De recente vermoedens rond de voormalige burgemeesterskandidaat van Busan, Jeong Yi-han, hebben duidelijk 'een klasse apart' blootgelegd, een chronisch kwaad in de Koreaanse samenleving. In het verleden, toen hij op de middelbare school zat, werd geregistreerd dat hij niet alleen naar school ging, maar ook leesactiviteiten voltooide op de school die was aangesloten bij de stichting waar zijn vader voorzitter van het bestuur was, ondanks dat hij geen enkele dag naar school was geweest, wat leidde tot het vermoeden dat hij zijn schoolgegevens had witgewassen. Hoewel de homeroomleraar die dit destijds manipuleerde schuldig werd bevonden, werd hij later gepromoveerd tot adjunct-directeur van een school onder dezelfde stichting, een vreemde benoeming. Dit bewijst duidelijk hoe toegeeflijk zelfs politici die oproepen tot eerlijkheid zijn als het gaat om hun eigen administratie, en hoe een besloten ruimte die een particuliere schoolstichting wordt genoemd, om persoonlijke redenen kan worden geprivatiseerd.

Deze vermoedens van een voorkeursbehandeling behoren niet alleen tot het verleden, maar breiden hun duistere hand uit naar het huidige politieke benoemingsproces. Toen een medewerker van het ziekenhuis van voormalig kandidaat Jeong's vader werd genomineerd als proportioneel representatieve kandidaat, werd onthuld hoe machteloos het verificatiesysteem van de politieke partij functioneert vanwege specifieke persoonlijke connecties en interesses. Afgevaardigde Lee Jun-seok klaagde over de beperkingen van de verificatie als gevolg van de naamswijziging van de kandidaat en de ondoorzichtigheid van zijn verleden, maar het is moeilijk om de kritiek te vermijden dat dit uiteindelijk een ontduiking van verantwoordelijkheid is. Van vermoedens van een terroristische aanslag tot de authenticiteit van medische dossiers: de reeks geluiden rond voormalig kandidaat Jeong is een pijnlijk voorbeeld van hoe gevaarlijke mensen in de publieke sfeer worden gesleept wanneer onze politieke kringen ‘relaties’ boven ‘systemen’ stellen.

Ondertussen vond aan de andere kant van de wereld, op de Filippijnen, een tragedie plaats waardoor een school doordrenkt was van bloed. Op een middelbare school in Tacloban, in de provincie Leyte, openden 14- en 15-jarige studenten zonder onderscheid het vuur op hun klasgenoten, waarbij drie doden en zeven gewond raakten. De studenten die de misdaad pleegden, beweerden dat ze op school waren gepest, en het was zelfs nog schokkender dat bleek dat een van de instrumenten van de misdaad toebehoorde aan een huidige politieagent. Deze tragedie die zich op school afspeelde was niet eenvoudigweg het afwijken van twee leerlingen, maar het tragische resultaat van een sociale omgeving waarin illegale wapendistributie welig tiert en een schoolsysteem dat het lijden van kinderen verwaarloost.

Het schietincident op de Filippijnen en de massale aanval op middelbare scholieren in Cheonan waarschuwen ervoor hoe 'pesten' op scholen kan uitmonden in destructief geweld. In het geval van het Cheonan-incident vielen zes aanvallers hun klasgenoten brutaal aan, waardoor het slachtoffer een spoedoperatie nodig had. De daders pleegden voortdurend geweld, verhuisden van karaokekamers naar parkeerplaatsen, en dit verschilt niet van de echte versie van 'The Glory'-stijl schoolgeweld, dat onlangs naar voren is gekomen als een sociaal probleem. Pesten en geweld op scholen zijn niet langer triviale geschillen tussen kinderen; ze moeten worden behandeld als ernstige misdaden en sociale rampen die de levens van de slachtoffers volledig verwoesten.