De negatieve perceptie van de heer Kim Eo-jun die in dit onderzoek naar voren komt, is zo overweldigend dat het gênant is. 79% van alle respondenten beoordeelde hem negatief, en minder dan 10% reageerde positief. Wat nog verrassender is, is dat zelfs binnen de achterban van de Democratische Partij de publieke opinie tegen hem de meerderheid overtrof. Het feit dat zelfs zijn belangrijkste aanhangers, gewoonlijk ‘huiskonijnen’ genoemd, hem de rug toekeren, bewijst dat de door hem geleide methode van publieke opinievorming niet langer publieke sympathie krijgt. In het bijzonder in het geval van nieuwe supporters die na de laatste presidentsverkiezingen binnenkwamen, bedroeg de negatieve respons meer dan 80%, wat duidelijk het temperatuurverschil met de bestaande supporters aan het licht bracht. Dit is een sterk teken dat het fundament van de invloed die hij heeft opgebouwd ernstig wankelt.

De controverse rond de heer Kim Eo-jun gaat verder dan een simpele kwestie van iemands sympathie, en is verweven met de machtsstrijd binnen de Democratische Partij. Momenteel zijn binnen de regerende partij de ‘pro-Cheong-fractie’, gecentreerd rond vertegenwoordiger Chung Cheong-rae, en de krachten die premier Kim Min-seok ondersteunen, in direct conflict met het frame van ‘pro-Cheong versus pro-Seok’. De heer Kim Eo-jun heeft de verdeeldheid versneld door deze conflictstructuur openlijk aan het licht te brengen via uitzendingen of door opmerkingen te maken die specifieke krachten leken te ondersteunen. Dit gedrag is ontaard in een ‘lasterlijke oorlog’ binnen de Democratische Partij, met vulgaire scheldwoorden als ‘Moonjo Teolaeyu’ en ‘Ik hoop dat de vogel uit de Han-rivier zal worden gepoept’. Als gevolg van het feit dat politici met politieke verantwoordelijkheid zijn ondergedompeld in de strijd om de publieke opinie en vertrouwen op YouTubers in plaats van alternatieven te presenteren, is het beleidsdebat, de oorspronkelijke functie van de partij, verdwenen en blijft er alleen nog een emotionele uitputtingsoorlog over.

De acties van de Democratische Partij na het verliezen van de lokale verkiezingen tonen een haast om 'het probleem te veranderen', terwijl de essentie van het probleem wordt genegeerd. In plaats van de redenen voor de verpletterende verkiezingsnederlaag te analyseren, zetten afgevaardigden Chung Cheong-rae en Kim Eo-jun hun pogingen voort om steun te verwerven door de kwestie van de ‘volledige afschaffing van het recht op aanvullend onderzoek’ onder de aandacht te brengen. Dit lijkt een strategische keuze om de interne solidariteit te versterken door anti-vervolgingsgevoelens te stimuleren in plaats van na te denken over het levensonderhoud, de economie en de toekomstvisie van het volk. Deze ‘gesloten politiek, gecentreerd op sterke aanhangers’ keert echter terug als een boemerang, waardoor het vertrek van gematigden wordt versneld en uiteindelijk de drijvende kracht van de regering Lee Jae-myung bij het besturen van staatszaken wordt belemmerd. Het volk wil niet langer dat de politieke strijd beperkt blijft tot het kader van het verleden, en eist maatregelen om de kwaliteit van het leven substantieel te verbeteren.

Politieke analisten waarschuwen dat de huidige strijd om het partijleiderschap zou kunnen leiden tot een verdeeldheid die net zo fataal is als het conflict tussen de ‘nanninggu’ en ‘baekbaji’ tijdens het verleden van de Uri-partij. De factiestrijd op leven of dood die plaatsvindt voorafgaand aan de conventie van augustus heeft ertoe geleid dat de Democratische Partij het vertrek van de ‘New Lee Jae-myung’-fractie, die bij de laatste verkiezingen werd bevestigd, verder aanmoedigt. Ondanks de pogingen van president Lee Jae-myung om via persconferenties en dergelijke afstand te nemen van de partijleiding, vertoont het conflict binnen de partij geen tekenen van oplossing. Als de invloed van YouTubers de autonomie van de wetgevers blijft uithollen en de besluitvormingsstructuur van de partij blijft verstoren, zal de Democratische Partij uiteindelijk waarschijnlijk met een fatale politieke crisis te maken krijgen. Dit is het moment om leiderschap te herstellen dat communiceert in de taal van het volk, niet in de taal van YouTubers.