Directeur Nationaal Erfgoedbeheer Heo Min bezocht het hoofdkantoor van UNESCO in Parijs, Frankrijk en stelde de ‘6C’-visie voor, de toekomstige strategie van de Werelderfgoedconventie, die een nieuwe horizon voor internationale samenwerking opende. De toevoeging van ‘samenwerking’ aan de bestaande vijf doelstellingen van betrouwbaarheid, behoud, capaciteitsopbouw, communicatie en gemeenschap is een krachtige boodschap uit Korea dat werelderfgoed niet simpelweg het eigendom van één land moet zijn, maar een gemeenschappelijk bezit van de mensheid. Bovendien bewijst het besluit om tussen 2026 en 2030 nog eens 5,5 miljard won aan het Transboundary Heritage Trust Fund te doneren de verantwoordelijke houding van Korea ten aanzien van de inclusieve interpretatie van erfgoed en de reactie op klimaatverandering buiten Azië en de rest van de wereld. Deze internationale acties bieden een solide diplomatieke basis voor de succesvolle werking van het 48e Werelderfgoedcomité dat in juli in Busan werd gehouden.

In tegenstelling tot de spectaculaire resultaten op het internationale toneel is er in Korea echter sprake van een ernstig conflict rond het Jongmyo-heiligdom en het herontwikkelingsproject Seun District 4. Het Jongmyo-heiligdom heeft een uitzonderlijke universele waarde als UNESCO-werelderfgoedlocatie, maar er zijn voortdurend zorgen geuit over schade aan het landschap als gevolg van nabijgelegen herontwikkeling. De National Heritage Administration probeert een evenwicht te vinden tussen behoud en ontwikkeling via de World Heritage Impact Assessment (HIA), maar lokale overheden en ontwikkelingsorganisaties zijn bezorgd over projectvertragingen en geven hun wil niet op om door te gaan. Met name de verrassende goedkeuring van het projectimplementatieplan door de burgemeester van Jongno-gu, wiens ambtstermijn bijna afloopt, heeft tot controverse geleid over de legitimiteit van administratieve procedures, en dit vertoont tekenen die erop wijzen dat dit escaleert in een juridisch en administratief conflict tussen de centrale overheid en lokale overheden.

Het conflict tussen ontwikkeling en natuurbehoud beperkt zich niet tot het Jongmyo-heiligdom. De ontwikkeling van de Joseon Royal Tombs en Taereung CC brengt ook moeilijke kwesties met zich mee op het gebied van behoud en coëxistentie, wat fundamentele vragen oproept over de manier waarop de Koreaanse samenleving omgaat met cultureel erfgoed. Het geval waarin Hwaseong City de historische waarde maximaliseert en bospaden opent voor burgers door Yunggeonreung- en Gaebija-bomen met elkaar te verbinden, suggereert een positieve richting van het genieten en herontdekken van waarde in het dagelijks leven in plaats van het erfgoed te verwaarlozen. Aan de andere kant is het moeilijk om het punt te vermijden dat ontwikkelingsmethoden die zich richten op het versoepelen van hoogtebeperkingen en economische voordelen, zoals die in Seun District 4, een groot risico lopen de historische context te beschadigen. Uiteindelijk is het opzetten van een model voor ‘duurzame ontwikkeling’ dat de stedelijke functies verbetert en tegelijkertijd de erfgoedwaarden volledig behoudt, de dringende taak van onze tijd.

Ondanks deze chaos lijkt de Nationale Erfgoedadministratie het momentum voor de beleidsimplementatie te willen veiligstellen door haar interne organisatie te reorganiseren. De recente overdracht op managerniveau kan worden geïnterpreteerd als een vastberadenheid om de oplossing van hangende kwesties te bespoedigen door de expertise op belangrijke gebieden als erfgoedbeleid, onderwijsgebruik, beleid inzake historische relikwieën en het beheer van koninklijke paleizen te versterken. De regering onderhoudt nauwe contacten met UNESCO en spreekt haar sterke wil uit om internationale best practices te creëren over gevoelige kwesties zoals Jongmyo en Taereung. Omdat juridische reacties en administratieve bevelen alleen al duidelijke beperkingen hebben, is een verstandige aanpak nodig om conflicten te bemiddelen via sociale consensusorganisaties waarbij lokale overheden, lokale bewoners en deskundigen op het gebied van cultureel erfgoed betrokken zijn.