Volgens het laatste rapport van het National Pension Research Institute is de overgrote meerderheid van de ontvangers van een gescheiden pensioen vrouw, wat aantoont dat hun mate van economische onafhankelijkheid de kwaliteit van hun leven na een scheiding bepaalt. Naarmate echtscheidingen in de schemering steeds gebruikelijker worden, is het aandeel paren die al meer dan twintig jaar getrouwd zijn en uit elkaar gaan toegenomen tot ruim 36%. Als gevolg daarvan is er een groeiende vraag naar echtgenoten die zich in het verleden aan huishoudelijk werk hebben gewijd, om eerlijk gecompenseerd te worden voor hun bijdragen. De huidige Nationale Pensioenwet is echter bedoeld om verdeling alleen toe te staan ​​wanneer de ex-echtgenoot het ouderdomspensioen ontvangt, dus er is sprake van een structurele maas in de wet. Als gevolg hiervan ontstaat er een ernstige ongelijkheid waarbij als een gescheiden echtgenoot kiest voor een vast bedrag in plaats van een pensioen of zijn of haar recht op pensioen verliest, de andere partij zijn of haar volledige recht op pensioen verliest zonder dat er maatregelen worden genomen.

De blinde vlek van het systeem is veel breder en specifieker dan je zou denken. Als de ex-echtgenoot emigreert, overlijdt of een forfaitair bedrag terugkrijgt terwijl de abonnementsperiode korter is dan 10 jaar, ontstaat er een absurde situatie waarbij de rechten zelf teniet gaan, ook al heeft de gescheiden partner vooraf de verdeling aangevraagd. In feite ontvangen honderdduizenden ontvangers van forfaitaire terugbetalingen forfaitaire bedragen variërend van miljoenen tot honderden miljoenen gewonnen, maar daarbij wordt helemaal geen rekening gehouden met de toestemming van hun ex-echtgenoot of de procedures voor het terugdringen van rechten. Dit is een fatale klap voor de kwetsbare klasse die beschermd moet worden tegen economische risico's, zelfs na echtscheiding, en doet de waarde van de pensioeninkomenszekerheid, waar het pensioenstelsel naar zou moeten streven, vervagen.

Deskundigen bevelen ten zeerste de introductie van het systeem van ‘forfaitaire afbetalingen’ aan om deze billijkheidsproblemen op te lossen. Het ambtenarenpensioen en het lerarenpensioen voor particuliere scholen hanteren dit systeem al sinds 2018 om forfaitaire monopolies te voorkomen. Als specifiek alternatief werd een veiligheidsmaatregel voorgesteld die een onmiddellijke verdeling van de terugbetaling van het forfaitaire bedrag mogelijk zou maken als het huwelijk meer dan vijf jaar had geduurd en gescheiden was voordat de ex-echtgenoot aanspraak maakte op de terugbetaling van het forfaitaire bedrag. Om administratieve inefficiëntie en buitensporige notariële kosten te voorkomen, wordt er echter ook gesproken over een realistisch compromis om de effectiviteit van het systeem te vergroten door een ondergrens in te stellen die alleen verdeling toestaat voor bedragen boven de 5 miljoen gewonnen.

Het kan logisch zijn dat 'angst voor de verdeling van eigendommen' een veelbesproken onderwerp is geworden onder alleenstaanden die overwegen te hertrouwen. Er is ook een groot verschil in perceptie op de markt voor hertrouwen, waarbij mannen financiële angst voelen dat hun bezittingen worden verdeeld in het geval van een scheiding, en vrouwen het gevoel van vrijheid willen behouden dat ze na de onafhankelijkheid hebben verworven. In deze sociale sfeer gaan pensioenkwesties verder dan eenvoudige juridische geschillen en vormen ze de grootste onzekerheid bij het plannen van het leven na een scheiding. Daarom is het in de toekomst van essentieel belang om de structuur van het ‘systeem voor de verdeling van de abonnementsgeschiedenis’ fundamenteel te verbeteren. Dit systeem gaat verder dan alleen de postmortem-pensioenverdeling en verdeelt de abonnementsgeschiedenis en de inkomensgegevens op het moment van echtscheiding onmiddellijk gelijkelijk.