Het kernpunt van deze plenaire bijeenkomst is zonder twijfel de ‘absolute versterking van de nucleaire strijdkrachten.’ Voorzitter Kim Jong-un benadrukte nogmaals dat het consolideren van de status van een nucleaire staat de enige overlevingsstrategie is in de snel veranderende internationale politieke omgeving. We hebben onze intentie duidelijk gemaakt om verder te gaan dan alleen het vergroten van onze reserves, om onze bestaande nucleaire strijdkrachten kwalitatief te verbeteren en om overweldigende defensiemiddelen op te bouwen op een niveau dat de wereld in hoge staat van paraatheid zal brengen. Met name het bouwproject voor strategische geleide raketkruisers van 10.000 ton waartoe in april werd besloten, laat zien hoe serieus Noord-Korea nucleaire aanvalsmogelijkheden op zee overweegt. Deze acties zijn niet louter een retorische dreiging, maar worden geïnterpreteerd als een praktische routekaart om de ontwikkeling van meer innovatieve en destructieve nucleaire technologie te versnellen.

Op het gebied van het buitenlands beleid heeft Noord-Korea Zuid-Korea opnieuw bevestigd als het ‘meest vijandige land’ en handhaafde het zijn standpunt om vast te houden aan het principe van vechten tegen vijanden. In het bijzonder is het opmerkelijk dat hij de activiteiten van de Nuclear Consultative Group (NCG), het ROK-VS-adviesorgaan voor uitgebreide afschrikking, krachtig bekritiseerde door deze te definiëren als een 'nucleaire oorlogssimulatie'. Noord-Korea beweert dat de NCG de methoden en missieprocedures van oorlog onderverdeelt en een gedetailleerd script voor een nucleaire oorlog schrijft, en dit gebruikt als excuus om de zelfverdedigingsafschrikking verder te versterken. Bovendien wordt het bevel om de zuidelijke grens te versterken en een nieuwe marinebasis te bouwen geïnterpreteerd als een intentie om de fysieke ontkoppeling te versnellen en een staat van spanning in stand te houden die op elk moment tot een militair conflict zou kunnen leiden.

Intern werd een grote personeelsreorganisatie doorgevoerd om de organisatiediscipline te corrigeren. Cho Yong-won, de beste vriend van voorzitter Kim Jong-un, voorzitter van het presidium van de Hoge Volksvergadering, keerde terug naar zijn functie als partijsecretaris en hoofd van de afdeling Organisatie en Begeleiding, wat een stap lijkt te zijn om de eenheid van de kern van de macht te versterken en de efficiëntie van het organisatiemanagement te vergroten. Aan de andere kant wordt het ontslag van Kim Jae-ryong, lid van het Permanent Comité van het Politburo, geïnterpreteerd als een krachtige waarschuwing tegen corruptie en slecht management binnen de organisatie. Het feit dat de Noord-Koreaanse leiders zelfs openlijk het wangedrag van een directeur van het Militaire Algemeen Politiek Bureau noemden en juridische straffen voorspelden, suggereert dat de Noord-Koreaanse leiders hebben geoordeeld dat het moeilijk zal zijn om de externe confrontatiestructuur voort te zetten zonder de ontspannen interne discipline te corrigeren.

Aan de andere kant proberen of analyseren sommigen, in tegenstelling tot het harde standpunt van Noord-Korea, voortdurend aanwijzingen te vinden voor een dialoog tussen de Verenigde Staten en de Verenigde Staten. De mogelijkheid van een persoonlijke brief tussen voormalig president Trump en voorzitter Kim Jong-un, genoemd door minister van Eenwording, Chung Dong-young, en de beweging om de erfenis uit het verleden voort te zetten, laten een ander aspect van de situatie op het Koreaanse schiereiland zien. De harde retoriek en het militaire optreden van Noord-Korea tijdens de plenaire vergadering overweldigen deze vredesverwachtingen echter. Economisch gezien heeft Noord-Korea de taak om in zijn levensonderhoud te voorzien gepresenteerd door de kolenindustrie nieuw leven in te blazen en huizen te moderniseren, maar dit staat in de schaduw van een grootschalig defensie-eerst-beleid van versterking van de kernwapens, dus het is onduidelijk of de levens van de inwoners substantieel zullen worden verbeterd.