Bae Yong-joon, die sinds zijn pensionering uit de publieke belangstelling was verdwenen, werd gespot tijdens een Disney-cruise in Singapore, wat op zichzelf al een groot onderwerp was. In tegenstelling tot het strakke beeld dat in het verleden de ‘Yon-sama’-rage veroorzaakte, toonde zijn grijze, witte haar, vastgebonden in een paardenstaart, de kalmte van een man van middelbare leeftijd die van nature het verstrijken van de tijd accepteerde. Niettemin doen de stille uitstraling en de solide lichaamsbouw die zichtbaar zijn door het masker ons afvragen waarom hij de grootste ster van zijn tijd was. Vooral de aanblik van hem die stilletjes zware lasten droeg voor zijn vrouw Park Soo-jin en hun twee kinderen was een scène die bewees dat hij zijn leven als glamoureuze acteur achter zich had gelaten en zich had gevestigd als een trouw hoofd van een gezin.

Park Soo-jin, die aan de zijde van Bae Yong-joon bleef, trok ook de aandacht met haar onveranderlijke schoonheid en onschuldige uitstraling. Hoewel ze een lange pauze nam van de uitzendingen en zich wijdde aan het opvoeden van kinderen op Hawaï, zijn de ogen van het publiek nog steeds gevoelig voor elke beweging van haar. De ooggetuigenverslagen van dit echtpaar, die zich via online communities verspreidden, gingen verder dan louter nieuwsgierigheid en beantwoordden de nieuwsgierigheid van het publiek over hoe iconen uit een tijdperk een vredig leven leiden. Het echtpaar blijft privé-interacties hebben met kennissen, zoals het begeleiden van Park Shin-hye en Choi Tae-joon, en lijkt de titel van beroemdheid opzij te zetten en zich te concentreren op het opbouwen van familiebanden in hun natuurlijke dagelijkse leven.

Ondertussen navigeert Park Soo-jin, directeur van het Livestock Product Quality Evaluation Institute, met dezelfde naam, op een heel ander niveau door het ‘veld’. Ze heeft onlangs een speciaal onderzoeks- en handhavingsteam georganiseerd om blinde vlekken in het traceerbaarheidssysteem voor dierlijke producten te elimineren, en demonstreert haar vaardigheden als beheerder door gezamenlijke inspecties per regio te leiden met de National Agricultural Products Quality Management Service. Het traceerbaarheidssysteem voor veeproducten is een kernsysteem dat de voedselveiligheid van de mensen beschermt door het hele proces vanaf de geboorte tot aan het slachten en distribueren van vee transparant te beheren. Directeur Park richt zich erop om verder te gaan dan alleen het versterken van de handhaving, het borgen van de expertise van het handhavingsteam door middel van praktische training en het opzetten van een distributiebevel dat daadwerkelijk werkt in het veld.

Hoewel de levens van de twee personages zich op verschillende gebieden afspelen, zijn ze vergelijkbaar in die zin dat ze de waarde van ‘verantwoordelijkheid’ in hun respectievelijke posities beseffen. Bae Yong-joon vervult zijn verantwoordelijkheid als hoofd van de familie en directeur Park Soo-jin vervult zijn administratieve plicht als ambtenaar die verantwoordelijk is voor het voeden van de mensen. Met name de ‘expertise die in het veld werkt’ die directeur Park benadrukt, is ook een deugd die alle leden van onze samenleving in hun respectievelijke functies moeten hebben. Het gewone dagelijkse leven achter deze kleurrijke schijnwerpers en de strenge administratieve scène die het sociale systeem ondersteunt, weerspiegelen de verschillende gezichten van onze tijd waar het publiek aandacht aan zou moeten besteden.