Op het eerste gezicht leek de overstap van Kim Seon-geun naar freelancer een logische stap voor een omroeporganisatie die een elitecursus had gevolgd. Hij kwam in 2014 bij KBS en heeft een solide weg afgelegd door populaire programma's als ‘Entertainment Weekly’ te hosten en zichzelf te vestigen als radio-dj. Gaandeweg raakte hij gewend aan de zoetheid van succes, terwijl hij zelden een mislukking ervoer, en deze ervaring werd uiteindelijk het zaad van arrogantie die hem ertoe bracht zichzelf te overschatten. Hij was destijds te optimistisch over zijn reputatie en capaciteiten en zag over het hoofd hoe hard de uitzendomgeving zou zijn nadat hij het bedrijf had verlaten. Het ongegronde vertrouwen dat ‘ik Jeon Hyun-moo kan worden’ bracht hem tot de moedige beslissing om ontslag te nemen, maar toen hij daadwerkelijk de jungle van het freelancen betrad, was de enige realiteit waarmee hij te maken kreeg een koude behandeling en onverschilligheid.

De doorslaggevende factor achter mijn beslissing om freelancer te worden was een combinatie van economische druk en een slecht investeringsinzicht. De oorzaak van het probleem was dat hij een lening afsloot met gebruikmaking van zijn professionele geloofwaardigheid als omroeper en onredelijke investeringen deed. Tot overmaat van ramp won hij het abonnement op een nieuw appartement in Paju, waardoor hij onder financiële druk kwam te staan ​​die moeilijk te dragen was. Voordat ik het bedrijf verliet, had ik beloofd in de show te verschijnen en een rooskleurige toekomst te schetsen, maar toen ik daadwerkelijk de deur opendeed, kwam geen enkele beloofde uitzending tot bloei. Toen hij zag dat het saldo op zijn bankrekening negatief werd in plaats van enig inkomen te genereren, moest hij zich pijnlijk realiseren dat hij een kikker in de put was. Dit was een bitter einde, veroorzaakt door een roekeloze uitdaging die werd aangegaan zonder nauwkeurig inzicht te krijgen in de status van iemands bezittingen en marktwaarde.

De bedreiging voor zijn levensonderhoud nadat hij het bedrijf had verlaten, was een zware beproeving die hem dwong zijn trots als omroeporganisatie opzij te zetten. Van het vasthouden van de fraaie microfoon op het podium moest hij zich bezighouden met fysieke arbeid, zoals het bezorgen van wasgoed, het laden en lossen van pakketten en het optreden als chauffeur. Zijn bereidheid om zelfs maar een deeltijdbaan op zich te nemen in het testen van bio-equivalentie voor de ontwikkeling van nieuwe medicijnen kwam als een enorme schok voor de kijkers. Dit was meer dan alleen een middel om de economische armoede op te lossen; het was een proces van wanhopige zelfreflectie, waarbij je je verleden moest ontkennen en opnieuw moest beginnen vanaf de bodem van de werkelijkheid. Het gewicht van de realiteit die Shin Dong-yup verborgen heeft gehouden, tot het punt waarop hij zegt: ‘Ik dacht dat ik een goed leven leidde’, laat duidelijk zien hoe de levens van beroemdheden die we op tv zien op een onstabiele basis zijn gebouwd.

De zaak van Kim Seon-geun biedt vandaag de dag een kans om de illusies van de woorden ‘ontslag’ en ‘freelance’ te ontmantelen. De illusie dat je onmiddellijk succes kunt hebben als je de grenzen van een grote onderneming of publieke omroep verlaat, en de overtuiging dat je capaciteiten op de markt altijd overgewaardeerd zullen worden, zijn gevaarlijke illusies die door veel kantoormedewerkers worden gedeeld. De markt is echter koud en de werkelijke capaciteiten van de persoon achter het merk worden aan veel strengere normen onderworpen. Kim Seon-geun gaf eerlijk zijn mislukking toe en noemde het ‘onzin’, maar zijn eerlijkheid is gevuld met bitterheid over de realiteit die hij te laat besefte en diepe spijt over zijn arrogante verleden. Dit is een krachtige waarschuwing voor degenen die blindelings dromen van onafhankelijkheid, en waarschuwt hen voor de gevaarlijke kosten die gepaard gaan met het aangaan van een onvoorbereide uitdaging.