen specifiek financieringsplan zou zijn ingediend. Deze maatregelen liggen echter dichter bij noodmaatregelen om een ​​crisis die op de rand van een explosie staat tijdelijk te blussen, dan bij een fundamentele oplossing. Bovendien is de Slachtoffercommissie naar voren gekomen om het morele risico van grote aandeelhouders te bekritiseren en substantiële kapitaalbijdragen te eisen, zodat het conflict tussen belanghebbenden rond Homeplus een punt bereikt waarop het waarschijnlijk zal escaleren.

Het is veelbetekenend dat de omzet enig herstel vertoonde, aangezien het productaanbod normaliseerde nadat de verkoop van Homeplus Express was afgerond. Paradoxaal genoeg is dit ook een hoopvol teken dat Homeplus zijn activiteiten volledig zal kunnen normaliseren als slechts 200 miljard won aan fondsen op de juiste manier wordt geïnvesteerd en de toeleveringsketen van producten wordt genormaliseerd. Deze hoop kan echter alleen werkelijkheid worden als er sprake is van een transparante kapitaalstroom en de vastberadenheid van een verantwoord beheer. Zolang grootaandeelhouders alleen maar hun eigen winst nastreven of een houding tonen van het vermijden van verantwoordelijkheid, zal de liquiditeitscrisis die Homeplus ervaart nooit gemakkelijk worden opgelost en zal de schade worden doorgegeven aan veldwerkers en kleine leveranciers.