Het streven van de Seoul Metropolitan Government naar dit beleid begint met een poging om de kloof tussen de veranderde perceptie van ouderen en hun feitelijke leefpatronen te verkleinen. Volgens het laatste onderzoek onder ouderen van het ministerie van Volksgezondheid en Welzijn heeft de leeftijd waarop mensen zichzelf als ouderen beschouwen al 71,6 jaar bereikt, wat een aanzienlijke kloof laat met de huidige wettelijke norm van 65 jaar. Bovendien, nu de participatiegraad van de bevolking van 65 jaar en ouder aan economische activiteiten aanzienlijk is toegenomen in vergelijking met het verleden, verspreidt het beeld van ouderen als sociale subjecten zich steeds meer af van het perspectief om hen simpelweg als objecten van bescherming te beschouwen. Op basis van deze veranderingen in de sociale consensus maakt Seoul City duidelijk dat het vastbesloten is om de efficiëntie van de transportwelvaart te herstellen in lijn met het vergrijzende tijdperk.

De kern van dit beleid is de ‘selectie- en concentratiestrategie’ die de middelen die zijn veiliggesteld door het verhogen van de leeftijd voor gratis rijden in de metro, omzet in de introductie van gratis rijden op bussen. Er is consequent op gewezen dat het vervoerswelzijn op de metro blinde vlekken creëert in de uitkeringen voor senioren die in gebieden ver van metrostations wonen. Hoe ouder de bevolking, hoe meer zij de voorkeur geven aan bussen voor dagelijkse korteafstandsreizen, zoals het bezoeken van ziekenhuizen of het kopen van boodschappen, en mensen ouder dan 90 jaar zijn sterk afhankelijk van bussen, waarbij het busgebruik 37,8% bedraagt. Daarom bevat dit hervormingsplan een plan om meer praktische mobiliteitsrechten te garanderen voor senioren in gebieden met een slechte metrotoegankelijkheid.

Er wordt gewerkt aan een uitgebreid ontwerp met betrekking tot specifieke ondersteuningsmethoden en doelgroepselectie. In plaats van willekeurige voordelen te bieden, overweegt de stad Seoul manieren om blinde vlekken op te vullen en tegelijkertijd overlap met bestaande nationale steunmaatregelen zoals de ‘K-Pass’ te vermijden. Het plan is met name om senioren die minder dan 15 keer per maand gebruik maken van het openbaar vervoer als belangrijkste doelwitten te beschouwen voor ondersteuning van de bustarieven, en om substantiële voordelen te bieden op het gebied van tariefteruggave aan degenen die absoluut moeten reizen. Dit kan worden geïnterpreteerd als een redelijke benadering om het effect van belastinginvoer te maximaliseren door de gebruiksfrequentie en de werkelijke vraag naar vervoer te analyseren, in plaats van simpelweg de doelgroep uit te breiden voor gratis rijden.

Deze beweging van verandering wordt ook zichtbaar via lokale raden. De Transportcommissie van de Seoul Metropolitan Council heeft al een verordening aangenomen die de steun voor openbaar vervoertarieven voor senioren uitbreidt naar bussen, en hierover zal tijdens de plenaire vergadering worden gestemd. De burgemeester van Seoel, Oh Se-hoon, sprak ook zijn sterke wil uit om dit beleid voort te zetten en definieerde het als een essentiële infrastructuur die een gezond dagelijks leven en sociale participatie ondersteunt, in plaats van simpelweg sociale ondersteuning. Nu echter het gevoelige onderwerp van het verhogen van de leeftijd voor gratis reizen in de metro wordt opgenomen, wordt verwacht dat de waarden van gelijkheid tussen generaties, financiële soliditeit en het garanderen van de mobiliteitsrechten van het benadeelde vervoermiddel fel zullen botsen en zich zullen aanpassen tijdens de openbare hoorzitting die in de toekomst zal worden gehouden.